Tromos.gr

  Ο χειμώνας είχε σκεπάσει τα βουνά με πυκνή ομίχλη. Κάθε βράδυ, όταν το τελευταίο φως του ήλιου χανόταν πίσω από τις κορυφές, οι κάτοικοι του μικρού χωριού κλείδωναν πόρτες και παράθυρα. Κανείς δεν ήθελε να βρεθεί μόνος στους παλιούς πέτρινους δρόμους μετά τα μεσάνυχτα. Οι μεγαλύτεροι έλεγαν πως βαθιά κάτω από ένα εγκαταλειμμένο κάστρο υπήρχε μια αρχαία αίθουσα, όπου κατοικούσε ένας δαίμονας γνωστός ως Αζράελ ο Ψιθυριστής . Δεν εμφανιζόταν με τρομακτική μορφή· αντίθετα, παρουσιαζόταν σαν ένας ευγενικός άρχοντας, με ήρεμη φωνή και βλέμμα που ενέπνεε εμπιστοσύνη. Το μεγαλύτερο όπλο του ήταν οι υποσχέσεις. Εκείνη την εποχή ζούσε ένας νεαρός άνδρας, ο Νικόλας. Ήθελε να αποκτήσει φήμη, εξουσία και να γίνει κάποιος που όλοι θα σέβονταν. Όσο περισσότερο απογοητευόταν από τις δυσκολίες της ζωής, τόσο πιο εύκολο ήταν να πιστέψει ότι κάπου υπήρχε ένας γρήγορος δρόμος προς την επιτυχία. Ένα βράδυ, ακολουθώντας έναν παράξενο ήχο μέσα στο δάσος, έφτασε μπροστά στα ερείπια του κάστρου. Η μεγάλη...

  Μια ιστορία σκοτεινής φαντασίας Στην απομονωμένη περιοχή του Μπλάκβερ, ανάμεσα σε πυκνά δάση και ορεινά περάσματα, υπήρχε ένα παλιό πέτρινο πανδοχείο γνωστό ως «Η Μαύρη Σελήνη» . Την ημέρα έμοιαζε εγκαταλελειμμένο. Όταν όμως έπεφτε η νύχτα, τα παράθυρά του φωτίζονταν και άγνωστοι ταξιδιώτες άρχιζαν να φτάνουν από κάθε κατεύθυνση. Οι περισσότεροι κάτοικοι απέφευγαν να πλησιάζουν το μέρος. Κυκλοφορούσαν ιστορίες πως όσοι σύχναζαν εκεί δεν εμφανίζονταν ποτέ στο φως της ημέρας. Κανείς δεν γνώριζε αν οι φήμες ήταν αληθινές, όμως το πανδοχείο είχε γίνει αντικείμενο παρακολούθησης από το Τάγμα των Κυνηγών της Ιερής Σφραγίδας. Ο αρχηγός του τάγματος αποφάσισε να αναθέσει την αποστολή σε τρεις έμπειρες Κυνηγούς, γνωστές για την ικανότητά τους στις μυστικές επιχειρήσεις. Η πρώτη ήταν η Αριάδνη , ειδική στις μεταμφιέσεις και στη συλλογή πληροφοριών. Η δεύτερη ήταν η Μυρτώ , ανιχνεύτρια που μπορούσε να παρατηρεί κάθε λεπτομέρεια χωρίς να γίνεται αντιληπτή. Η τρίτη ήταν η Θάλεια , χαρτογράφος...

  Η Αποστολή των Τεσσάρων Λυκανθρώπων Το προηγούμενο βράδυ, η πανσέληνος φώτιζε ολόκληρο τον ουρανό του φανταστικού βασιλείου του Άρντεν. Το ασημένιο φως απλωνόταν πάνω από τα πυκνά δάση, τις παγωμένες λίμνες και τις βουνοκορφές, ενώ ο άνεμος περνούσε ανάμεσα στα πανάρχαια δέντρα κάνοντας τα κλαδιά να τρίζουν σαν να ψιθύριζαν ξεχασμένες ιστορίες. Βαθιά μέσα στο Δάσος των Μαύρων Ελάτων, μια μεγάλη πέτρινη πύλη άνοιξε αργά. Τέσσερις λυκάνθρωποι βγήκαν από το κρησφύγετό τους. Ο αρχηγός τους ήταν ο Βόλγκαρ , ένας έμπειρος πολεμιστής που είχε οδηγήσει την αγέλη του σε αμέτρητες αποστολές. Δίπλα του περπατούσε η Λίρα , εξαιρετική ανιχνεύτρια που μπορούσε να εντοπίσει ίχνη ακόμη και πάνω σε βρεγμένο βράχο. Ο τρίτος ήταν ο Ντράβεν , ο δυνατότερος της ομάδας, γνωστός για την υπομονή και τη δύναμή του. Τελευταίος ακολουθούσε ο νεότερος, ο Κάελ , που πραγματοποιούσε την πρώτη μεγάλη του αποστολή έξω από τα όρια της αγέλης. Η αποστολή τους δεν ήταν το κυνήγι ανθρώπων. Έπρεπε να διασχίσουν το δ...

