Tromos.gr

  Η νύχτα είχε σκεπάσει την πόλη με πυκνή ομίχλη. Οι δρόμοι ήταν άδειοι και μόνο ο ήχος του ανέμου ακουγόταν ανάμεσα στα παλιά κτίρια. Κανείς δεν έβλεπε τη σκοτεινή μορφή που περπατούσε αργά μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ο Θεριστής. Φορούσε έναν μαύρο μανδύα που έμοιαζε να είναι φτιαγμένος από τις ίδιες τις σκιές. Στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα τεράστιο δρεπάνι από μαύρο μέταλλο. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε ένα αρχαίο βιβλίο δεμένο με σιδερένιες αλυσίδες. Το βιβλίο ήταν γνωστό ως το Βιβλίο των Τελευταίων Ονομάτων. Στις κιτρινισμένες σελίδες του ήταν γραμμένα τα ονόματα όλων όσοι πλησίαζαν την τελευταία τους ώρα. Κάθε νύχτα το βιβλίο άνοιγε μόνο του και εμφάνιζε το επόμενο όνομα. Εκείνη τη νύχτα οι σελίδες γύρισαν μόνες τους. Ένα όνομα εμφανίστηκε με μαύρα γράμματα. Νικόλαος Ανδρέου. Ο Θεριστής στάθηκε ακίνητος για λίγα δευτερόλεπτα. Έπειτα έκλεισε αργά το βιβλίο και ξεκίνησε το ταξίδι του. Ο Νικόλαος ήταν ένας ηλικιωμένος άντρας που ζούσε μόνος του σε ένα μικρό σπίτι στην άκρη της πόλη...

  Τα Απαγορευμένα Βιβλία της Ιστορίας (Φανταστικά) Το Γριμόριο της Έβδομης Νύχτας Ο Μαύρος Κώδικας του Βόρειου Πύργου Οι Χαμένες Σελίδες του Αβύσσου Το Βιβλίο των Σιωπηλών Ονομάτων Η Χρονική Καταγραφή των Σκιών Το Χειρόγραφο του Σκοτεινού Φύλακα Οι Δεσμοί της Αιώνιας Ομίχλης Το Βιβλίο των Κλειστών Πυλών Πέντε άνθρωποι ταξίδευαν μέσα από έναν ξεχασμένο δρόμο βαθιά στην εξοχή. Η ομάδα αποτελούνταν από τη Λίζα, 24 ετών, τον Κάελ, 29 ετών, τη Σεραφίν, 27 ετών, τον Ντάριους, 31 ετών, και τη Νάιρα, 25 ετών. Κανείς τους δεν μιλούσε. Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα. Ο άνεμος σφύριζε ανάμεσα στα ξερά δέντρα. Στο τέλος του δρόμου στεκόταν ένα παλιό πέτρινο σπίτι. Οι κάτοικοι της περιοχής το απέφευγαν εδώ και δεκαετίες. Οι ιστορίες έλεγαν πως εκεί είχε ζήσει μια πανίσχυρη μάγισσα. Μια γυναίκα που εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος πριν από εκατοντάδες χρόνια. Το σπίτι ήταν μισογκρεμισμένο. Τα παράθυρα ήταν σπασμένα. Οι τοίχοι καλυμμένοι με περίεργες χαράξεις. Η Λίζα κρατούσε ένα παλιό βιβλίο δεμένο με μαύρο ...

  Η νύχτα είχε καταπιεί τον ουρανό όταν οι τέσσερις μάγισσες πέρασαν τη σιδερένια πύλη του παλιού νεκροταφείου. Το ρολόι του εγκαταλελειμμένου καμπαναριού έδειχνε δύο παρά πέντε. Ο άνεμος σφύριζε ανάμεσα στους σταυρούς και τα κυπαρίσσια, κουβαλώντας μαζί του ψιθύρους που δεν ανήκαν σε κανέναν ζωντανό. Οι γυναίκες φορούσαν μαύρους μανδύες και κρατούσαν αρχαία βιβλία δεμένα με ξεραμένο δέρμα. Εδώ και χρόνια μελετούσαν τις ξεχασμένες γνώσεις που είχαν ανακαλύψει σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι χαμένο βαθιά στα βουνά. Εκεί, κάτω από πέτρινες κρύπτες και κατεστραμμένα ιερά, είχαν βρει ένα χειρόγραφο γεμάτο σύμβολα τόσο παλιά ώστε κανείς δεν γνώριζε ποιος τα είχε χαράξει πρώτος. Καθώς η ώρα πλησίαζε τρεις, το νεκροταφείο άλλαζε. Οι σκιές γίνονταν πιο πυκνές. Ο αέρας βάραινε. Και το σκοτάδι έμοιαζε να αποκτά δική του θέληση. Οι μάγισσες στάθηκαν γύρω από τέσσερις πρόσφατους τάφους. Το χώμα ήταν ακόμη νωπό. Τα πρόσωπά τους παρέμεναν ανέκφραστα, όμως στα μάτια τους φαινόταν μια παράξενη ανησυχί...