ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΕΛΙ

Μέσα στο Μαύρο Κελί της Αιώνιας Σιωπής, εκεί όπου ούτε η φωτιά της Κόλασης δεν τολμά να εισχωρήσει, οι Αιματοδέσμιες της Σκιάς δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν· απλώς έμαθαν να επιβιώνουν με έναν τρόπο που ξεπερνά τη λογική των ζωντανών και των νεκρών. Το σκοτάδι δεν ήταν πια απλώς απουσία φωτός, αλλά μια οντότητα που τις αγκάλιαζε, που άκουγε κάθε τους σκέψη και ανταποκρινόταν με ψιθύρους που δεν είχαν φωνή, μόνο πρόθεση.

Η Μαλεθρία η Ασάλευτη, αν και δεμένη με αλυσίδες φτιαγμένες από καθαρή κατάρα, δεν είχε σταματήσει να σκέφτεται. Κάθε στιγμή αιχμαλωσίας ήταν για εκείνη μάθημα. Παρατηρούσε τον ίδιο τον ιστό της μαύρης μαγείας που τις κρατούσε φυλακισμένες, ένιωθε τις ρωγμές του, τις ατέλειες που ούτε οι Άρχοντες δεν είχαν αντιληφθεί. Οι υπόλοιπες δαιμονισσες, κάποτε πολεμίστριες, τώρα είχαν γίνει σκιές που πάλευαν να κρατήσουν τη συνείδησή τους, όμως η Μαλεθρία τις συγκρατούσε, τις ένωνε μέσα από μια σιωπηλή επικοινωνία που περνούσε πέρα από τον πόνο.

Δεν υπήρχε χρόνος, κι όμως κάτι άλλαζε. Κάθε φορά που το κελί αντιδρούσε στις σκέψεις τους, δημιουργούσε μικρές παραμορφώσεις, σαν να μην μπορούσε να αντέξει την ένταση της θέλησής τους. Οι ψίθυροι έγιναν πιο καθαροί, πιο έντονοι, μέχρι που μια νύχτα—αν μπορούσε να ονομαστεί νύχτα—μια νέα φωνή εμφανίστηκε. Δεν ήταν μία από τις δικές τους. Ήταν κάτι αρχαιότερο.

Τους μίλησε χωρίς λέξεις, δείχνοντάς τους εικόνες: μια ρωγμή, ένα πέρασμα, μια στιγμή όπου η φυλακή τους θα αποδυναμωνόταν. Δεν τους πρόσφερε ελευθερία· τους πρόσφερε ευκαιρία. Και η ευκαιρία στην Κόλαση είναι πιο πολύτιμη από οποιαδήποτε δύναμη.

Οι Αιματοδέσμιες άρχισαν να προετοιμάζονται ξανά, όχι με τελετές και αίμα, αλλά με σκέψη, με απόλυτο έλεγχο της ύπαρξής τους. Κάθε συναίσθημα έγινε εργαλείο, κάθε ανάμνηση όπλο. Δεν ήταν πλέον το ίδιο τάγμα που είχε αποτύχει· είχαν εξελιχθεί σε κάτι πιο επικίνδυνο, κάτι που δεν βασίζεται στη δύναμη, αλλά στην κατανόηση της ίδιας της φυλακής του.

Και τότε, για πρώτη φορά μετά από αιώνες, μια από τις αλυσίδες της Μαλεθρίας έτριξε.

Ο ήχος ήταν σχεδόν ανύπαρκτος, αλλά μέσα στο απόλυτο κενό του κελιού αντήχησε σαν υπόσχεση καταστροφής. Οι δαιμονισσες δεν αντέδρασαν με ενθουσιασμό· δεν έκαναν το λάθος του παρελθόντος. Παρέμειναν σιωπηλές, ψυχρές, υπολογιστικές.

Γιατί αυτή τη φορά δεν θα προσπαθούσαν απλώς να αποδράσουν.

Αυτή τη φορά θα περίμεναν τη σωστή στιγμή για να καταστρέψουν τα πάντα από μέσα.