  Το καλοκαίρι είχε μόλις αρχίσει και η πρώτη μεγάλη πανσέληνος ανέβηκε αργά πάνω από τα βουνά. Το ασημένιο φως της σκέπασε τα δέντρα, τα ποτάμια και τις κορυφές με μια ψυχρή λάμψη. Ο αέρας ήταν ακίνητος, τα πουλιά είχαν σταματήσει να τραγουδούν και ακόμη και τα έντομα έμοιαζαν να σωπαίνουν, σαν ολόκληρο το δάσος να περίμενε κάτι. Οι παλιοί κάτοικοι του χωριού έλεγαν πως τέτοιες νύχτες κανείς δεν έπρεπε να μπαίνει βαθιά στο δάσος. Όχι επειδή υπήρχε κάποια αποδεδειγμένη απειλή, αλλά επειδή οι ιστορίες μιλούσαν για αρχαία πλάσματα που περιπλανιούνταν κάτω από το φως της πανσελήνου και για παράξενους ήχους που έκαναν ακόμη και τους πιο γενναίους να γυρίζουν πίσω. Τρεις φίλοι, ο Άρης, η Ελένη και ο Νικόλας, αποφάσισαν να αγνοήσουν τις προειδοποιήσεις. Πίστευαν πως όλα ήταν παλιοί θρύλοι και τίποτα περισσότερο. Πήραν φακούς, σακίδια και ξεκίνησαν για μια νυχτερινή πεζοπορία. Όσο προχωρούσαν, τα δέντρα γίνονταν όλο και πιο πυκνά. Το φως της πανσελήνου περνούσε ανάμεσα από τα κλαδιά σχημα...

  Βαθιά στα αχανή δάση του βορρά, εκεί όπου ο χειμώνας κρατούσε σχεδόν ολόκληρο τον χρόνο και ο ήλιος φαινόταν για λίγες μόνο ώρες, υπήρχε ένα πέτρινο σπίτι χαμένο ανάμεσα στα πανύψηλα έλατα. Οι κάτοικοι των κοντινών χωριών απέφευγαν την περιοχή. Κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει όταν έπεφτε το σκοτάδι, γιατί πίστευαν πως κάτι αρχαίο κατοικούσε εκεί. Μέσα σε εκείνο το απομονωμένο σπίτι ζούσε μια οικογένεια βρικολάκων. Είχαν μάθει να ζουν κρυμμένοι από τους ανθρώπους, βγαίνοντας μόνο τις πιο σκοτεινές νύχτες. Δεν αναζητούσαν ταξιδιώτες ούτε κυνηγούσαν ανθρώπους. Το θήραμά τους ήταν τα άγρια ζώα του δάσους. Μια παγωμένη νύχτα, ο αρχηγός της οικογένειας πήρε μαζί του τα μεγαλύτερα παιδιά και ξεκίνησαν για το κυνήγι. Το χιόνι έτριζε κάτω από τις μπότες τους, ενώ η παγωμένη ανάσα τους χανόταν σαν ομίχλη μέσα στον αέρα. Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο άνεμος που περνούσε ανάμεσα στα δέντρα. Ύστερα από αρκετή ώρα, εντόπισαν ένα μεγάλο ελάφι να βόσκει σε ένα ξέφωτο. Κρύφτηκαν πίσω από τους κορ...

