Tromos.gr

Σε μια πόλη όπου τα φώτα δεν έσβηναν ποτέ και το χρήμα ήταν ο μόνος θεός, υπήρχε μια σκιά που παραμόνευε ανάμεσα στους ανθρώπους. Το όνομά του ήταν Ζουκ. Κανείς δεν ήξερε από πού ήρθε, αλλά όσοι τον συνάντησαν δεν έμειναν ποτέ ίδιοι. Ο Ζουκ δεν έμοιαζε με τους δαίμονες των παλιών ιστοριών. Δεν είχε κέρατα ούτε φλόγες στα μάτια. Εμφανιζόταν σαν ένας καλοντυμένος άντρας, με ήρεμη φωνή και βλέμμα που διαπερνούσε την ψυχή. Ήξερε τι ήθελε ο καθένας πριν καν το πει. Η προσφορά του ήταν απλή: «Δώσε μου την ψυχή σου… και θα σου δώσω γνώση και δύναμη πέρα από κάθε φαντασία.» Και οι άνθρωποι δέχονταν. Επιχειρηματίες που ήθελαν πλούτη. Νέοι που διψούσαν για δύναμη. Μάγοι που αναζητούσαν απαγορευμένη γνώση. Όλοι έπεφταν στην ίδια παγίδα. Στην αρχή, όλα έμοιαζαν τέλεια. Τα χρήματα έρχονταν εύκολα. Η εξουσία μεγάλωνε. Τα μυστικά της μαγείας ξεδιπλώνονταν μπροστά τους. Αλλά η τιμή… ήταν αόρατη. Οι μέρες τους άρχισαν να μικραίνουν. Τα πρόσωπά τους γερνούσαν πιο γρήγορα. Τα μάτια τους άδειαζαν από ζωή....

Η βροχή χτυπούσε τα σπασμένα παράθυρα του παλιού σπιτιού σαν δάχτυλα που ζητούσαν να μπουν μέσα. Ο Γιάννης και ο Πέτρος είχαν περάσει εβδομάδες προετοιμασίας. Το βιβλίο που κρατούσαν δεν ήταν απλά ένα παλιό αντικείμενο. Ήταν οδηγός. Μαύρο εξώφυλλο. Σελίδες που μύριζαν υγρασία και κάτι… πιο βαθύ. Κάτι ζωντανό. Στο κέντρο του δωματίου στεκόταν η Άννα. Ξυπόλητη. Ακίνητη. Τα μάτια της κλειστά. «Είσαι έτοιμη;» ρώτησε ο Γιάννης. Η Άννα δεν απάντησε αμέσως. Μόνο πήρε μια βαθιά ανάσα. «Κάν’ το.» Ο Πέτρος άνοιξε το βιβλίο. Τα σύμβολα μέσα έμοιαζαν να κινούνται όταν δεν τα κοιτούσες κατευθείαν. Γύρω από την Άννα, είχαν χαράξει κύκλο με σφραγίδες. Καθεμία διαφορετική. Καθεμία… δεσμευτική. «Ξεκινάμε», είπε. Οι λέξεις άρχισαν να βγαίνουν από το στόμα τους συγχρονισμένα. Δεν τις καταλάβαιναν πλήρως, αλλά τις ένιωθαν. Ο αέρας πάγωσε. Τα φώτα τρεμόπαιξαν. Η Άννα άρχισε να τρέμει. Στην αρχή ελαφρά… μετά βίαια. Τα δάχτυλά της λύγισαν αφύσικα. Η πλάτη της καμπουριάσε. Και τότε… Άνοιξε τα μάτια της. Μαύρα...

