Tromos.gr

  Το πρώτο χτύπημα της καμπάνας ακούστηκε στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα. Το δεύτερο ακολούθησε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα και το τρίτο έκανε τα τζάμια των σπιτιών να τρέμουν. Οι κάτοικοι του χωριού Νέρβαλ ξύπνησαν τρομαγμένοι, επειδή η καμπάνα δεν ανήκε στη δική τους εκκλησία. Ο ήχος ερχόταν από το εγκαταλειμμένο μοναστήρι που βρισκόταν βαθιά μέσα στο δάσος, εκεί όπου κανείς δεν είχε πατήσει εδώ και σαράντα χρόνια. Το επόμενο πρωί, ένας βοσκός βρέθηκε λιπόθυμος κοντά στο παλιό μονοπάτι. Όταν συνήλθε, μιλούσε για μια πομπή από μοναχούς χωρίς κεφάλια, οι οποίοι περπατούσαν ανάμεσα στα δέντρα κρατώντας μαύρα κεριά. Πίσω τους ακολουθούσε μια ψηλή μορφή με ασημένια μάσκα. Ο βοσκός ορκιζόταν ότι η μορφή τον είχε κοιτάξει, παρόλο που η μάσκα δεν είχε μάτια. Ο πατέρας Μιχαήλ, ιερέας του χωριού, δεν περίμενε να συμβεί δεύτερη εξαφάνιση. Έγραψε αμέσως γράμμα προς το Φρούριο της Ασημένιας Σφραγίδας και το έστειλε με έφιππο αγγελιαφόρο. Στην επιστολή περιέγραψε τις καμπάνες, την πομπή και ένα π...

  Ο Κυνηγός δεν δίστασε ούτε στιγμή. Με μια αστραπιαία κίνηση όρμησε προς τον Όριν. Το αρχαίο ξίφος του συγκρούστηκε με τη γιγάντια πέτρινη λεπίδα του φύλακα. Ο εκκωφαντικός μεταλλικός ήχος γέμισε ολόκληρη την κρύπτη. Σπίθες και χρυσές ακτίνες φωτός πετάχτηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις. Η Λίζα κάλυψε το πρόσωπό της. Δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Ο Όριν έσπρωξε τον αντίπαλό του αρκετά μέτρα πίσω. Ο Κυνηγός όμως προσγειώθηκε όρθιος. Χαμογέλασε. «Είσαι πιο δυνατός απ' όσο θυμόμουν.» Ο πέτρινος φύλακας δεν απάντησε. Σήκωσε το τεράστιο σπαθί του και χτύπησε το έδαφος. Ολόκληρη η κρύπτη σείστηκε. Πέτρινοι στύλοι αναδύθηκαν από το πάτωμα, προσπαθώντας να παγιδεύσουν τον εισβολέα. Ο Κυνηγός κινήθηκε με απίστευτη ταχύτητα. Απέφυγε κάθε εμπόδιο. Το μεταλλικό γάντι στο αριστερό του χέρι άρχισε να λάμπει με μπλε φως. Άγγιξε έναν από τους πέτρινους στύλους. Αμέσως διαλύθηκε σε χιλιάδες κομμάτια. Η Άρια κοίταξε ανήσυχη. «Δεν είναι απλός κυνηγός...» Η Λίζα γύρισε προς το μέρος της. «Τι εννοείς;»...

Η μυστική οργάνωση ZERO είχε αντιμετωπίσει δαίμονες, στοιχειωμένα αντικείμενα και πύλες που άνοιγαν κάτω από εγκαταλελειμμένες πόλεις. Αυτή τη φορά, όμως, η απειλή δεν κρυβόταν σε κάποιο δάσος ή νεκροταφείο. Βρισκόταν μέσα στο ίδιο το διαδίκτυο. Όλα ξεκίνησαν όταν τρεις άνθρωποι από διαφορετικές πόλεις βρέθηκαν νεκροί μέσα στα σπίτια τους. Δεν υπήρχαν τραύματα ούτε ίχνη παραβίασης. Δίπλα στα σώματά τους βρέθηκαν παλιά βιβλία, δεμένα με μαύρο δέρμα και σφραγισμένα με κόκκινο κερί. Στις τελευταίες σελίδες των βιβλίων υπήρχε το ίδιο σύμβολο: μια αράχνη με επτά μάτια μέσα σε έναν κύκλο. Η αναλύτρια της ZERO, Μίρα Κέιν, ανακάλυψε ότι τα θύματα είχαν αγοράσει τα βιβλία από μια μυστική αγορά του σκοτεινού διαδικτύου. Η ιστοσελίδα δεν είχε σταθερή διεύθυνση και εμφανιζόταν μόνο σε όσους λάμβαναν μια ειδική πρόσκληση. Το όνομά της ήταν Nox Agora . Στη Nox Agora μπορούσε κανείς να βρει οτιδήποτε απαγορευμένο. Παλιές συλλογές ξορκιών, καταραμένα κοσμήματα, φυλαχτά φτιαγμένα από άγνωστα οστά, βότα...