  Η απαρχή ενός φανταστικού τάγματος Πριν από σχεδόν οκτακόσια χρόνια, στο φανταστικό βασίλειο του Άρντεν, οι δρόμοι είχαν ερημώσει. Πόλεις ολόκληρες ζούσαν μέσα στον φόβο, όχι μόνο εξαιτίας των πολέμων και των επιδημιών, αλλά και των αμέτρητων θρύλων που μιλούσαν για πλάσματα που κρύβονταν στα ατελείωτα δάση, στα εγκαταλελειμμένα κάστρα και στις παγωμένες κορυφές των βουνών. Ο τότε ανώτατος ηγέτης της μεγάλης εκκλησίας του βασιλείου, ο Καρδινάλιος Βαλέριος , πίστευε ότι το βασίλειο χρειαζόταν μια οργανωμένη δύναμη που θα ταξίδευε σε κάθε γωνιά της χώρας, θα ερευνούσε ανεξήγητα γεγονότα και θα προστάτευε τους κατοίκους από κάθε πραγματική απειλή. Για τον σκοπό αυτό κάλεσε έναν θρυλικό βετεράνο ιππότη, τον Σερ Άλντρικ Βαλμόν , άνθρωπο γνωστό για την ψυχραιμία και τη στρατηγική του σκέψη. Ο Άλντρικ δέχτηκε μόνο με έναν όρο: «Οι άνθρωποί μου δεν θα πολεμούν φήμες. Θα πολεμούν μόνο όταν πρώτα βρουν την αλήθεια.» Ο Βαλέριος συμφώνησε. Έτσι ιδρύθηκε το πρώτο φρούριο των Κυνηγών, το Φρούρ...

  Υπάρχουν μέρη στον κόσμο όπου ο ήλιος εμφανίζεται για λίγες μόνο ώρες τον χειμώνα και τα καλοκαίρια παραμένουν δροσερά, τυλιγμένα στην ομίχλη και τη βροχή. Σε αυτά τα αχανή δάση, με τα πανύψηλα έλατα και τα παγωμένα ποτάμια, γεννήθηκαν πολλοί θρύλοι. Οι κάτοικοι των κοντινών χωριών απέφευγαν να περνούν τη νύχτα ανάμεσα στα δέντρα, γιατί πίστευαν πως όταν έπεφτε το απόλυτο σκοτάδι, ξυπνούσαν πλάσματα που ζούσαν εκεί εδώ και αιώνες. Κανείς δεν γνώριζε με βεβαιότητα αν οι ιστορίες ήταν αληθινές. Όμως όσοι είχαν χαθεί μέσα στην ομίχλη έλεγαν ότι άκουγαν παράξενες φωνές, βήματα που δεν ανήκαν σε άνθρωπο και μάτια να τους παρακολουθούν μέσα από τις σκιές. Στα βαθύτερα σημεία του δάσους υπήρχαν παλιές πέτρινες πολιτείες, σχεδόν κρυμμένες από τη φύση. Εκεί ζούσαν φυλές βρικολάκων και λυκανθρώπων, που είχαν αφήσει πίσω τους τους ατελείωτους πολέμους του παρελθόντος. Μετά από πολλές συγκρούσεις είχαν συνάψει ειρήνη και είχαν θέσει αυστηρούς κανόνες για να προστατεύσουν την ύπαρξή τους. Οι ...

  Για αιώνες, το βαθύτερο δάσος ήταν γνωστό ως τόπος όπου οι σκιές δεν έφευγαν ποτέ. Τα δέντρα ήταν τόσο πυκνά, ώστε το φως του ήλιου έμοιαζε να χανόταν πριν αγγίξει το έδαφος. Ανάμεσα στους αρχαίους κορμούς βρισκόταν μια ερειπωμένη καλύβα, κρυμμένη πίσω από πέτρες καλυμμένες με βρύα και ομίχλη. Εκεί ζούσε η μάγισσα Μορβένα . Πριν από πολλά χρόνια, η Μορβένα ανήκε στο Συμβούλιο των Είκοσι Μεγάλων Μαγισσών, τις ισχυρότερες μάγισσες του κόσμου. Ήταν χαρισματική, αλλά και αλαζονική. Πίστευε ότι δεν αρκούσε να υπηρετεί τη μαγεία· ήθελε να κυβερνήσει ολόκληρο τον κόσμο των μαγισσών. Όταν αποκάλυψε τα σχέδιά της, οι υπόλοιπες δεκαεννέα μάγισσες ενώθηκαν εναντίον της. Με ένα αρχαίο ξόρκι έσπασαν το προσωπικό της, σφράγισαν μεγάλο μέρος της δύναμής της και την εξόρισαν για πάντα στο σκοτεινό δάσος. Χρόνια πέρασαν. Η Μορβένα δεν ξέχασε ποτέ την ταπείνωσή της. Κάθε νύχτα μελετούσε ξεχασμένους παπύρους και βιβλία γεμάτα παράξενα σύμβολα. Γύρω από την καλύβα της χάραζε κύκλους με στάχτη, βόταν...