  Ήταν ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι. Ο αέρας δεν φυσούσε, τα δέντρα δεν κινούνταν, και η σιωπή στο παλιό εγκαταλελειμμένο σπίτι ήταν τόσο βαριά που έμοιαζε να πιέζει το στήθος. Πέντε παιδιά είχαν μαζευτεί εκεί. Ο Άρης, η Μαρία, ο Νίκος, η Ελένη και η Σοφία. Στην αρχή ήταν απλά ένα παιχνίδι… μια πρόκληση. Κάτι που είχαν βρει σε ένα παλιό βιβλίο, κρυμμένο σε ένα σκονισμένο συρτάρι. Ένα βιβλίο με μαύρο εξώφυλλο και σύμβολα που κανείς τους δεν καταλάβαινε πλήρως. «Αν το κάνουμε σωστά… θα εμφανιστεί», είπε ο Άρης με χαμόγελο που έκρυβε περισσότερο φόβο παρά θάρρος. Κάθισαν σε κύκλο. Στο πάτωμα είχαν ζωγραφίσει ένα σύμβολο με κιμωλία. Στο κέντρο, ένα κερί. Η φλόγα του τρεμόπαιζε χωρίς λόγο. Η Μαρία άρχισε να διαβάζει τα λόγια. Στην αρχή χαμηλόφωνα… μετά πιο δυνατά. Οι λέξεις δεν έμοιαζαν ανθρώπινες. Ο αέρας άλλαξε. Το κερί έσβησε απότομα. Και τότε… κάτι απάντησε. Ένας ήχος βαθύς, σαν ανάσα που ερχόταν από μέσα στους τοίχους. Η Σοφία άρχισε να τρέμει. «Παιδιά… σταματήστε… κάτι δεν πάει καλά…» ...

Η νύχτα είχε απλωθεί σαν πέπλο πάνω από τη γη της Κατοχής, μια γη που δεν ανήκε πια στους ανθρώπους αλλά σε σκιές που κινούνταν αθόρυβα, σε οντότητες που τρέφονταν με φόβο, αμφιβολία και ψυχές που λύγιζαν. Οι δαίμονες δεν εμφανίζονταν πια μόνο στα όνειρα ή στις ιστορίες—είχαν περάσει στον κόσμο των ζωντανών, και κυνηγούσαν. Όμως δεν ήταν μόνοι. Υπήρχε μια ομάδα. Μια αδελφότητα σιωπηλή, σκληραγωγημένη μέσα από πίστη και αίμα. Χριστιανοί που δεν λύγισαν. Δεν έτρεξαν. Δεν παραδόθηκαν. Έμαθαν να κυνηγούν. Τους έλεγαν «Οι Φύλακες του Φωτός». Δεν πολεμούσαν μόνο με προσευχές. Είχαν εξελιχθεί. Είχαν μάθει. Και είχαν δημιουργήσει κάτι που οι δαίμονες φοβούνταν. Τα σκυλιά. Δεν ήταν απλά ζώα. Ήταν δεμένα με ξόρκια αρχαία, γραμμένα σε ξεχασμένες γλώσσες, ευλογημένα με αίμα και φωτιά. Από μικρά τα εκπαίδευαν να αναγνωρίζουν το αόρατο, να μυρίζουν το κακό, να ξεχωρίζουν τη σαπίλα της ψυχής από τη ζωή. Όταν ένα τέτοιο σκυλί γρύλιζε, σήμαινε πως κάπου κοντά υπήρχε δαίμονας. Και όταν όρμαγε… δεν σταμα...

  Δεν είναι όλοι οι θάνατοι ίδιοι. Υπάρχουν εκείνοι που έρχονται αθόρυβα, σαν μια σκιά που σβήνει το φως, και υπάρχουν κι άλλοι… εκείνοι που προειδοποιούν. Εκείνοι που σε κάνουν να καταλάβεις πως ό,τι έκανες στη ζωή σου, τώρα θα επιστρέψει για να σε βρει. Ο Λόζα δεν είναι απλώς ένας δαίμονας. Δεν κυνηγά ψυχές, δεν κάνει συμφωνίες, δεν ψιθυρίζει υποσχέσεις. Ο Λόζα έρχεται μόνο μία φορά. Και έρχεται όταν όλα έχουν ήδη τελειώσει. Λένε πως αν έχεις πουλήσει την ψυχή σου — είτε στον Διάβολο είτε σε κάποιον από τους άγνωστους δαίμονες που παραμονεύουν στις σκιές — τότε, λίγο πριν τον θάνατό σου, ο χρόνος θα παγώσει. Ο κόσμος γύρω σου θα σιγήσει. Οι ήχοι θα χαθούν, και η ανάσα σου θα βαραίνει σαν να μην ανήκει πια σε σένα. Και τότε… θα τον δεις. Στέκεται κάπου κοντά σου, χωρίς να κινείται. Δεν έχει μορφή που να μπορείς να περιγράψεις εύκολα — κάθε μάτι τον βλέπει διαφορετικά. Σε άλλους εμφανίζεται σαν άνθρωπος με άδεια μάτια, σε άλλους σαν σκιά που στάζει σκοτάδι, και σε μερικούς… σαν κάτ...

