🔥 Οι Κυνηγοί της Κόλασης

Η νύχτα ήταν αφύσικα ήσυχη.

Κάπου σε ένα εγκαταλελειμμένο δάσος, μακριά από πόλεις και ανθρώπους, μερικές σκιές είχαν μαζευτεί γύρω από μια σβηστή φωτιά. Δεν ήταν άνθρωποι.

Ήταν οι ψυχές που είχαν δραπετεύσει από την Κόλαση.

Για μέρες κρύβονταν. Άλλαζαν τόπους, περπατούσαν μόνο τη νύχτα, και πίστευαν ότι είχαν ξεγελάσει τους κυνηγούς της Άβυσσου.

Ένας από αυτούς ψιθύρισε:

«Ίσως τα καταφέραμε… ίσως δεν μας βρουν ποτέ.»

Τότε ο αέρας πάγωσε.

Τα δέντρα σταμάτησαν να κινούνται.

Και από το σκοτάδι ακούστηκε ένας ήχος…

Βήματα.

Βαριά. Μεταλλικά. Σαν αλυσίδες που σέρνονται πάνω σε πέτρα.

Οι δραπέτες γύρισαν αργά τα κεφάλια τους.

Στην αρχή είδαν μόνο μάτια.
Κόκκινα. Φωτεινά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.

Μετά εμφανίστηκαν οι μορφές.

Δαίμονες.

Ψηλοί, παραμορφωμένοι, με φτερά σαν καμένα πανιά και σώματα που έμοιαζαν φτιαγμένα από σκιά και στάχτη. Πίσω τους περπατούσε ένας άλλος.

Πιο αργά.

Πιο ήρεμα.

Ο Denel.

Ο Πρίγκιπας της Κόλασης.

Κρατούσε μια μαύρη λόγχη που έμοιαζε να καίγεται από μέσα. Τα μάτια του κοίταζαν τις ψυχές σαν να ήταν χαμένα αντικείμενα που απλώς έπρεπε να επιστραφούν.

Ένας από τους δραπέτες άρχισε να τρέχει.

Δεν πρόλαβε.

Μια σκιά πετάχτηκε μπροστά του. Ένας κυνηγός δαίμονας τον άρπαξε πριν κάνει δέκα βήματα.

Οι υπόλοιποι πάγωσαν.

Ο Denel πλησίασε.

«Η Κόλαση δεν είναι μέρος από το οποίο φεύγεις», είπε με φωνή χαμηλή και ψυχρή.

Οι δαίμονες άρχισαν να περικυκλώνουν τις ψυχές.

Κανείς δεν μιλούσε πια.

Μόνο ο ήχος των αλυσίδων ακουγόταν.

Ο πρίγκιπας της Άβυσσου γύρισε προς τους κυνηγούς του.

«Κανείς δεν χάνεται από τη μνήμη της Κόλασης.»

Οι δαίμονες άνοιξαν ξανά τις πύλες.

Μια ρωγμή φωτιάς σχίστηκε μέσα στη νύχτα.

Και οι δραπέτες κατάλαβαν κάτι που θα έπρεπε να είχαν θυμηθεί από την αρχή.

Δεν είχαν δραπετεύσει.

Απλώς καθυστέρησαν την επιστροφή τους.

Η πύλη έκλεισε.

Το δάσος έμεινε άδειο.

Αλλά για ώρες ακόμη, μέσα στον άνεμο, κάποιος θα μπορούσε να ορκιστεί ότι άκουγε…

αλυσίδες να σέρνονται στο σκοτάδι. 🔥

---