  Η δεκαεξάχρονη Άννα είχε μεγαλώσει στους δρόμους μιας παλιάς πόλης, όπου κάθε βράδυ οι στενοί δρόμοι γέμιζαν με σκιές. Μαζί με ακόμη πέντε συνομήλικούς της είχε δημιουργήσει μια μικρή συμμορία. Στόχος τους ήταν να κλέβουν πορτοφόλια, χρήματα και πολύτιμα αντικείμενα από ανυποψίαστους περαστικούς. Κάθε επιτυχημένη κλοπή τούς έκανε να πιστεύουν πως τίποτα δεν μπορούσε να τους σταματήσει. Ένα παγωμένο βράδυ, ενώ έψαχναν ένα εγκαταλειμμένο αρχοντικό για αντικείμενα αξίας, ανακάλυψαν ένα παλιό ξύλινο σεντούκι σκεπασμένο με σκόνη και παράξενα σύμβολα. Η κλειδαριά έσπασε εύκολα και μέσα βρήκαν ένα τεράστιο βιβλίο δεμένο με μαύρο δέρμα. Οι σελίδες του ήταν κιτρινισμένες και πάνω τους υπήρχαν παράξενα σχέδια και άγνωστα γράμματα. Η Άννα γέλασε. «Κάποιο παλιό βιβλίο είναι. Θα το πουλήσουμε.» Κανείς τους δεν γνώριζε ότι το βιβλίο ανήκε σε μια μάγισσα που ζούσε κρυμμένη για πέντε αιώνες μέσα στα βουνά. Το βιβλίο ήταν το πολυτιμότερο αντικείμενό της και περιείχε όλα τα μυστικά που είχε συγκεν...

  πρώτη πανσέληνος του καλοκαιριού ανέτειλε αργά πάνω από τα ατελείωτα δάση της Βόρειας Αμερικής. Το φεγγάρι έμοιαζε μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά, λούζοντας τις κορυφές των πεύκων με ένα παγωμένο ασημένιο φως. Ο άνεμος σταμάτησε, τα πουλιά σώπασαν και ακόμη και τα έντομα έπαψαν να ακούγονται, σαν ολόκληρη η φύση να περίμενε κάτι αρχαίο να ξυπνήσει. Για αιώνες κυκλοφορούσαν θρύλοι ότι η πρώτη πανσέληνος του καλοκαιριού ήταν η σημαντικότερη νύχτα για τις αγέλες των λυκανθρώπων. Δεν ήταν μόνο μια εποχή κυνηγιού. Ήταν η περίοδος κατά την οποία οι αγέλες συγκεντρώνονταν, αναγνώριζαν νέα μέλη, υπερασπίζονταν τις περιοχές τους και ανανέωναν τους δεσμούς τους. Οι γηραιότεροι θυμούνταν ιστορίες από την Ευρώπη, όταν οι άνθρωποι πίστευαν ότι κάθε ουρλιαχτό μέσα στη νύχτα προμήνυε καταστροφή. Πριν από πολλούς αιώνες, αρκετές αγέλες εγκατέλειψαν τα αρχαία δάση της Ευρώπης. Σύμφωνα με τον θρύλο της ιστορίας, οι συνεχείς διωγμοί, οι συγκρούσεις και ο φόβος των ανθρώπων τούς ανάγκασαν να αναζητή...