Η παιδική χαρά ήταν σχεδόν άδεια εκείνο το απόγευμα. Ο ήλιος έδυε αργά, βάφοντας τον ουρανό με ένα θαμπό πορτοκαλί που έμοιαζε περισσότερο με προειδοποίηση παρά με ομορφιά. Οι κούνιες κινούνταν ελαφρά, αν και δεν φυσούσε αέρας. Η Άννα καθόταν στη μία από αυτές. Δεν έπαιζε. Δεν γελούσε. Κρατούσε σφιχτά τα σχοινιά και κοιτούσε το έδαφος. Το μυαλό της ήταν γεμάτο από τις φωνές των γονιών της, τις ίδιες φωνές που άκουγε κάθε βράδυ. Σπασμένα πιάτα. Κλειστές πόρτες. Λέξεις που δεν ξεχνιούνται. «Δεν θα σταματήσουν ποτέ…» ψιθύρισε. «Μπορώ να το διορθώσω.» Η φωνή ήρθε από δίπλα της. Η Άννα γύρισε απότομα. Ένα άλλο κορίτσι καθόταν στην διπλανή κούνια. Δεν την είχε δει να έρχεται. «Ποια είσαι;» «Με λένε Μάγια,» απάντησε ήρεμα. «Και μπορώ να σου δώσω αυτό που θέλεις.» Η Άννα συνοφρυώθηκε. «Κανείς δεν μπορεί.» Η Μάγια χαμογέλασε. Ήταν ένα χαμόγελο που δεν ταίριαζε σε παιδί. «Κάνεις λάθος.» Έβγαλε ένα παλιό, κιτρινισμένο χαρτί. Οι άκρες του ήταν φθαρμένες, σαν να είχε περάσει από πολλά χέρια… ή από ...

Το μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στις κούνιες, σε μια παιδική χαρά που έμοιαζε ξεχασμένη από τον κόσμο. Ο αέρας ήταν βαρύς, σχεδόν ακίνητος, και κάθε τριγμός από τις σκουριασμένες αλυσίδες ακουγόταν πιο δυνατός απ’ όσο έπρεπε. Τα μάτια της κοιτούσαν μπροστά, χωρίς πραγματικά να βλέπουν. Σκεφτόταν τους καβγάδες στο σπίτι, τις φωνές που δεν σταματούσαν ποτέ, το βλέμμα της μητέρας της που είχε γεμίσει φόβο και θυμό μαζί. Τότε εμφανίστηκε η Λίζα. Κάθισε αθόρυβα στην διπλανή κούνια, σαν να ήταν εκεί από πάντα. Χαμογέλασε, αλλά το χαμόγελό της δεν είχε ζεστασιά. Ήταν τέλειο, υπερβολικά τέλειο. «Θες να παίξουμε;» ρώτησε απαλά. Το κορίτσι δίστασε, αλλά τελικά κούνησε το κεφάλι. Η μοναξιά της ήταν πιο δυνατή από το ένστικτο που της έλεγε να φύγει. Οι μέρες πέρασαν και η Λίζα επέστρεφε πάντα. Έγινε φίλη της. Η μόνη που την άκουγε. Η μόνη που δεν φώναζε. Μέχρι που μια μέρα, η Λίζα σταμάτησε να κουνιέται. «Μπορώ να σου κάνω ένα δώρο,» είπε. Το κορίτσι γύρισε προς το μέρος της. «Ό,τι θέλεις. Αλλά ...

  Η νύχτα απλωνόταν βαριά πάνω από τους δρόμους, με μια υγρή ψύχρα που κολλούσε στο δέρμα και έκανε την ανάσα να βγαίνει πιο αργή, πιο προσεκτική, σαν να ένιωθε και το ίδιο το σώμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, και μέσα σε αυτό το σκοτάδι κινούνταν ξανά οι δύο δαίμονες, σιωπηλοί κυνηγοί ψυχών, με σκοπό να αποδείξουν ποιος από τους δύο άξιζε περισσότερο να συλλέγει για την κόλαση. Ο Σιλόμο, ο πιο ισχυρός, περπατούσε χωρίς να αφήνει ίχνη, ενώ ο δεύτερος δαίμονας τον παρακολουθούσε από απόσταση, περιμένοντας τη στιγμή που θα μπορούσε να τον ξεπεράσει. Οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι, μόνο λίγα φώτα από μακρινά παράθυρα και ο ήχος ενός σκύλου που γάβγιζε κάπου στο βάθος έσπαγαν τη σιωπή, και τότε εμφανίστηκε ο στόχος, ένας νεαρός άντρας, μόνος, χαμένος στις σκέψεις του, χωρίς να γνωρίζει ότι ήδη είχε επιλεγεί. Το όνομά του ήταν Νίκος, και περπατούσε γρήγορα, σαν να ήθελε να φτάσει κάπου πριν τον προλάβει κάτι που δεν μπορούσε να δει. Ξαφνικά, ο δρόμος μπροστά του άδειασε τελείως, ο αέρας πάγ...

