🕯️ Η Σκιά πίσω από την Ερμιόνη







Η Ερμιόνη ήταν μόλις δεκαέξι χρονών, αλλά όποιος την έβλεπε ένιωθε πως υπήρχε κάτι πάνω της που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Δεν ήταν μόνο η ομορφιά της, ούτε τα μακριά, σκούρα μαλλιά της που έπεφταν σαν σκιά στους ώμους της. Ήταν το βλέμμα της… ένα βλέμμα που έμοιαζε να γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα έπρεπε.

Στο σχολείο, πολλοί την πλησίαζαν. Κάποιοι από θαυμασμό, άλλοι από περιέργεια. Εκείνη όμως δεν άφηνε κανέναν να την πλησιάσει πραγματικά. Γιατί μέσα της έκρυβε ένα μυστικό.

Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ, όταν βρήκε ένα παλιό τετράδιο στη σοφίτα του σπιτιού της. Οι σελίδες του ήταν γεμάτες με σύμβολα, κύκλους και περίεργες λέξεις που δεν καταλάβαινε… αλλά ένιωθε. Σαν να την καλούσαν.

Την πρώτη φορά που ψιθύρισε τα λόγια, ο αέρας στο δωμάτιο πάγωσε.

Και τότε τον άκουσε.

Όχι με τα αυτιά της… αλλά μέσα στο μυαλό της.

— «Με φώναξες…»

Ο δαίμονας λεγόταν Μπλίντας.

Δεν εμφανιζόταν όπως στις ιστορίες. Δεν είχε μορφή ξεκάθαρη. Ήταν μια σκιά που άλλαζε, ένα βάρος πίσω της, μια παρουσία που στεκόταν πάντα λίγο πιο πίσω από τον ώμο της. Κανείς άλλος δεν τον έβλεπε… αλλά όλοι ένιωθαν κάτι όταν πλησίαζαν την Ερμιόνη.

Ο Μπλίντας δεν της ζήτησε πολλά στην αρχή.

Μόνο να συνεχίσει να τον καλεί.

Μόνο να τον ακούει.

Μόνο να τον αφήσει να “την καθοδηγεί”.

Με τον καιρό, η Ερμιόνη άρχισε να αλλάζει. Έγινε πιο σίγουρη, πιο επιβλητική. Ήξερε ακριβώς τι να πει στους ανθρώπους, πώς να τους τραβήξει κοντά της, πώς να τους κάνει να την εμπιστευτούν.

Και τότε ο Μπλίντας της αποκάλυψε την αλήθεια.

— «Οι άνθρωποι έχουν κάτι πολύτιμο… κάτι που δεν καταλαβαίνουν. Αν το θελήσεις… μπορώ να σου δείξω πώς να το πάρεις.»

Η “συμφωνία” δεν ήταν γραπτή. Δεν υπήρχε χαρτί.

Ήταν ψίθυροι.

Η Ερμιόνη πλησίαζε άτομα, τους μιλούσε, τους κέρδιζε. Τους έκανε να ανοιχτούν, να της δώσουν κομμάτια από τον εαυτό τους… τα όνειρά τους, τις σκέψεις τους, τις αδυναμίες τους.

Και κάθε φορά που κάποιος την εμπιστευόταν πλήρως…

ο Μπλίντας γινόταν πιο δυνατός.

🌑 Ο Μπλίντας – Ο Δαίμονας της Σιωπηλής Συμφωνίας

Ο Μπλίντας δεν ήταν σαν άλλους δαίμονες.

Δεν φώναζε. Δεν κατέστρεφε μπροστά στα μάτια των άλλων.

Δούλευε αργά.

Ήταν δαίμονας της επιρροής.

Τρεφόταν από επιλογές.

Από μικρές αποφάσεις που άλλαζαν τη ζωή των ανθρώπων χωρίς να το καταλάβουν.

Η δύναμή του μεγάλωνε κάθε φορά που κάποιος έδινε την εμπιστοσύνη του… σε λάθος άνθρωπο.

Και η Ερμιόνη ήταν το τέλειο μέσο.

Μερικές φορές, όταν ήταν μόνη της, τον έβλεπε καθαρά.

Μια ψηλή σκιά πίσω της.

Χωρίς πρόσωπο.

Μόνο ένα χαμόγελο… που δεν ανήκε σε άνθρωπο.

— «Δεν είσαι μόνη σου, Ερμιόνη… ποτέ δεν ήσουν.»

Και τότε άρχισε να αναρωτιέται.

Δεν τον είχε καλέσει εκείνο το βράδυ.

Ή…

εκείνος την περίμενε από πριν;

🔥 Τέλος (ανοιχτό)

Η Ερμιόνη συνέχισε να πηγαίνει σχολείο σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα.

Αλλά όσοι την πλησίαζαν πολύ…

άλλαζαν.

Και κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί.

Μόνο μια φήμη άρχισε να κυκλοφορεί.

Ότι αν κοιτάξεις πολύ ώρα στα μάτια της…

θα δεις κάτι πίσω της.