  Πολύ πριν οι βασιλιάδες υψώσουν τα κάστρα τους και πριν οι άνθρωποι χαράξουν σύνορα πάνω στη γη, υπήρχε ένα ατελείωτο δάσος που απλωνόταν από βουνά μέχρι λίμνες. Στην καρδιά του κατοικούσαν δύο αρχαίες θεές, τόσο παλιές όσο και ο ίδιος ο κόσμος. Η πρώτη ήταν η Θεά του Φεγγαριού. Κάθε νύχτα ύψωνε τον ασημένιο δίσκο στον ουρανό και το φως της φώτιζε τα μονοπάτια των ταξιδιωτών, τις λίμνες και τα αρχαία άλση. Οι λύκοι τραγουδούσαν στο όνομά της, οι κουκουβάγιες πετούσαν σιωπηλά κάτω από το βλέμμα της και κάθε πανσέληνος θεωρούνταν η πιο ιερή νύχτα του χρόνου. Δίπλα της στεκόταν η Μεγάλη Μητέρα του Δάσους, η αρχαιότερη από όλες τις θεότητες της περιοχής. Εκείνη φύλαγε τα πανάρχαια δέντρα, έκανε τα ποτάμια να κυλούν καθαρά και χάριζε ζωή στα ζώα και στα φυτά. Από τα χέρια της γεννιούνταν νέα δάση, σπάνια βότανα και λουλούδια που άνθιζαν μόνο μία φορά κάθε εκατό χρόνια. Οι άνθρωποι που κατοικούσαν κοντά στο δάσος τις τιμούσαν με τραγούδια, χορούς και προσφορές από καρπούς, ψωμί, μέλι κ...

  Στο απομονωμένο χωριό Γκρέβαν, οι κάτοικοι πίστευαν ότι το παλιό πηγάδι στην άκρη της πλατείας είχε στερέψει πριν από εκατό χρόνια. Κανείς δεν το χρησιμοποιούσε, κανείς δεν πλησίαζε μετά τη δύση του ήλιου και τα παιδιά μεγάλωναν ακούγοντας πως από τα βάθη του ανέβαιναν φωνές ανθρώπων που είχαν χαθεί στο δάσος. Οι περισσότεροι θεωρούσαν τις ιστορίες παλιές δεισιδαιμονίες, ώσπου μια νύχτα το νερό επέστρεψε. Ήταν μαύρο, παχύ και μύριζε χώμα από ανοιγμένο τάφο. Το επόμενο πρωί βρέθηκαν νεκρά όλα τα ζώα που είχαν πιει από τις ποτίστρες της πλατείας. Το ίδιο βράδυ εξαφανίστηκε η κόρη του σιδερά. Ο πατέρας Λουκάς, ιερέας του χωριού, κατέβηκε μόνος του στην πλατεία κρατώντας ένα φανάρι. Πλησίασε το πηγάδι και άκουσε τη φωνή του κοριτσιού να έρχεται από μέσα. Τον καλούσε με το όνομά του και τον παρακαλούσε να κατεβεί. Ο ιερέας έσκυψε πάνω από το άνοιγμα, όμως αντί για το πρόσωπό της είδε δύο φωτεινά μάτια να κινούνται μέσα στο σκοτάδι. Έκανε πίσω και άρχισε να ψάλλει. Η φωνή σταμάτησε, αλ...