  Η νύχτα είχε πέσει βαριά πάνω στην πόλη, σαν ένα πέπλο που έπνιγε τους ήχους και έκανε τους ανθρώπους να περπατούν πιο γρήγορα χωρίς να ξέρουν γιατί, και μέσα σε αυτό το σκοτάδι υπήρχαν δύο παρουσίες που δεν ανήκαν στον κόσμο των ζωντανών αλλά κινούνταν ανάμεσά τους με σκοπό έναν και μόνο, να βρουν νέες ψυχές για την κόλαση. Ο ένας λεγόταν Σιλόμο, ένας πανίσχυρος δαίμονας με μάτια που έλαμπαν σαν καμένο κάρβουνο και μορφή που άλλαζε ανάλογα με τον φόβο αυτού που τον κοιτούσε, και ο άλλος ήταν πιο σιωπηλός, πιο ύπουλος, ένας συλλέκτης ψυχών που πίστευε ότι μπορούσε να ξεπεράσει τον Σιλόμο και να αποδείξει ότι είναι ανώτερος. Ο άνεμος φυσούσε ψυχρός, κουβαλώντας μαζί του μια βαριά μυρωδιά υγρασίας και σήψης, και τα φώτα του δρόμου τρεμόπαιζαν σαν να φοβούνταν κι αυτά αυτό που πλησίαζε, ενώ οι δύο δαίμονες κινούνταν μέσα στις σκιές, παρατηρώντας τους ανθρώπους σαν θηράματα που δεν γνώριζαν ότι ήδη είχαν επιλεγεί. «Απόψε θα δούμε ποιος αξίζει περισσότερο», ψιθύρισε ο Σιλόμο, η φωνή τ...

Δεν τα αγόρασε με χρυσό, ούτε με αίμα μόνο· τα αγόρασε με ψυχές, μία-μία, δεμένες σε συμφωνίες που δεν γράφτηκαν ποτέ σε χαρτί αλλά χαράχτηκαν βαθιά μέσα στον αόρατο κόσμο, εκεί όπου οι άγγελοι κάποτε ψιθύριζαν αλήθειες και τώρα οι σκιές τις παραμορφώνουν σε κάτι πιο σκοτεινό, πιο επικίνδυνο, πιο ζωντανό. Τα παλιά μαγικά βιβλία ήρθαν στα χέρια του όχι σαν αντικείμενα αλλά σαν παρουσίες, σαν να είχαν δική τους βούληση, και όταν τα άνοιξε για πρώτη φορά ένιωσε τη θερμοκρασία του χώρου να πέφτει, μια ψύχρα που δεν ανήκε στον αέρα αλλά στην ίδια τη γνώση που περιείχαν. Μέσα τους δεν υπήρχαν μόνο λέξεις αλλά σύμβολα που κινούνταν όταν δεν τα κοιτούσε άμεσα, σχήματα που άλλαζαν μορφή, γράμματα που δεν μπορούσαν να προφερθούν εύκολα γιατί κάθε ήχος τους τραβούσε κάτι από την άλλη πλευρά, κάτι που άκουγε και απαντούσε. Τα μυστικά που κάποτε ανήκαν στο Φως δεν χάθηκαν, απλώς κρύφτηκαν, και εκείνος τα βρήκε, όχι γιατί ήταν άξιος αλλά γιατί ήταν πρόθυμος να πληρώσει το τίμημα που κανείς άλλος δεν...

