Tromos.gr

  Ο Κυνηγός δεν δίστασε ούτε στιγμή. Με μια αστραπιαία κίνηση όρμησε προς τον Όριν. Το αρχαίο ξίφος του συγκρούστηκε με τη γιγάντια πέτρινη λεπίδα του φύλακα. Ο εκκωφαντικός μεταλλικός ήχος γέμισε ολόκληρη την κρύπτη. Σπίθες και χρυσές ακτίνες φωτός πετάχτηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις. Η Λίζα κάλυψε το πρόσωπό της. Δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Ο Όριν έσπρωξε τον αντίπαλό του αρκετά μέτρα πίσω. Ο Κυνηγός όμως προσγειώθηκε όρθιος. Χαμογέλασε. «Είσαι πιο δυνατός απ' όσο θυμόμουν.» Ο πέτρινος φύλακας δεν απάντησε. Σήκωσε το τεράστιο σπαθί του και χτύπησε το έδαφος. Ολόκληρη η κρύπτη σείστηκε. Πέτρινοι στύλοι αναδύθηκαν από το πάτωμα, προσπαθώντας να παγιδεύσουν τον εισβολέα. Ο Κυνηγός κινήθηκε με απίστευτη ταχύτητα. Απέφυγε κάθε εμπόδιο. Το μεταλλικό γάντι στο αριστερό του χέρι άρχισε να λάμπει με μπλε φως. Άγγιξε έναν από τους πέτρινους στύλους. Αμέσως διαλύθηκε σε χιλιάδες κομμάτια. Η Άρια κοίταξε ανήσυχη. «Δεν είναι απλός κυνηγός...» Η Λίζα γύρισε προς το μέρος της. «Τι εννοείς;»...

  Ο τρίτος δυνατός κρότος έκανε ολόκληρη την υπόγεια κρύπτη να σειστεί. Πέτρες έπεσαν από την οροφή. Η λευκή λάμψη του μεγάλου κρυστάλλου άρχισε να τρεμοπαίζει, ενώ τα χιλιάδες βιβλία στις βιβλιοθήκες έμοιαζαν να πάλλονται σαν να είχαν αποκτήσει ζωή. Η Λίζα γύρισε προς τη μεγάλη σιδερένια πόρτα. «Μπαίνουν μέσα;» Η Άρια έμεινε ήρεμη. «Όχι ακόμη. Οι σφραγίδες αντέχουν, αλλά δεν θα κρατήσουν για πολύ.» Ο θόρυβος δυνάμωσε. Κάτι χτυπούσε την εξωτερική πύλη με απίστευτη δύναμη. Η Άρια πλησίασε τον λευκό κρύσταλλο και ακούμπησε το χέρι της επάνω του. Ο κρύσταλλος άστραψε. Οι χαραγμένοι κύκλοι στο πέτρινο πάτωμα φωτίστηκαν ο ένας μετά τον άλλο. Ένας βαθύς μεταλλικός ήχος αντήχησε σε ολόκληρη την κρύπτη. Από το κέντρο του δωματίου άρχισε να αναδύεται μια τεράστια πέτρινη μορφή. Η Λίζα έκανε δύο βήματα πίσω. Το άγαλμα ξεπερνούσε τα τρία μέτρα ύψος. Ήταν ντυμένο με αρχαία πανοπλία από μαύρη πέτρα και κρατούσε ένα τεράστιο σπαθί, γεμάτο φωτεινά σύμβολα. Τα μάτια του ήταν κλειστά. Η Άρια μίλησε...

  Η Λίζα έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητη. Ο άνδρας με το μαύρο παλτό στεκόταν ακόμη στην κορυφή του λόφου, χωρίς να κάνει την παραμικρή κίνηση. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα πάνω της. Το φυλαχτό άρχισε να πάλλεται. Μια φωνή ακούστηκε ξανά μέσα στο μυαλό της. «Μπες στην κρύπτη. Εκεί δεν μπορεί να σε ακολουθήσει.» Η Λίζα κοίταξε άλλη μία φορά προς τον λόφο. Ο άγνωστος είχε ήδη αρχίσει να κατεβαίνει αργά προς το σπίτι. Χωρίς να χάσει άλλο χρόνο, κατέβηκε τα πέτρινα σκαλιά και τράβηξε πίσω της τη βαριά πέτρινη πλάκα. Ένας βαθύς μεταλλικός ήχος αντήχησε καθώς η είσοδος έκλεισε. Το σκοτάδι ήταν απόλυτο. Μόνο το φυλαχτό έλαμπε με χρυσαφένιο φως, φωτίζοντας τον στενό διάδρομο. Οι πέτρινοι τοίχοι ήταν γεμάτοι χαραγμένα σύμβολα. Κάθε λίγα μέτρα υπήρχαν αγάλματα γυναικών που κρατούσαν βιβλία, ραβδιά και φανάρια. Η Λίζα προχωρούσε αργά. Ο αέρας μύριζε πέτρα, παλιό ξύλο και υγρασία. Στο τέλος του διαδρόμου βρέθηκε μπροστά σε μια τεράστια σιδερένια πόρτα. Πάνω της υπήρχε το ίδιο σύμβολο που ή...

