Ο Άρχοντας του Σκότους και το Απαγορευμένο Γκριμόριο

Στα πιο βαθιά, αθέατα στρώματα της Κόλασης, εκεί όπου ούτε οι ίδιες οι σκιές δεν τολμούν να σταθούν ακίνητες, υψωνόταν ο θρόνος του Σατανάς — του Άρχοντα του Σκότους. Ο αέρας ήταν βαρύς, πηχτός σαν καπνός που δεν είχε ποτέ γεννηθεί από φωτιά, και οι κραυγές των καταδικασμένων ψυχών αντηχούσαν σαν αιώνια προσευχή προς το τίποτα.

Ο Σατανάς σηκώθηκε από τον θρόνο του, τα μάτια του σαν δύο άβυσσοι χωρίς τέλος. Με μια κίνηση του χεριού του, οι φλόγες υποχώρησαν, σαν να υπάκουαν σε έναν αρχέγονο νόμο. Η φωνή του δεν ήταν ήχος — ήταν επιβολή.

«Ήρθε η ώρα.»

Από τις σκοτεινές ρωγμές της Κόλασης ξεπρόβαλαν οι δαίμονες του. Πλάσματα με σώματα παραμορφωμένα από την ίδια τη δύναμη που τα γέννησε. Άλλοι με φτερά καμένα, άλλοι με μάτια πολλαπλά, που έβλεπαν όχι μόνο το παρόν αλλά και τον φόβο πριν γεννηθεί.

Ήταν οι υπηρέτες του. Οι πιστοί του. Εκείνοι που είχαν αποδείξει την υποταγή τους μέσα από αιώνες βασανιστηρίων και πολέμων.

«Θα κατέβετε στα Βάθη,» συνέχισε ο Άρχοντας. «Εκεί όπου ούτε οι Πρίγκιπες της Κόλασης δεν τολμούν να κυβερνήσουν.»

Σιωπή απλώθηκε.

Τα Βάθη.

Ένα μέρος απαγορευμένο ακόμη και για τους δαίμονες. Εκεί όπου η ίδια η πραγματικότητα ραγίζει και η ύλη λιώνει σε κάτι αρχαιότερο. Εκεί φυλασσόταν το πιο επικίνδυνο μυστικό: το χαμένο γκριμόριο, γνωστό ως Grimor Erebos.

Ένα βιβλίο που δεν γράφτηκε από χέρια, αλλά χαράχτηκε από την ίδια την σκοτεινή θέληση της δημιουργίας. Λεγόταν πως όποιος το άνοιγε, μπορούσε να διαλύσει τις πύλες της Κόλασης — όχι μόνο για να εισέλθουν δαίμονες, αλλά για να απελευθερωθούν εκείνοι που δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξουν ξανά.

Οι Αιώνιοι Δεσμώτες.

Ένα τάγμα δαιμόνων τόσο ισχυρό, που ακόμη και ο Σατανάς δεν τους εμπιστεύτηκε ποτέ πλήρως. Ήταν οι πρώτοι πολεμιστές του Σκότους. Οι εκτελεστές της θέλησής του. Όμως, όταν αρνήθηκαν να υπακούσουν στις διαταγές του — όταν τόλμησαν να επιδιώξουν δύναμη πέρα από τον ίδιο τον Άρχοντα — οι παλαιοί μάγοι ενώθηκαν.

Με αρχαία ξόρκια και αίμα, τους φυλάκισαν.

Αιώνια.

Σιδερένιες αλυσίδες δεν τους κρατούσαν. Τους κρατούσε η ίδια η ύπαρξη, δεμένη με σφραγίδες που δεν μπορούσαν να σπάσουν… εκτός αν το Grimor άνοιγε ξανά.

«Θα πάρετε τη δύναμή σας,» είπε ο Σατανάς, «και θα την ενισχύσετε. Στα Βάθη, η δύναμη δεν δίνεται — κατακτάται.»

Οι δαίμονες γονάτισαν. Το σκοτάδι τους αγκάλιασε, σαν να τους ευλογούσε.

Αλλά δεν ήταν μόνοι.

Σε έναν άλλο κόσμο — τον κόσμο των ζωντανών — μια μυστική οργάνωση είχε ήδη αρχίσει να κινείται. Άνθρωποι που είχαν ακούσει τους ψιθύρους. Που είχαν δει τα σημάδια. Που πίστευαν ότι η απελευθέρωση των Αιώνιων Δεσμωτών θα τους χάριζε δύναμη, εξουσία… ίσως και αθανασία.

Δεν καταλάβαιναν.

Δεν ήξεραν.

Δεν επρόκειτο να ελέγξουν τίποτα.

Καθώς οι πύλες προς τα Βάθη άρχισαν να τρίζουν, καθώς τα σύμβολα των παλαιών μάγων άρχισαν να σβήνουν ένα προς ένα, κάτι αρχαίο ξύπνησε.

Κάτι που ούτε ο Σατανάς μπορούσε να προβλέψει πλήρως.

Γιατί μερικές δυνάμεις δεν υπακούν ούτε στον Άρχοντα του Σκότους.

Και όταν οι Αιώνιοι Δεσμώτες απελευθερωθούν…

…δεν θα υπάρχει Κόλαση.

Δεν θα υπάρχει κόσμος.

Μόνο σιωπή.