Μέσα στο Μαύρο Κελί της Αιώνιας Σιωπής, εκεί όπου ούτε η φωτιά της Κόλασης δεν τολμά να εισχωρήσει, οι Αιματοδέσμιες της Σκιάς δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν· απλώς έμαθαν να επιβιώνουν με έναν τρόπο που ξεπερνά τη λογική των ζωντανών και των νεκρών. Το σκοτάδι δεν ήταν πια απλώς απουσία φωτός, αλλά μια οντότητα που τις αγκάλιαζε, που άκουγε κάθε τους σκέψη και ανταποκρινόταν με ψιθύρους που δεν είχαν φωνή, μόνο πρόθεση. Η Μαλεθρία η Ασάλευτη, αν και δεμένη με αλυσίδες φτιαγμένες από καθαρή κατάρα, δεν είχε σταματήσει να σκέφτεται. Κάθε στιγμή αιχμαλωσίας ήταν για εκείνη μάθημα. Παρατηρούσε τον ίδιο τον ιστό της μαύρης μαγείας που τις κρατούσε φυλακισμένες, ένιωθε τις ρωγμές του, τις ατέλειες που ούτε οι Άρχοντες δεν είχαν αντιληφθεί. Οι υπόλοιπες δαιμονισσες, κάποτε πολεμίστριες, τώρα είχαν γίνει σκιές που πάλευαν να κρατήσουν τη συνείδησή τους, όμως η Μαλεθρία τις συγκρατούσε, τις ένωνε μέσα από μια σιωπηλή επικοινωνία που περνούσε πέρα από τον πόνο. Δεν υπήρχε χρόνος, κι όμως κάτι άλλα...

Δεν είναι όλοι οι θάνατοι ίδιοι, και δεν είναι όλες οι ψυχές έτοιμες να φύγουν, όμως οι Θεριστές δεν κάνουν λάθη, δεν καθυστερούν, δεν δείχνουν έλεος· εμφανίζονται ακριβώς τη στιγμή που η τελευταία ανάσα κόβεται, όταν ο κόσμος σιωπά για ένα κλάσμα δευτερολέπτου, σαν η ίδια η πραγματικότητα να υποκλίνεται μπροστά στην άφιξή τους. Δεν κρατούν απλώς δρεπάνια· κρατούν το βάρος όλων όσων υπήρξες, κάθε σκέψη, κάθε φόβο, κάθε αμαρτία και κάθε αγάπη που δεν ειπώθηκε ποτέ, και όταν σε κοιτάξουν, δεν βλέπουν το σώμα σου αλλά το αποτύπωμα της ψυχής σου. Λένε πως ο Θεριστής δεν έχει πρόσωπο, πως είναι σκιά, καπνός ή σκοτάδι, αλλά αυτό είναι ψέμα που λένε οι ζωντανοί για να αντέξουν την ιδέα του τέλους. Η αλήθεια είναι πολύ πιο τρομακτική: όταν έρθει για σένα, δεν θα δεις κάτι άγνωστο· θα δεις κάποιον που γνωρίζεις. Μια μορφή οικεία, ένα πρόσωπο που κάποτε αγάπησες ή φοβήθηκες, κάποιον που έχει χαθεί ή κάποιον που ποτέ δεν πρόλαβες να αποχαιρετήσεις. Θα σου μιλήσει με φωνή ήρεμη, σχεδόν ζεστή, σαν ...

Στα βαθύτερα στρώματα της Κόλασης, εκεί όπου η γη δεν είναι παρά στάχτη και τα ποτάμια κυλούν με υγρή φωτιά, υπήρχε ένα τάγμα δαιμονισσών που κανείς δεν τολμούσε να κατονομάσει δυνατά. Ονομάζονταν Αιματοδέσμιες της Σκιάς , ένα κλειστό και απόλυτα πειθαρχημένο σώμα που υπηρετούσε για αιώνες τους ανώτερους άρχοντες, όμως μέσα τους έκαιγε κάτι πιο επικίνδυνο από τη φωτιά της Κόλασης: η φιλοδοξία. Δεν ήταν απλές δαιμονικές υπάρξεις· ήταν ιέρειες πολέμου, μάγισσες που γνώριζαν απαγορευμένα ξόρκια, που μπορούσαν να δέσουν ψυχές, να διαλύσουν σώματα και να αναστήσουν στρατούς από τα απομεινάρια των καταραμένων. Η αρχηγός τους, η Μαλεθρία η Ασάλευτη , είχε περάσει αιώνες μελετώντας τα αρχαία γριμόρια που ήταν γραμμένα πριν ακόμα δημιουργηθούν οι πρώτες πύλες της Κόλασης. Κάτω από την καθοδήγησή της, το τάγμα άρχισε να προετοιμάζει κάτι που κανείς δεν είχε τολμήσει: μια εξέγερση εναντίον των ίδιων των Δαιμονικών Αρχόντων. Σκοπός τους δεν ήταν απλώς η ελευθερία ή η δύναμη· ήθελαν τον απόλυτο έλε...