  Το πρώτο φως της αυγής άρχισε να διαλύει σιγά σιγά την ομίχλη. Η βροχή είχε σταματήσει. Η Λίζα κοίταξε έξω από το παράθυρο. Οι δώδεκα μάγισσες είχαν εξαφανιστεί. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος τους, μόνο οι μαύροι κύκλοι που είχαν αφήσει στο έδαφος και τα σπασμένα κλαδιά γύρω από το σπίτι. Το φυλαχτό δεν είχε πάψει ούτε στιγμή να είναι ζεστό. Η μητέρα της φώναξε από την κουζίνα. «Λίζα! Έλα να φας κάτι πριν συνεχίσουμε τις δουλειές.» Η Λίζα έκρυψε το γριμόριο μέσα σε ένα παλιό ξύλινο σεντούκι κάτω από το κρεβάτι της και κατέβηκε. Δεν ήθελε να ανησυχήσει τη μητέρα της. Όμως μέσα της ήξερε πως τίποτα δεν ήταν πλέον φυσιολογικό. Την ίδια ώρα, αρκετά χιλιόμετρα μακριά, μέσα στα ερείπια ενός αρχαίου πύργου, η αρχηγός των σκοτεινών μαγισσών στεκόταν μπροστά σε μια πέτρινη τράπεζα. Επάνω της βρισκόταν ένας παλιός χάρτης. Δίπλα του ήταν τοποθετημένα δεκάδες μικρά κρυστάλλινα κομμάτια. Η αρχηγός άγγιξε έναν από αυτούς. Αμέσως εμφανίστηκε η εικόνα του παλιού σπιτιού. «Η προστασία παραμένει ενεργή....

  Η δυνατή βροχή συνέχιζε να πέφτει ασταμάτητα. Οι δώδεκα μαυροφορεμένες μάγισσες παρέμεναν ακίνητες στην άκρη του δάσους. Κανένα πρόσωπο δεν φαινόταν κάτω από τις κουκούλες τους, μόνο δύο κατακόκκινα μάτια που λαμπύριζαν μέσα στο σκοτάδι. Η Λίζα έκανε ένα βήμα πίσω. «Ποιοι είναι;» ρώτησε με τρεμάμενη φωνή. Η διάφανη φύλακας στεκόταν δίπλα της χωρίς να πάρει το βλέμμα της από το παράθυρο. «Για τετρακόσια χρόνια περίμεναν αυτή τη νύχτα. Από γενιά σε γενιά αναζητούσαν το γριμόριο και το φυλαχτό.» «Γιατί;» «Επειδή το φυλαχτό δεν είναι απλό κόσμημα. Είναι το μοναδικό κλειδί που μπορεί να ενεργοποιήσει ολόκληρο το γριμόριο.» Η Λίζα κοίταξε το ασημένιο μενταγιόν. «Δηλαδή... χωρίς αυτό το βιβλίο δεν λειτουργεί;» Η φύλακας έγνεψε καταφατικά. «Και χωρίς το αίμα της οικογένειάς σου, ούτε το φυλαχτό υπακούει σε κανέναν.» Ξαφνικά όλες οι μάγισσες έξω σήκωσαν τα χέρια τους ταυτόχρονα. Ο αέρας σταμάτησε. Η βροχή άρχισε να πέφτει πιο αργά, σαν ο χρόνος να είχε επιβραδυνθεί. Το χώμα μπροστά από το...