  Η βροχή έπεφτε δυνατά εκείνο το βράδυ, μετατρέποντας τον παλιό επαρχιακό δρόμο σε μια γυαλιστερή, σκοτεινή λωρίδα. Ο Νικόλας επέστρεφε στο χωριό, όταν είδε ξαφνικά ένα μικρό μαύρο σκυλί να βγαίνει μέσα από τα δέντρα. Το ζωάκι στεκόταν ακίνητο στη μέση του δρόμου, τρομαγμένο από τα φώτα ενός αυτοκινήτου που πλησίαζε με μεγάλη ταχύτητα. Χωρίς να σκεφτεί τον κίνδυνο, ο Νικόλας έτρεξε προς το μέρος του. Άκουσε το δυνατό κορνάρισμα και τα λάστιχα να γλιστρούν στην άσφαλτο. Άρπαξε το μικρό σκυλί στην αγκαλιά του και έπεσε μαζί του στην άκρη του δρόμου, λίγα μόλις δευτερόλεπτα προτού το αυτοκίνητο περάσει δίπλα τους. Η μυρωδιά του καμένου λάστιχου ανακατεύτηκε με εκείνη του βρεγμένου χώματος. Το μικρό ζώο έτρεμε ολόκληρο. Ο Νικόλας το έκρυψε μέσα στο μπουφάν του και άρχισε να του μιλάει ήρεμα. «Τελείωσε, μικρό μου. Είσαι ασφαλές τώρα». Δεν γνώριζε ότι αυτό που κρατούσε δεν ήταν σκυλί. Ήταν το παιδί μιας λυκανθρώπου, τόσο μικρό ώστε δεν μπορούσε ακόμη να ελέγξει τις μεταμορφώσεις του. Εί...

  Το χωριό Βέλμορ βρισκόταν απομονωμένο ανάμεσα στα βουνά του βόρειου Άρντεν, εκεί όπου ο ήλιος χανόταν νωρίς πίσω από τις μαύρες κορυφές και η ομίχλη σκέπαζε τους δρόμους πριν ακόμη πέσει η νύχτα. Εκατόν ογδόντα άνθρωποι ζούσαν εκεί, καλλιεργώντας τη γη, εκτρέφοντας ζώα και αποφεύγοντας το πυκνό δάσος που άρχιζε λίγο έξω από τα τελευταία σπίτια. Για πολλές γενιές η ζωή κυλούσε ήσυχα, ώσπου ένα παγωμένο πρωινό εμφανίστηκαν στην ανατολική είσοδο του χωριού δεκατρείς άγνωστοι ταξιδιώτες. Φορούσαν μακριούς γκρίζους μανδύες και οδηγούσαν κάρα σκεπασμένα με μαύρα υφάσματα. Είπαν στους κατοίκους ότι ήταν έμποροι που είχαν χαθεί μέσα στην καταιγίδα και ζήτησαν καταφύγιο για μία μόνο νύχτα. Ο πρόεδρος του χωριού τούς παραχώρησε την παλιά αποθήκη κοντά στον μύλο. Κανείς δεν παρατήρησε ότι τα άλογά τους δεν ανέπνεαν μέσα στο κρύο και ότι οι τροχοί των κάρων δεν άφηναν σημάδια στη λάσπη. Την ίδια νύχτα εξαφανίστηκε ο μυλωνάς. Το επόμενο πρωί οι ταξιδιώτες αρνήθηκαν να φύγουν. Κατέλαβαν τον μύ...

  Η μυστική οργάνωση ZERO είχε αποκτήσει μια παλιά χειρόγραφη αναφορά, γραμμένη πριν από διακόσια χρόνια από έναν ιερέα που είχε εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει ίχνη. Στις τελευταίες σελίδες του κειμένου υπήρχε μια προειδοποίηση: κάτω από μια σύγχρονη πόλη ήταν θαμμένο ένα βιβλίο μαύρης μαγείας τόσο ισχυρό, ώστε μπορούσε να μετατρέψει ολόκληρη την περιοχή σε πύλη για σκοτεινές οντότητες. Κανείς δεν γνώριζε την ακριβή θέση του βιβλίου. Το μοναδικό στοιχείο ήταν ένα σύμβολο που έμοιαζε με μαύρο μάτι μέσα σε έναν κύκλο. Η ZERO δημιούργησε αμέσως μια ειδική ομάδα παρακολούθησης με την κωδική ονομασία ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ . Επικεφαλής της ήταν ο Λέον Βάρκας , ένας έμπειρος κυνηγός υπερφυσικών φαινομένων που είχε επιβιώσει από τρεις ανοιχτές πύλες. Μαζί του εργαζόταν η Μίρα Κέιν , αναλύτρια ενεργειακών ανωμαλιών, ο Ντάριους Φελ , ειδικός στα αρχαία κείμενα και στις καταραμένες γλώσσες, η Έλενα Ρος , χειρίστρια των περιστερόμορφων drones, και ο Κάι Μόρεν , πράκτορας πεδίου που μπορούσε να εντοπ...