Η νύχτα που αποφάσισε να πουλήσει την ψυχή της δεν είχε φεγγάρι, μόνο έναν βαρύ ουρανό που μύριζε υγρασία και στάχτη, σαν κάτι παλιό να καιγόταν αργά πίσω από τον κόσμο των ζωντανών, και εκείνη στεκόταν μόνη μέσα στο δωμάτιό της, με τα κεριά να τρεμοπαίζουν και να σχηματίζουν σκιές που δεν ακολουθούσαν πάντα το σώμα της αλλά κινούνταν με δική τους θέληση, σαν να την παρακολουθούσαν πριν ακόμα ολοκληρωθεί το τελετουργικό. Το βιβλίο ήταν ανοιχτό μπροστά της, ένα παλιό, φθαρμένο γριμόριο με σύμβολα που δεν ανήκαν σε καμία γλώσσα που γνώριζε, κι όμως τα καταλάβαινε, σαν να της τα ψιθύριζε κάποιος μέσα στο κεφάλι της, καθοδηγώντας την χωρίς να τον βλέπει. Έκοψε το δάχτυλό της χωρίς δισταγμό και άφησε το αίμα να στάξει πάνω στο σύμβολο, και τότε η σιωπή έσπασε. Στην αρχή ήταν ένας ήχος χαμηλός, σαν ανάσα πίσω από το αυτί της, έπειτα έγινε φωνή, και η φωνή έγινε πολλές φωνές, ψιθυριστές, θυμωμένες, γεμάτες υποσχέσεις και απειλές μαζί, και εκείνη δεν τρόμαξε όπως θα έκανε κάποτε, γιατί αυτό ακ...

  Η μέρα της Ανάστασης δεν ξημερώνει απλώς, γεννιέται μέσα από έναν κόσμο που κρατά την αναπνοή του, σαν να φοβάται να κάνει τον παραμικρό ήχο πριν ακουστεί το πρώτο φως, και ο αέρας κουβαλά μια παράξενη ανάμειξη από μυρωδιές, λιβάνι που καίγεται αργά σε ξεχασμένες εκκλησίες, υγρό χώμα από τάφους που άνοιξαν μέσα στη νύχτα, και μια πικρή οσμή στάχτης που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο, γιατί είναι η ανάσα της κόλασης που υποχωρεί. Οι δρόμοι είναι ήσυχοι, αλλά όχι άδειοι, γιατί κάτι κινείται ανάμεσα στους ανθρώπους, κάτι που όλη τη νύχτα περπατούσε ελεύθερο, ψιθυρίζοντας μέσα στα αυτιά τους, σπρώχνοντάς τους προς τον φόβο, προς την αμφιβολία, προς εκείνη τη σκέψη που σπάει την πίστη, και αυτά τα πλάσματα τώρα αρχίζουν να χάνουν τη δύναμή τους. Οι δαίμονες το νιώθουν πρώτοι, πριν ακόμα ο ουρανός αλλάξει χρώμα, πριν ακόμα ακουστεί η πρώτη καμπάνα, γιατί μέσα τους κάτι ραγίζει, σαν να σπάει ένας δεσμός που τους κρατούσε δεμένους με τον κόσμο των ζωντανών, και τα μάτια τους, που όλη τη ν...

  Ήταν η μέρα του Επιταφίου, και ο κόσμος δεν έμοιαζε απλώς ήσυχος αλλά άδειος από κάτι που δεν μπορούσε να ονομαστεί εύκολα, σαν να είχε αποσυρθεί η ίδια η παρουσία του Θεού από τον αέρα, αφήνοντας πίσω μια ψυχρή, λεπτή αγωνία που απλωνόταν σε δρόμους, σπίτια και ψυχές, και οι άνθρωποι περπατούσαν με σκυμμένα κεφάλια κρατώντας κεριά που έτρεμαν όχι μόνο από τον άνεμο αλλά από κάτι βαθύτερο, μια αόρατη πίεση που τους παρακολουθούσε χωρίς να φαίνεται. Ο Χριστός είχε πεθάνει, και αυτή η στιγμή δεν ήταν μόνο πένθος αλλά ένα άνοιγμα, ένα ρήγμα στον κόσμο, σαν να είχε χαθεί η ισορροπία που κρατούσε το σκοτάδι δεμένο μακριά από την επιφάνεια των ζωντανών. Και τότε άρχισαν να κινούνται. Όχι με θόρυβο, όχι με κραυγές, αλλά με μια ύπουλη, σχεδόν ανεπαίσθητη παρουσία, οι δαίμονες πέρασαν ανάμεσα από τις σκιές και βγήκαν στον κόσμο, όχι σαν εισβολείς αλλά σαν κάτι που περίμενε αυτή ακριβώς τη στιγμή για να αναπνεύσει ξανά ελεύθερα. Δεν φοβούνταν, γιατί δεν υπήρχε τίποτα να τους συγκρατεί, τίπ...

