Το Δάσος όπου το Σκοτάδι Βασιλεύει

 

Υπάρχουν μέρη στον κόσμο όπου ο ήλιος εμφανίζεται για λίγες μόνο ώρες τον χειμώνα και τα καλοκαίρια παραμένουν δροσερά, τυλιγμένα στην ομίχλη και τη βροχή. Σε αυτά τα αχανή δάση, με τα πανύψηλα έλατα και τα παγωμένα ποτάμια, γεννήθηκαν πολλοί θρύλοι. Οι κάτοικοι των κοντινών χωριών απέφευγαν να περνούν τη νύχτα ανάμεσα στα δέντρα, γιατί πίστευαν πως όταν έπεφτε το απόλυτο σκοτάδι, ξυπνούσαν πλάσματα που ζούσαν εκεί εδώ και αιώνες.

Κανείς δεν γνώριζε με βεβαιότητα αν οι ιστορίες ήταν αληθινές. Όμως όσοι είχαν χαθεί μέσα στην ομίχλη έλεγαν ότι άκουγαν παράξενες φωνές, βήματα που δεν ανήκαν σε άνθρωπο και μάτια να τους παρακολουθούν μέσα από τις σκιές.

Στα βαθύτερα σημεία του δάσους υπήρχαν παλιές πέτρινες πολιτείες, σχεδόν κρυμμένες από τη φύση. Εκεί ζούσαν φυλές βρικολάκων και λυκανθρώπων, που είχαν αφήσει πίσω τους τους ατελείωτους πολέμους του παρελθόντος. Μετά από πολλές συγκρούσεις είχαν συνάψει ειρήνη και είχαν θέσει αυστηρούς κανόνες για να προστατεύσουν την ύπαρξή τους.

Οι περισσότεροι βρικόλακες δεν κυνηγούσαν πλέον ανθρώπους. Προτιμούσαν να επιβιώνουν κυνηγώντας άγρια ζώα στα πυκνά δάση. Μερικές φορές, όταν η δύναμή τους εξασθενούσε, χρησιμοποιούσαν την υπνωτική τους ματιά για να ζητήσουν από έναν άνθρωπο λίγο αίμα, αρκετό μόνο για να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους, χωρίς να του προκαλέσουν σοβαρή βλάβη. Για αυτούς αυτό θεωρούνταν ιερός κανόνας τιμής· όποιος τον παραβίαζε εξοριζόταν από τη φυλή.

Οι λυκάνθρωποι περιπολούσαν τα μονοπάτια και προστάτευαν τα σύνορα του δάσους από κάθε απειλή. Γνώριζαν κάθε βράχο, κάθε σπηλιά και κάθε κρυφό πέρασμα. Όταν χιόνιζε, τα ίχνη τους εξαφανίζονταν μέσα στη θύελλα και κανείς δεν μπορούσε να τους ακολουθήσει.

Με τα χρόνια, οι άνθρωποι άρχισαν να ξεχνούν ότι αυτά τα πλάσματα υπήρχαν πραγματικά. Οι περισσότεροι πίστευαν πως οι παλιές ιστορίες ήταν απλώς παραμύθια για να φοβίζουν τα παιδιά.

Όμως οι εποχές αλλάζουν ακόμη και για τα αθάνατα πλάσματα.

Μερικοί νεότεροι βρικόλακες άρχισαν να ταξιδεύουν κρυφά στα χωριά. Παρατηρούσαν τους ανθρώπους να γελούν, να εργάζονται και να ζουν μικρές καθημερινές στιγμές που οι ίδιοι είχαν ξεχάσει εδώ και αιώνες. Κάποιοι ένιωσαν για πρώτη φορά συναισθήματα που δεν περίμεναν ποτέ ότι θα ζήσουν ξανά. Ανάμεσά τους υπήρξαν και εκείνοι που ερωτεύτηκαν θνητές γυναίκες.