  Η εξαφάνιση της δεκαεξάχρονης Έμιλι Κάρτερ αναφέρθηκε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Η μητέρα της είπε στην αστυνομία ότι η κόρη της είχε φύγει από το απογευματινό μάθημα μουσικής, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι. Το κινητό της βρέθηκε σπασμένο σε έναν έρημο δρόμο, δίπλα σε ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο. Πάνω στη θήκη του κάποιος είχε χαράξει έναν κύκλο με δεκατρείς μικρές γραμμές γύρω του. Η τοπική αστυνομία θεώρησε αρχικά ότι επρόκειτο για μια συνηθισμένη απαγωγή. Όταν όμως οι κάμερες ασφαλείας αποκάλυψαν μια ομάδα από κουκουλοφόρους εφήβους, η υπόθεση πέρασε αμέσως στο FBI. Οι δράστες ήταν δεκατρία αγόρια και κορίτσια ηλικίας από δεκαπέντε μέχρι δεκαοκτώ ετών. Αποκαλούσαν την ομάδα τους «Τα Παιδιά της Στάχτης» και επικοινωνούσαν μέσα από κρυπτογραφημένες συνομιλίες. Στα μηνύματά τους μιλούσαν για μια επικείμενη νύχτα κρίσης, για μια εκλεκτή και για μια θυσία που θα τους απελευθέρωνε από τις οικογένειές τους. Η πράκτορας Έλενα Ρος ανέλαβε την έρευνα. Είχε υπηρετήσει δεκαπέντε χρ...

  Η σατανική λέσχη του Μαύρου Κύκλου είχε ιδρυθεί πριν από εξήντα χρόνια, σε ένα απομονωμένο χωριό πνιγμένο στα έλατα και στην ομίχλη. Τα πρώτα της μέλη ήταν τότε παιδιά δεκαέξι και δεκαεπτά ετών, γόνοι πλούσιων οικογενειών που αναζητούσαν συγκινήσεις μέσα σε εγκαταλειμμένα ξωκλήσια και υπόγεια γεμάτα παλιά βιβλία. Άρχισαν σαν παιχνίδι, ζωγραφίζοντας σύμβολα με κάρβουνο και διαβάζοντας λόγια που κανείς τους δεν καταλάβαινε. Πολύ σύντομα, όμως, ανακάλυψαν ότι κάποια από τα λόγια εκείνα είχαν δύναμη. Ανάμεσά τους βρισκόταν η Ελβίρα, μια αδύνατη κοπέλα με μακριά μαύρα μαλλιά και μάτια που έμοιαζαν πάντοτε να κοιτούν πίσω από τους ανθρώπους. Η Ελβίρα ήταν η πρώτη που άκουσε τις φωνές κάτω από το πάτωμα του παλιού αρχοντικού όπου συγκεντρωνόταν η λέσχη. Ήταν επίσης εκείνη που βρήκε το δερματόδετο βιβλίο μέσα σε έναν τοίχο, τυλιγμένο με αλυσίδες και σφραγισμένο με κόκκινο κερί. Για χρόνια, η ομάδα τελούσε μυστικές τελετές κάθε πανσέληνο. Τα μέλη πίστευαν πως οι επικλήσεις τούς χάριζαν τύ...