  κανείς δεν ήξερε πόσες ζωές είχε ζήσει, ούτε πόσες φορές είχε πεθάνει, μόνο ότι η παρουσία της στο δάσος δεν ήταν κάτι καινούργιο αλλά κάτι που υπήρχε πριν ακόμα τα χωριά πάρουν τα ονόματά τους, και κάθε φορά που κάποιος την έβλεπε, ένιωθε πως δεν στεκόταν μπροστά σε έναν άνθρωπο αλλά μπροστά σε κάτι που είχε μάθει να φορά ανθρώπινο σώμα για να κινείται ανάμεσά τους χωρίς να ανήκει τη νύχτα περπατούσε στα νεκροταφεία σαν να ήταν το φυσικό της σπίτι, το χώμα άνοιγε κάτω από τα δάχτυλά της χωρίς αντίσταση, και με υπομονή έβγαζε οστά και κρανία, τα καθάριζε με τελετουργική ακρίβεια και τα κρατούσε σαν ιερά αντικείμενα, γιατί για εκείνη οι νεκροί δεν ήταν παρελθόν αλλά φωνές που δεν είχαν σταματήσει ποτέ να μιλούν, και κάθε κόκαλο ήταν μια πύλη που περίμενε να ανοιχτεί στο σπίτι της, βαθιά μέσα στο δάσος, οι τοίχοι δεν φαίνονταν σχεδόν καθόλου, καλυμμένοι από σύμβολα, αίμα και σκιές που κινούνταν ανεξάρτητα από το φως, και παντού υπήρχαν κρανία τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που να σχη...

κανείς στο πρώτο χωριό δεν θυμόταν πότε εμφανίστηκε, μόνο ότι ήρθε ένα βράδυ χωρίς άνεμο, τότε που τα σκυλιά δεν γάβγιζαν και τα δέντρα έμεναν ακίνητα σαν να κρατούσαν την αναπνοή τους, και στεκόταν στην άκρη του δρόμου με μια κουκούλα που έκρυβε το πρόσωπό της εκτός από το ένα της μάτι, ένα μάτι σκοτεινό και βαθύ, που δεν έμοιαζε να ανήκει στον κόσμο των ζωντανών αλλά να κοιτάζει ταυτόχρονα και κάτι πίσω από αυτόν, κάτι που δεν έπρεπε να φαίνεται το άλλο της μάτι είχε χαθεί χρόνια πριν, όχι σε μάχη ούτε σε αρρώστια αλλά σε συμφωνία, γιατί το είχε δώσει στον σατανά για να πάρει πίσω κάτι πιο ισχυρό, ένα βλέμμα που δεν σταματούσε στο δέρμα και στα οστά αλλά περνούσε μέσα από αυτά και έβλεπε τις σκιές που ακολουθούν κάθε άνθρωπο, τους νεκρούς που δεν έφυγαν ποτέ, τις φωνές που έμειναν παγιδευμένες ανάμεσα σε ανάσες και σιωπές έτσι ήξερε τα πάντα χωρίς να έχει γνωρίσει κανέναν, έμπαινε στα σπίτια και καθόταν απέναντι από ανθρώπους που την κοιτούσαν με φόβο και ανάγκη και τους μιλούσε για ...