  Ο ήλιος έλαμπε πιο δυνατά από κάθε άλλη ημέρα του χρόνου. Ήταν η μεγαλύτερη ημέρα, η κορύφωση του καλοκαιριού. Τα χωριά ήταν γεμάτα μουσικές, φωτιές και γιορτές. Οι άνθρωποι πίστευαν πως το φως είχε νικήσει οριστικά το σκοτάδι. Όμως οι γηραιότεροι έλεγαν κάτι διαφορετικό. «Μη χαίρεστε μόνο επειδή η ημέρα είναι μεγάλη. Από απόψε οι νύχτες αρχίζουν να μεγαλώνουν ξανά.» Από εκείνη τη στιγμή, κάθε επόμενη ημέρα γινόταν λίγο μικρότερη και κάθε νύχτα λίγο μεγαλύτερη. Σύμφωνα με έναν ξεχασμένο θρύλο, αυτή ήταν η εποχή που οι σκιές αποκτούσαν ξανά δύναμη. Βαθιά μέσα σε ένα αρχαίο δάσος υπήρχε ένας εγκαταλελειμμένος πέτρινος ναός. Οι τοίχοι του ήταν γεμάτοι παράξενα σύμβολα, ενώ στο κέντρο του βρισκόταν ένας κύκλος από μαύρες πέτρες. Εκεί, σύμφωνα με τον θρύλο, εμφανίζονταν κάθε χρόνο δύο μυστηριώδεις μορφές. Η Αζαρέλ. Και η Μορίθα. Κανείς δεν γνώριζε από πού είχαν έρθει. Κανείς δεν ήξερε πόσους αιώνες περιπλανιόνταν μέσα στις σκιές. Οι ιστορίες έλεγαν πως εμφανίζονταν μόνο όταν ο ήλιος ξ...

  Κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή τους. Κανείς δεν ήξερε ποιοι ήταν οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν αθόρυβα τον κόσμο από τις σκιές. Οι περισσότεροι πίστευαν πως τα παράξενα φώτα στον ουρανό ήταν περιστέρια που πετούσαν τη νύχτα ή απλές σκιές μέσα στα σύννεφα. Όμως η αλήθεια ήταν διαφορετική. Δεν ήταν πουλιά. Ήταν drones. Μικρές μαύρες μηχανές με αθόρυβους κινητήρες που περιπολούσαν πάνω από πόλεις, χωριά, βουνά και δάση. Ανήκαν σε μια μυστική οργάνωση γνωστή μόνο με ένα όνομα. ZERO. Η ZERO δεν υπηρετούσε καμία κυβέρνηση. Δεν εργαζόταν για κανέναν στρατό. Ο μοναδικός σκοπός της ήταν να παρακολουθεί το σκοτάδι. Κάθε δρόμος είχε καταγραφεί. Κάθε εγκαταλελειμμένο κτίριο. Κάθε παλιό νεκροταφείο. Κάθε σταυροδρόμι μέσα στα δάση. Όταν έπεφτε η νύχτα και το τελευταίο φως του ήλιου χανόταν πίσω από τα βουνά, οι οθόνες στο υπόγειο αρχηγείο της ZERO άναβαν ταυτόχρονα. Εκατοντάδες χάρτες εμφανίζονταν μπροστά στους αναλυτές. «Τομέας 17 καθαρός.» «Τομέας 42, ύποπτη δραστηριότητα.» «Άνοιγμα ενεργει...

  Πριν από πολλούς αιώνες ζούσε ένας μάγος που ονομαζόταν Στέφαν. Ήταν γνώστης αρχαίων μυστικών και περνούσε τις νύχτες του μέσα σε ξεχασμένα δάση, αναζητώντας γνώσεις που κανένας άλλος δεν τολμούσε να αγγίξει. Όμως η ζωή του τελείωσε ξαφνικά και η ψυχή του χάθηκε μέσα στα σκοτεινά βασίλεια του κάτω κόσμου. Για χρόνια αμέτρητα περιπλανιόταν ανάμεσα σε σκιές και φωτιές. Οι μέρες δεν υπήρχαν εκεί. Μόνο αιώνια νύχτα, καπνός και απόκοσμοι ψίθυροι που αντηχούσαν μέσα σε τεράστιες πέτρινες αίθουσες. Ο Στέφαν θυμόταν ακόμη ποιος ήταν, αλλά κάθε χρόνο που περνούσε, η ανθρώπινη φύση του γινόταν όλο και πιο αδύναμη. Μια νύχτα, καθώς οι μαύρες φλόγες φώτιζαν τους ατελείωτους διαδρόμους, ένας πανίσχυρος δαίμονας τον παρατήρησε. Ονομαζόταν Βάρκαελ, ένας πρίγκιπας των σκιών που κυβερνούσε μια από τις σκοτεινές επαρχίες του κάτω κόσμου. Είχε ακούσει ιστορίες για τον μάγο που δεν λύγισε ποτέ και θέλησε να τον γνωρίσει. Οι δυο τους μίλησαν για πολλές νύχτες. Ο Βάρκαελ ανακάλυψε ότι ο Στέφαν διατηρο...

  Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου είχε φτάσει. Ο ήλιος στεκόταν ψηλά στον ουρανό και τα χωριά γιόρταζαν το καλοκαίρι. Οι άνθρωποι γέμιζαν τις πλατείες, οι παραλίες ήταν γεμάτες ζωή και τα παιδιά έπαιζαν μέχρι αργά το βράδυ. Όμως οι γέροντες των παλιών χωριών γνώριζαν ένα μυστικό που περνούσε από γενιά σε γενιά. Έλεγαν πως όταν έρθει η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, αρχίζει αργά η επιστροφή του σκοταδιού. Από εκείνη τη μέρα και μετά οι μέρες μικραίνουν λίγο λίγο. Στην αρχή κανείς δεν το καταλαβαίνει. Όμως κάθε νύχτα γίνεται λίγο πιο μεγάλη από την προηγούμενη. Και μέσα στις σκιές ξυπνούν πράγματα που περίμεναν υπομονετικά όλο τον χρόνο. Σύμφωνα με έναν παλιό θρύλο, εκείνη τη νύχτα ξυπνούσαν δύο δαιμόνισσες. Η πρώτη ονομαζόταν Νεράλια. Η δεύτερη ονομαζόταν Βελμόρα. Λεγόταν πως κατοικούσαν κάτω από έναν λόφο καλυμμένο με μαύρα πεύκα. Κανείς δεν πλησίαζε το μέρος μετά τη δύση του ηλίου. Οι παλιοί κυνηγοί έλεγαν ότι μπορούσαν να ακούσουν ψιθύρους να έρχονται μέσα από το δάσος όταν φυσούσε ο ά...

  Στα βαθύτερα στρώματα της Κόλασης, εκεί όπου το φως δεν είχε φτάσει ποτέ και οι ποταμοί της φωτιάς κυλούσαν ανάμεσα σε μαύρα βουνά από πέτρα και στάχτη, υψωνόταν το Όρος του Σκότους. Στην κορυφή του βουνού βρισκόταν το Φρούριο των Αλυσίδων, μια αρχαία κατασκευή από μαύρο σίδερο και σκοτεινή μαγεία. Εκεί κυβερνούσε ο πανίσχυρος δαίμονας Kranst, ο Άρχοντας των Φλογών και κυβερνήτης αμέτρητων λεγεώνων. Κάτω από το φρούριο υπήρχε μια φυλακή που κανένας θνητός δεν είχε δει ποτέ. Οι τοίχοι της ήταν χαραγμένοι με αρχαίες σφραγίδες και οι αλυσίδες που κρατούσαν τους κρατούμενους είχαν σφυρηλατηθεί πριν από χιλιάδες χρόνια. Μέσα σε εκείνη τη φυλακή βρίσκονταν τέσσερις ισχυροί δαίμονες. Είχαν φυλακιστεί επειδή τόλμησαν να εξεγερθούν εναντίον του Kranst και να οργανώσουν δολοφονική επίθεση εναντίον ενός από τους στρατηγούς του. Οι αιώνες περνούσαν, όμως η δίψα τους για εκδίκηση δεν έσβηνε. Μακριά από τη φυλακή, στον κόσμο των ανθρώπων, ζούσε μια μυστηριώδης μάγισσα που ονομαζόταν Morvena. Ε...

  Βαθιά κάτω από τα βουνά, τους ωκεανούς και τις πόλεις του κόσμου, υπήρχε ένας μυστικός υπόγειος κόσμος που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνώριζαν. Οι θρύλοι μιλούσαν για τεράστιες σπηλιές, χαμένες πολιτείες και αρχαίους λαούς που ζούσαν κάτω από την επιφάνεια της Γης εδώ και χιλιάδες χρόνια. Οι περισσότεροι θεωρούσαν αυτές τις ιστορίες μύθους. Όμως κάποιοι πίστευαν ότι κάτι πραγματικά κρυβόταν στα βάθη του πλανήτη. Σύμφωνα με έναν παλιό θρύλο, ένας εξερευνητής ονόματι Άλεξ Μόργκαν ανακάλυψε μια τεράστια υπόγεια σήραγγα κάτω από μια απομακρυσμένη οροσειρά. Η σήραγγα οδηγούσε σε μια γιγάντια κοιλότητα, τόσο μεγάλη που έμοιαζε με ολόκληρο κόσμο. Εκεί υπήρχαν ποτάμια που έλαμπαν με γαλάζιο φως, δάση από γιγάντια μανιτάρια και πόλεις χτισμένες μέσα σε κρυστάλλους. Οι κάτοικοι αυτού του τόπου ονομάζονταν Αουράν. Ήταν άνθρωποι που είχαν εξελιχθεί χωριστά από την ανθρωπότητα της επιφάνειας. Οι πόλεις τους φωτίζονταν από τεράστιους κρυστάλλους που απορροφούσαν ενέργεια από το εσωτερικό της...