  Το γράμμα έφτασε στο Φρούριο της Ασημένιας Σφραγίδας λίγο πριν από την ανατολή. Ήταν τυλιγμένο σε υγρό δέρμα, δεμένο με μαύρο νήμα και σφραγισμένο με το έμβλημα ενός απομακρυσμένου μοναστηριού στα βάθη του Δάσους του Βορρά. Ο αγγελιαφόρος που το μετέφερε είχε ταξιδέψει τρεις ημέρες χωρίς ύπνο. Τα ρούχα του ήταν σκισμένα, τα χέρια του γεμάτα γρατζουνιές και το βλέμμα του τόσο τρομαγμένο, ώστε οι φρουροί δεν χρειάστηκε να τον ρωτήσουν τι είχε συμβεί. Ο Μέγας Διοικητής Άλντρικ Βαλμόν έσπασε τη σφραγίδα και διάβασε την επιστολή μπροστά στο Συμβούλιο. Ο ηγούμενος Ιερώνυμος ανέφερε ότι δύο μοναχοί είχαν αλλάξει ξαφνικά συμπεριφορά. Ο αδελφός Ματθαίος, ένας ήσυχος άνδρας που περνούσε τις περισσότερες ώρες του στη βιβλιοθήκη, άρχισε να μιλά με φωνές που δεν έμοιαζαν ανθρώπινες. Ο αδελφός Νικόλαος, υπεύθυνος για τους στάβλους, αρνιόταν να φάει, κοιμόταν όρθιος και κάθε νύχτα χάραζε παράξενα σύμβολα στους τοίχους του κελιού του. Οι μοναχοί πίστευαν ότι οι δύο άνδρες είχαν δαιμονιστεί, όμως...

  Στα παλιά χωριά έλεγαν πως ο νεκρός δεν έπαυε να ανήκει στην οικογένειά του όταν έκλεινε το φέρετρο. Παρέμενε δεμένος μαζί της με μια αόρατη κλωστή, η οποία περνούσε μέσα από το χώμα, τύλιγε τα οστά του και έφτανε μέχρι τις καρδιές των ζωντανών συγγενών του. Οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν πως αυτή η κλωστή ήταν η μνήμη. Οι νεκρομάντες, όμως, γνώριζαν κάτι διαφορετικό. Πίστευαν πως πάνω στα οστά χαραζόταν σιωπηλά το μέλλον ολόκληρης της οικογένειας. Δεν πλησίαζαν τον τάφο τις πρώτες ημέρες μετά την κηδεία. Ούτε τον πρώτο χρόνο, όταν το πένθος παρέμενε δυνατό και οι συγγενείς επισκέπτονταν συχνά το κοιμητήριο. Περίμεναν υπομονετικά τρία ή τέσσερα χρόνια. Περίμεναν μέχρι το όνομα του νεκρού να ακούγεται λιγότερο μέσα στο σπίτι, μέχρι τα λουλούδια στον τάφο να μαραίνονται χωρίς να αντικαθίστανται και μέχρι οι ζωντανοί να αρχίσουν να πιστεύουν πως ο άνθρωπός τους είχε πλέον αναπαυθεί. Τότε άρχιζε το πραγματικό τους έργο. Οι Αναγνώστες των Οστών, όπως αποκαλούσαν τους εαυτούς τους, ...

  Για χρόνια η μυστική οργάνωση ZERO πίστευε ότι γνώριζε όλους τους εχθρούς που κινούνταν μέσα στο σκοτάδι. Κυνηγούσε δαίμονες, φυλάκιζε οντότητες, έκλεινε πύλες και συγκέντρωνε καταραμένα αντικείμενα στο υπόγειο Θησαυροφυλάκιο των Σφραγίδων. Όμως υπήρχε μία οργάνωση που δεν εμφανιζόταν σε κανέναν φάκελο, σε κανένα τελετουργικό βιβλίο και σε καμία από τις καταγραφές των πρακτόρων. Το όνομά της ήταν SEFL . Η SEFL δεν αποτελούνταν μόνο από ανθρώπους. Στις τάξεις της υπήρχαν σκοτεινοί μάγοι, σατανιστές, δαιμονισμένοι κατάσκοποι και πλάσματα που μπορούσαν να φορούν ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν τους ένωνε μια κοινή πίστη, αλλά ένας κοινός στόχος: να καταστρέψουν τη ZERO και να ελευθερώσουν όλα όσα εκείνη κρατούσε φυλακισμένα. Αρχηγός της SEFL ήταν ο Άντριαν Βος , ένας πρώην ερευνητής αποκρυφιστικών φαινομένων, ο οποίος είχε εξαφανιστεί πριν από δεκαπέντε χρόνια κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης τελετής. Όταν εμφανίστηκε ξανά, δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος. Το δεξί του μάτι είχε γίνει εντελώς...