Κανείς δεν είχε επιστρέψει ποτέ για να την πολεμήσει… μέχρι εκείνη τη νύχτα.Ο Άρης και ο Δημήτρης δεν ήταν σαν τους άλλους.Δεν φοβόντουσαν τις ιστορίες,δεν έκαναν τον σταυρό τους όταν περνούσαν από το δάσος,δεν έκλειναν τα μάτια όταν άκουγαν τους ψιθύρους.Είχαν αποφασίσει να την κάψουν.Να τελειώσουν αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε.Πήραν μαζί τους φωτιά,λάδι,μαχαίρια και πίστη ότι το κακό μπορεί να πεθάνει.Αλλά το κακό… δεν πεθαίνει.Περιμένει.Το δάσος τους άφησε να μπουν.Αυτό ήταν το πρώτο λάθος.Δεν άκουσαν πουλιά,δεν ένιωσαν άνεμο,μόνο μια βαριά σιωπή που κολλούσε πάνω στο δέρμα τους σαν υγρασία.Όταν έφτασαν στο σπίτι,η πόρτα ήταν ήδη ανοιχτή.«Μας περιμένει…» ψιθύρισε ο Δημήτρης.Μπήκαν.Η μυρωδιά τους χτύπησε αμέσως.Σάπιο κρέας,καμένο λίπος και αίμα.Στο πάτωμα υπήρχε ο κύκλος.Σύμβολα χαραγμένα βαθιά,γεμάτα ξεραμένο αίμα και κομμένα κομμάτια ζώων.Κότες χωρίς κεφάλια,βάτραχοι ανοιγμένοι στη μέση,κόκαλα που δεν είχαν καθαριστεί σωστά.Σαν να είχαν φαγωθεί από κάτι… και μετά να είχαν επιστ...

Στην καρδιά ενός πυκνού, ασφυκτικά σκοτεινού δάσους, εκεί όπου το φως έσπαγε πάνω στα φύλλα σαν να φοβόταν να εισχωρήσει βαθύτερα, ζούσε ένας μάγος που οι λίγοι που τον γνώριζαν τον αποκαλούσαν Αζράελ. Κανείς δεν ήξερε την αληθινή του ηλικία· το πρόσωπό του ήταν χαραγμένο από ρυτίδες που δεν ανήκαν μόνο στον χρόνο, αλλά και σε κάτι αρχαιότερο, πιο σκοτεινό. Η καλύβα του ήταν φτιαγμένη από στραβωμένα ξύλα και κόκαλα ζώων. Γύρω της περιφέρονταν σκιές, και τα ζώα που κρατούσε δεν ήταν ποτέ ήρεμα—σαν να ένιωθαν τι επρόκειτο να τους συμβεί. Μια κότα νεκρή κρεμόταν από ένα σκοινί, τα φτερά της λερωμένα με ξεραμένο αίμα. Ένας βάτραχος, δεμένος πάνω σε έναν πέτρινο βωμό, έτρεμε, σαν να καταλάβαινε τη μοίρα του. Ο Αζράελ άνοιξε το παλιό του βιβλίο—ένα γριμόριο με κιτρινισμένες σελίδες και σύμβολα που δεν ανήκαν σε καμία γνωστή γλώσσα. Αυτά τα σύμβολα δεν διδάσκονταν. Δεν μεταδίδονταν. Ήταν γνώση που επέλεγε τους λίγους και τους καταδίκαζε. Με αργές, τελετουργικές κινήσεις, πήρε το μαχαίρι του. ...

  Στο χωριό δεν έλεγαν το όνομά της. Όχι γιατί το είχαν ξεχάσει. Αλλά γιατί φοβόντουσαν πως… αν το προφέρουν, εκείνη θα τους ακούσει. Την αποκαλούσαν μόνο έτσι: Η Ιέρεια. Κάθε πανσέληνο, το φως του φεγγαριού δεν έπεφτε κανονικά στο δάσος. Αντί να φωτίζει… βυθιζόταν μέσα του. Σαν να το ρουφούσε κάτι. Και τότε, οι άνθρωποι έκλειναν τα παράθυρα, έσβηναν τα φώτα και δεν έβγαιναν έξω. Γιατί ήξεραν. Εκείνη τη νύχτα… η Ιέρεια τελούσε το έργο της. Ο Θοδωρής δεν πίστευε. Μεγάλωσε ακούγοντας ιστορίες για μαύρη μαγεία, για σύμβολα χαραγμένα στο χώμα και για ζώα που θυσιάζονταν στο σκοτάδι. Όμως πάντα γελούσε. Μέχρι που είδε το φως. Όχι από το χωριό. Από το δάσος. Σαν φλόγα που δεν έπρεπε να υπάρχει. Και χωρίς να το καταλάβει… Προχώρησε. Όσο πιο βαθιά έμπαινε, τόσο πιο βαριά γινόταν η ανάσα του. Ο αέρας μύριζε σίδερο. Και κάτι ακόμα. Σάπιο. Όταν έφτασε στο ξέφωτο… πάγωσε. Ο κύκλος ήταν εκεί. Τεράστιος. Χαραγμένος στο έδαφος με σύμβολα που δεν έμοιαζαν ανθρώπινα. Μερικά έμοιαζαν να κινούνται. Ν...