Όλα Κεφάλαιο 1 – Η Αφύπνιση του Φυλαχτού Η καταιγίδα είχε δυναμώσει. Οι αστραπές φώτιζαν για λίγα δευτερόλεπτα το παλιό σπίτι και αμέσως μετά το σκοτάδι επέστρεφε πιο βαρύ από πριν. Η Λίζα δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Το φυλαχτό συνέχιζε να εκπέμπει μια αχνή χρυσή λάμψη κάτω από την μπλούζα της. Κάθε λίγα λεπτά ζεσταινόταν σαν να είχε δική του καρδιά. Σηκώθηκε αθόρυβα από το κρεβάτι και πλησίασε το παράθυρο. Έξω, ο άνεμος λύγιζε τα πανύψηλα πεύκα που περιέβαλλαν το σπίτι. Η βροχή χτυπούσε τα τζάμια, ενώ η ομίχλη είχε καλύψει ολόκληρο το δάσος. Τότε το είδε. Ανάμεσα στα δέντρα στεκόταν μια ανθρώπινη σκιά. Δεν κινούνταν. Δεν κρατούσε φακό. Απλώς κοιτούσε το σπίτι. Η Λίζα ανοιγόκλεισε τα μάτια της. Η σκιά είχε εξαφανιστεί. «Μάλλον το φαντάστηκα...» ψιθύρισε. Πίσω της, όμως, το γριμόριο άνοιξε μόνο του. Οι σελίδες γύρισαν γρήγορα μέχρι να σταματήσουν σε μια σελίδα γεμάτη χρυσά σύμβολα. Καθώς η Λίζα πλησίασε, τα γράμματα άρχισαν να εμφανίζονται σαν να γράφονταν εκείνη τη στιγμή από αόρατο χέρι...

  Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα πάνω στη σκεπή του παλιού σπιτιού. Ο άνεμος περνούσε μέσα από τα γέρικα δέντρα και έκανε τα παράθυρα να τρίζουν. Η μητέρα της Λίζας συνέχιζε να βάφει τους τοίχους του κάτω ορόφου, ενώ η Λίζα δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό της το παράξενο βιβλίο που είχε βρει στη σοφίτα. Το γριμόριο βρισκόταν τώρα πάνω στο ξύλινο γραφείο του παλιού δωματίου. Το δερμάτινο εξώφυλλό του ήταν γεμάτο περίεργα σύμβολα που έμοιαζαν να αλλάζουν μορφή κάθε φορά που τα κοιτούσε για πολλή ώρα. Το ασημένιο φυλαχτό κρεμόταν από τον λαιμό της. Καθώς άγγιξε το μέταλλο, ένιωσε έναν δυνατό παλμό να διαπερνά ολόκληρο το σώμα της. Το βιβλίο άνοιξε μόνο του. Οι σελίδες άρχισαν να γυρίζουν γρήγορα, σαν να τις φυσούσε ένας αόρατος άνεμος. Η Λίζα σηκώθηκε απότομα. — «Μα... πώς γίνεται αυτό;» Ξαφνικά οι σελίδες σταμάτησαν. Στο κέντρο εμφανίστηκε ένα μεγάλο κυκλικό σύμβολο γεμάτο άγνωστα γράμματα. Το φυλαχτό άρχισε να λάμπει με χρυσαφένιο φως. Το ίδιο φως εξαπλώθηκε στις φλέβες που φαίνονταν...

  Πριν από τετρακόσια χρόνια, σε ένα απομονωμένο πέτρινο σπίτι, ζούσε μια γυναίκα που οι κάτοικοι της περιοχής αποκαλούσαν μάγισσα. Κανείς δεν γνώριζε το πραγματικό της όνομα. Για δεκαετίες μελετούσε αρχαία χειρόγραφα, κατέγραφε μυστικές γνώσεις, σύμβολα και τελετουργίες στο προσωπικό της γριμόριο. Πριν χαθεί για πάντα από την ιστορία, έκρυψε το βιβλίο μέσα σε ένα μυστικό ξύλινο κουτί στη σοφίτα του σπιτιού. Το κουτί έκλεινε με έναν περίεργο μηχανισμό που άνοιγε μόνο αν κάποιος τραβούσε ένα ξεχασμένο σκοινί, κρυμμένο πίσω από τα παλιά δοκάρια. Οι αιώνες πέρασαν. Το σπίτι εγκαταλείφθηκε, γέμισε σκόνη και ιστούς αράχνης, ενώ οι ιστορίες για τη μάγισσα μετατράπηκαν σε θρύλους που ελάχιστοι πίστευαν. Τετρακόσια χρόνια αργότερα, μια μητέρα κληρονόμησε το παλιό σπίτι από έναν μακρινό συγγενή. Το κτίριο ήταν φθαρμένο, όμως αποφάσισε να το ανακαινίσει και να το μετατρέψει στο νέο σπίτι της οικογένειας. Μαζί της βρισκόταν η δεκαεννιάχρονη κόρη της, η Λίζα. Η Λίζα ήταν περίεργη και δεν φοβότ...