Οι σχέσεις αυτές έπρεπε να μείνουν μυστικές. Οι αρχηγοί των φυλών φοβούνταν ότι αν αποκαλυπτόταν η ύπαρξη των βρικολάκων, οι άνθρωποι θα ξεκινούσαν ξανά το κυνήγι που είχε σχεδόν εξαφανίσει το είδος τους πολλούς αιώνες πριν.

Ένας από αυτούς τους βρικόλακες ήταν ο Άλνερ. Για περισσότερα από διακόσια χρόνια είχε ζήσει μόνο μέσα στις σκιές. Ένα βράδυ, καθώς η ομίχλη σκέπαζε το δάσος, συνάντησε μια νεαρή βοτανολόγο που είχε χαθεί ψάχνοντας σπάνια φυτά. Αντί να της επιτεθεί, τη βοήθησε να βρει τον δρόμο της επιστροφής.

Από εκείνη τη νύχτα άρχισαν να συναντιούνται κρυφά στην άκρη του δάσους. Εκείνη πίστευε πως ήταν ένας μοναχικός ταξιδιώτης, ενώ εκείνος προσπαθούσε να κρύψει την πραγματική του φύση. Με τον καιρό όμως κατάλαβε πως δεν μπορούσε να της λέει ψέματα για πάντα.

Όταν της αποκάλυψε ποιος πραγματικά ήταν, η κοπέλα τρόμαξε. Όμως δεν είδε μπροστά της ένα τέρας. Είδε κάποιον που κουβαλούσε αιώνες μοναξιάς και προσπαθούσε να κρατήσει ζωντανή την τιμή της φυλής του.

Την ίδια περίοδο, μια μικρή ομάδα βρικολάκων ήθελε να καταργήσει τους παλιούς νόμους και να επιστρέψει στον τρόπο ζωής των σκοτεινών εποχών. Οι αρχηγοί συγκάλεσαν συμβούλιο βαθιά μέσα στο δάσος, κάτω από γιγάντια δέντρα που στέκονταν εκεί από τότε που κανείς δεν θυμόταν. Οι λυκάνθρωποι στάθηκαν δίπλα στους βρικόλακες, αποφασισμένοι να διατηρήσουν την ειρήνη που είχαν χτίσει με τόσο κόπο.

Η νύχτα ήταν γεμάτη χιόνι, παγωμένο αέρα και απόλυτη σιωπή. Μόνο το φεγγάρι φώτιζε τις κορυφές των δέντρων, ενώ τα μάτια των πλασμάτων έλαμπαν μέσα στο σκοτάδι.

Το συμβούλιο αποφάσισε πως οι παλιοί κανόνες θα παρέμεναν. Οι βρικόλακες θα συνέχιζαν να ζουν κρυμμένοι, να προστατεύουν τα δάση και να συνυπάρχουν ειρηνικά με τους λυκανθρώπους. Όσοι επιθυμούσαν να γνωρίσουν ανθρώπους θα έπρεπε να το κάνουν με ειλικρίνεια και χωρίς να παραβιάζουν τον νόμο της φυλής.

Έτσι, στα παγωμένα δάση του βορρά, όπου το σκοτάδι κυριαρχεί για μεγάλες νύχτες και ο χειμώνας μοιάζει ατελείωτος, οι παλιοί θρύλοι συνεχίζουν να ζουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα συναντήσουν ποτέ έναν βρικόλακα ή έναν λυκάνθρωπο. Αν όμως κάποια χειμωνιάτικη νύχτα δουν δύο φωτεινά μάτια να τους παρακολουθούν ανάμεσα στα χιονισμένα δέντρα, ίσως να μην είναι μόνοι όσο πίστευαν. Εκεί όπου η ομίχλη σκεπάζει τα μονοπάτια και ο άνεμος σφυρίζει ανάμεσα στα έλατα, οι αρχαίες φυλές εξακολουθούν να φυλάνε τα μυστικά του δάσους, περιμένοντας σιωπηλά να περάσει ακόμη ένας ατέλειωτος χειμώνας.