Κάτι που σε κοιτάει πίσω.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ

Εικόνα
Η παιδική χαρά ήταν σχεδόν άδεια εκείνο το απόγευμα. Ο ήλιος έδυε αργά, βάφοντας τον ουρανό με ένα θαμπό πορτοκαλί που έμοιαζε περισσότερο με προειδοποίηση παρά με ομορφιά. Οι κούνιες κινούνταν ελαφρά, αν και δεν φυσούσε αέρας. Η Άννα καθόταν στη μία από αυτές. Δεν έπαιζε. Δεν γελούσε. Κρατούσε σφιχτά τα σχοινιά και κοιτούσε το έδαφος. Το μυαλό της ήταν γεμάτο από τις φωνές των γονιών της, τις ίδιες φωνές που άκουγε κάθε βράδυ. Σπασμένα πιάτα. Κλειστές πόρτες. Λέξεις που δεν ξεχνιούνται. «Δεν θα σταματήσουν ποτέ…» ψιθύρισε. «Μπορώ να το διορθώσω.» Η φωνή ήρθε από δίπλα της. Η Άννα γύρισε απότομα. Ένα άλλο κορίτσι καθόταν στην διπλανή κούνια. Δεν την είχε δει να έρχεται. «Ποια είσαι;» «Με λένε Μάγια,» απάντησε ήρεμα. «Και μπορώ να σου δώσω αυτό που θέλεις.» Η Άννα συνοφρυώθηκε. «Κανείς δεν μπορεί.» Η Μάγια χαμογέλασε. Ήταν ένα χαμόγελο που δεν ταίριαζε σε παιδί. «Κάνεις λάθος.» Έβγαλε ένα παλιό, κιτρινισμένο χαρτί. Οι άκρες του ήταν φθαρμένες, σαν να είχε περάσει από πολλά χέρια… ή από ...
Διαβάστε περισσότερα

Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

Εικόνα
  Η νύχτα απλωνόταν βαριά πάνω από τους δρόμους, με μια υγρή ψύχρα που κολλούσε στο δέρμα και έκανε την ανάσα να βγαίνει πιο αργή, πιο προσεκτική, σαν να ένιωθε και το ίδιο το σώμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, και μέσα σε αυτό το σκοτάδι κινούνταν ξανά οι δύο δαίμονες, σιωπηλοί κυνηγοί ψυχών, με σκοπό να αποδείξουν ποιος από τους δύο άξιζε περισσότερο να συλλέγει για την κόλαση. Ο Σιλόμο, ο πιο ισχυρός, περπατούσε χωρίς να αφήνει ίχνη, ενώ ο δεύτερος δαίμονας τον παρακολουθούσε από απόσταση, περιμένοντας τη στιγμή που θα μπορούσε να τον ξεπεράσει. Οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι, μόνο λίγα φώτα από μακρινά παράθυρα και ο ήχος ενός σκύλου που γάβγιζε κάπου στο βάθος έσπαγαν τη σιωπή, και τότε εμφανίστηκε ο στόχος, ένας νεαρός άντρας, μόνος, χαμένος στις σκέψεις του, χωρίς να γνωρίζει ότι ήδη είχε επιλεγεί. Το όνομά του ήταν Νίκος, και περπατούσε γρήγορα, σαν να ήθελε να φτάσει κάπου πριν τον προλάβει κάτι που δεν μπορούσε να δει. Ξαφνικά, ο δρόμος μπροστά του άδειασε τελείως, ο αέρας πάγ...
Διαβάστε περισσότερα

🌑 Η Μάγισσα που Δεν Πέθανε Ποτέ

Εικόνα
  Κανείς δεν θυμόταν πότε πρωτοεμφανίστηκε. Μόνο ότι… ήταν πάντα εκεί. Στο πιο βαθύ σημείο του δάσους, εκεί όπου το φως δεν έφτανε ποτέ, υπήρχε ένα σπίτι που δεν ανήκε στον χρόνο. Άλλοτε φαινόταν κατεστραμμένο, άλλοτε καινούργιο. Άλλοτε δεν υπήρχε καθόλου. Και όμως… όσοι περνούσαν από εκεί, ένιωθαν πως κάτι τους παρακολουθούσε. Κάτι που ανέπνεε μαζί τους. Η Ελένη ήταν η πρώτη που τόλμησε να μιλήσει. «Την είδα…» είπε μια μέρα, τρέμοντας. Οι μεγάλοι την αγνόησαν. Αλλά τα παιδιά… όχι. Ο Γιάννης, ο Στέφανος και η μικρή Λυδία την πίστεψαν. Και όταν ήρθε η επόμενη πανσέληνος, αποφάσισαν να πάνε μαζί στο δάσος. Δεν ήξεραν ότι αυτό που θα έβρισκαν… δεν ήταν απλά μια μάγισσα. Ήταν κάτι που δεν πέθανε ποτέ. Το φεγγάρι είχε ανέβει ψηλά όταν μπήκαν στο δάσος. Το φως του δεν έπεφτε σωστά. Ήταν σαν να λύγιζε ανάμεσα στα δέντρα. Σαν να μην ήθελε να φτάσει κάτω. Και τότε… Άκουσαν το τραγούδι. Δεν είχε λόγια. Μόνο έναν ήχο. Βαθύ. Αργό. Σαν ανάσα. Τους οδηγούσε. Και αυτοί… το ακολούθησαν. Μέχρι που ...
Διαβάστε περισσότερα