  Το έτος 2048, σύμφωνα με μια φανταστική θεωρία συνωμοσίας, η Central Intelligence Agency και το United States Department of Defense ανακάλυψαν ότι δεν ήταν μόνοι στο σύμπαν. Ένα τεράστιο εξωγήινο σκάφος εμφανίστηκε πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό και έστειλε ένα μήνυμα σε όλες τις κυβερνήσεις της Γης. Οι εξωγήινοι ονομάζονταν «Aethari». Είχαν γκρίζο δέρμα, μαύρα μάτια και τεχνολογία χιλιάδες χρόνια μπροστά από την ανθρώπινη. Μετά από μυστικές διαπραγματεύσεις, μια κρυφή συμφωνία υπογράφηκε σε μια υπόγεια βάση γνωστή ως «Περιοχή Ωμέγα». Σύμφωνα με τη συμφωνία, οι Aethari θα παρείχαν τεχνολογία αντιβαρύτητας, νέες πηγές ενέργειας και προηγμένα υλικά. Σε αντάλλαγμα, η CIA και το Πεντάγωνο θα επέτρεπαν στους εξωγήινους να μελετούν εθελοντές ανθρώπους για βιολογική έρευνα. Η κύρια βάση των εξωγήινων βρισκόταν στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης και ονομαζόταν «Astra Nexus». Εκεί βρίσκονταν χιλιάδες εργαστήρια, τεράστιοι θόλοι και αποβάθρες για διαστρικά σκάφη. Το μεγαλύτερο πλοίο τους, το «C...

  Το 2048, βαθιά κάτω από την έρημο της Νεβάδα, υπήρχε μια μυστική βάση γνωστή μόνο με την κωδική ονομασία «Σταθμός Ωμέγα». Επισήμως δεν υπήρχε. Στην πραγματικότητα αποτελούσε κοινό ερευνητικό κέντρο ανάμεσα σε μια μυστική ομάδα της Central Intelligence Agency και επιστήμονες που μελετούσαν άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα. Ο διευθυντής της επιχείρησης, Τζόναθαν Κρόου, κοίταζε μια τεράστια οθόνη γεμάτη αστέρια. «Πότε θα φτάσουν;» ρώτησε. «Σε δεκαπέντε λεπτά, κύριε», απάντησε η αναλύτρια Σάρα Μίτσελ. Οι στρατιώτες στις αίθουσες ασφαλείας ετοιμάζονταν. Οι πόρτες τιτανίου έκλεισαν. Οι σειρήνες ενεργοποιήθηκαν. Ξαφνικά, ένας κύκλος φωτός εμφανίστηκε πάνω από την υπόγεια πίστα προσγείωσης. Ένα τεράστιο ασημένιο σκάφος κατέβηκε αθόρυβα. Η επιφάνειά του έμοιαζε ζωντανή. Από το εσωτερικό βγήκαν τρεις ψηλές μορφές με γκρίζο δέρμα και μεγάλα μαύρα μάτια. Ο αρχηγός τους ονομαζόταν Ζαρ'Θεκ. «Χαιρετισμούς, άνθρωποι», είπε μέσω μεταφραστικής συσκευής. Ο Κρόου προχώρησε. «Καλώς ήρθατε στη Γη.» Οι δύο...

  Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τι συνέβη εκείνο το καλοκαίρι στα απομονωμένα βουνά της Ελλάδας. Όλα ξεκίνησαν όταν κτηνοτρόφοι από μικρά χωριά άρχισαν να αναφέρουν παράξενα φώτα στον νυχτερινό ουρανό. Στην αρχή νόμιζαν πως επρόκειτο για αεροπλάνα ή μετεωρολογικά φαινόμενα. Όμως οι μαρτυρίες πλήθαιναν. Οι άνθρωποι περιέγραφαν λευκούς ιπτάμενους δίσκους που κινούνταν αθόρυβα πάνω από τα λιβάδια και τα βουνά. Τα αντικείμενα εμφανίζονταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Έλαμπαν με ένα παγωμένο λευκό φως και εκτελούσαν κυκλικές κινήσεις πάνω από κοπάδια προβάτων και αγελάδων. Δεν ακούγονταν μηχανές, ούτε θόρυβος από έλικες. Μόνο μια παράξενη δόνηση στον αέρα και ένα αίσθημα ανησυχίας που έκανε τα ζώα να γίνονται νευρικά. Ένας αγρότης ισχυρίστηκε ότι ξύπνησε από τα γαβγίσματα των σκύλων του. Βγήκε έξω και είδε τρεις λευκούς δίσκους να αιωρούνται πάνω από το χωράφι του. Οι αγελάδες είχαν σταματήσει να κινούνται και κοιτούσαν ακίνητες προς τον ουρανό. Ξαφνικά μια ισχυρή λευκή δέσμη φωτός κατέβηκ...

  Στα ψηλά βουνά, εκεί όπου η ομίχλη δεν έφευγε ποτέ και τα δέντρα έκρυβαν το φως του φεγγαριού, υπήρχε ένας παλιός θρύλος. Οι κάτοικοι των γύρω χωριών έλεγαν πως κάτω από το χώμα, μέσα σε ξεχασμένες κρύπτες και αρχαίες σπηλιές, κοιμόνταν βρικόλακες αιώνων. Την ημέρα παρέμεναν κρυμμένοι. Όταν όμως το σκοτάδι απλωνόταν πάνω από τα βουνά, οι πέτρινες πόρτες των καταφυγίων τους άνοιγαν αργά. Οι βρικόλακες έβγαιναν σιωπηλά και συγκεντρώνονταν σε μικρές ομάδες, ακολουθώντας τους αρχηγούς τους. Κοντά στο βουνό υπήρχε ένα απομονωμένο μπαρ που κανείς δεν θυμόταν πότε είχε χτιστεί. Οι ντόπιοι το απέφευγαν, όμως πολλοί ταξιδιώτες κατέληγαν εκεί χωρίς να γνωρίζουν τη φήμη του. Τις νύχτες, παράξενοι επισκέπτες με χλωμά πρόσωπα και σκοτεινά μάτια γέμιζαν το μέρος. Οι αρχηγοί των βρικολάκων παρακολουθούσαν σιωπηλά τους ανθρώπους. Χρησιμοποιούσαν την υπνωτική τους δύναμη για να θολώνουν τις αναμνήσεις των θυμάτων τους και να τα οδηγούν έξω, προς τα σκοτεινά μονοπάτια του βουνού. Εκεί, μακριά από ...

Πριν από διακόσια χρόνια, στα πυκνά δάση της περιοχής Βαλμόρα, ζούσε μια μάγισσα ονόματι Αλθαία. Ήταν μια εποχή όπου οι κυνηγοί μαγισσών περιπολούσαν δρόμους, χωριά και βουνά αναζητώντας όσους κατείχαν απαγορευμένες γνώσεις. Για να επιβιώσουν, οι μάγισσες άρχισαν να κρύβονται. Άλλαξαν τα ονόματα των βοτάνων τους, δημιούργησαν μυστικούς κώδικες και κατέγραφαν τις γνώσεις τους σε βιβλία γραμμένα με κρυπτογραφημένες λέξεις που μόνο οι δικές τους οικογένειες μπορούσαν να καταλάβουν. Οι γνώσεις αυτές περνούσαν από γενιά σε γενιά. Τα παιδιά μάθαιναν από μικρά την ιστορία της οικογένειάς τους, τη χρήση των βοτάνων, την παρατήρηση της φύσης και την πειθαρχία που απαιτούσε η διατήρηση των μυστικών τους. Κανείς ξένος δεν έπρεπε να γνωρίζει τι κρυβόταν στα παλιά βιβλία. Πεντακόσια χρόνια αργότερα, στη σύγχρονη εποχή, η τελευταία απόγονος της Αλθαίας ήταν μια ηλικιωμένη γυναίκα που ονομαζόταν Ευανθία. Ζούσε μόνη σε ένα παλιό πέτρινο σπίτι έξω από το χωριό Δρακόραχη. Τα χρόνια όμως είχαν αφήσει το ...