Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΘΕΡΙΣΤΗΣ

Δεν είναι όλοι οι θάνατοι ίδιοι, και δεν είναι όλες οι ψυχές έτοιμες να φύγουν, όμως οι Θεριστές δεν κάνουν λάθη, δεν καθυστερούν, δεν δείχνουν έλεος· εμφανίζονται ακριβώς τη στιγμή που η τελευταία ανάσα κόβεται, όταν ο κόσμος σιωπά για ένα κλάσμα δευτερολέπτου, σαν η ίδια η πραγματικότητα να υποκλίνεται μπροστά στην άφιξή τους. Δεν κρατούν απλώς δρεπάνια· κρατούν το βάρος όλων όσων υπήρξες, κάθε σκέψη, κάθε φόβο, κάθε αμαρτία και κάθε αγάπη που δεν ειπώθηκε ποτέ, και όταν σε κοιτάξουν, δεν βλέπουν το σώμα σου αλλά το αποτύπωμα της ψυχής σου.

Λένε πως ο Θεριστής δεν έχει πρόσωπο, πως είναι σκιά, καπνός ή σκοτάδι, αλλά αυτό είναι ψέμα που λένε οι ζωντανοί για να αντέξουν την ιδέα του τέλους. Η αλήθεια είναι πολύ πιο τρομακτική: όταν έρθει για σένα, δεν θα δεις κάτι άγνωστο· θα δεις κάποιον που γνωρίζεις. Μια μορφή οικεία, ένα πρόσωπο που κάποτε αγάπησες ή φοβήθηκες, κάποιον που έχει χαθεί ή κάποιον που ποτέ δεν πρόλαβες να αποχαιρετήσεις. Θα σου μιλήσει με φωνή ήρεμη, σχεδόν ζεστή, σαν να σε καλεί σε ένα τελευταίο ταξίδι που δεν μπορείς να αρνηθείς.

Το δρεπάνι του δεν κόβει σάρκα, αλλά δεσμούς. Με μια αργή κίνηση, σχεδόν τελετουργική, αποκόπτει την ψυχή από το σώμα, και τότε είναι που αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως όλα όσα ήσουν ανήκουν πια στο παρελθόν. Ο αέρας γίνεται πιο βαρύς, γεμάτος με μια μυρωδιά υγρής γης και σιδήρου, σαν χωράφι μετά από βροχή, και γύρω σου ακούγονται ψίθυροι—φωνές άλλων ψυχών που περπάτησαν τον ίδιο δρόμο, που ακολούθησαν τον δικό τους Θεριστή χωρίς επιστροφή.

Δεν είναι μόνο ένας. Υπάρχουν πολλοί Θεριστές, μια ολόκληρη τάξη σιωπηλών οντοτήτων που περιπλανώνται ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και σε εκείνον που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει. Κάποιοι είναι παλιοί, αρχαίοι όσο και ο χρόνος, με δρεπάνια που στάζουν σκοτάδι και μάτια που καίνε σαν σβησμένα άστρα. Άλλοι είναι νέοι—αν μπορεί να ειπωθεί αυτό—και μαθαίνουν, παίρνοντας μορφές πιο πειστικές, πιο ανθρώπινες, πιο επικίνδυνες.

Υπάρχουν ιστορίες για ψυχές που προσπάθησαν να αντισταθούν, που έτρεξαν, που φώναξαν, που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν. Καμία δεν ξέφυγε. Γιατί ο Θεριστής δεν σε κυνηγά· σε περιμένει. Ξέρει ήδη το τέλος σου πριν το ζήσεις, και κάθε σου βήμα σε φέρνει πιο κοντά του, είτε το γνωρίζεις είτε όχι.

Και όταν τελικά σταθεί μπροστά σου, όταν απλώσει το χέρι του και σου πει να τον ακολουθήσεις, θα υπάρξει μια στιγμή—μια μικρή, βασανιστική στιγμή—όπου θα νομίζεις πως έχεις επιλογή. Αλλά δεν έχεις. Γιατί πίσω του δεν υπάρχει μόνο σκοτάδι· υπάρχει μια πύλη, ένας άλλος κόσμος, μια πλευρά όπου οι ψυχές δεν ανήκουν πια στον χρόνο, και εκεί είναι που οδηγεί όλους όσους θερίζει.

Κάποιοι λένε πως πέρα από την πύλη υπάρχει λύτρωση. Άλλοι μιλούν για αιώνια τιμωρία. Οι Θεριστές δεν απαντούν ποτέ. Δεν εξηγούν. Δεν παρηγορούν. Το μόνο που κάνουν είναι να σε οδηγούν, αργά, σταθερά, χωρίς δισταγμό.

Και όταν περάσεις απέναντι, όταν η μορφή που γνώριζες αρχίσει να διαλύεται και ο Θεριστής αποκαλύψει την αληθινή του φύση—μια ύπαρξη χωρίς όνομα, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος—τότε καταλαβαίνεις πως αυτό που φοβόσουν δεν ήταν ο θάνατος.

Ήταν το γεγονός πως κάποιος… σε περίμενε από πάντα.