⚰️ Το Βιβλίο Του Θαμμένου Προφήτη

 

Το παλιό μοναστήρι του Saint Vornek στεκόταν νεκρό εδώ και εκατό χρόνια πάνω από τους λόφους του Black Hollow. Τα παράθυρα ήταν σπασμένα, οι τοίχοι γεμάτοι μαύρα σημάδια από φωτιά και το νεκροταφείο πίσω του είχε εγκαταλειφθεί τόσο καιρό που οι τάφοι είχαν σχεδόν χαθεί μέσα στις ρίζες των δέντρων.

Εκείνο το βράδυ έξι άτομα ανέβηκαν το μονοπάτι μέσα στην ομίχλη.

Κρατούσαν σακίδια, φανάρια και παλιά βιβλία δεμένα με δέρμα. Στο κέντρο της ομάδας περπατούσε ο Adrian, ένας άντρας που είχε αφιερώσει τη ζωή του στη νεκρομαντεία και στις απαγορευμένες τελετές. Στο χέρι του κρατούσε έναν χάρτη με ένα μόνο σημείο κυκλωμένο με κόκκινο μελάνι.

Έναν τάφο χωρίς όνομα.

Σύμφωνα με τον θρύλο, εκεί ήταν θαμμένος ένας άνθρωπος που μπορούσε να βλέπει το μέλλον λίγο πριν πεθάνει. Πριν τον σκοτώσουν, είχε γράψει προφητείες πάνω στα ίδια του τα κόκαλα για να μη χαθούν ποτέ.

Οι έξι σατανιστές πέρασαν την καγκελόπορτα του νεκροταφείου. Ο αέρας μύριζε βρεγμένο χώμα και σάπια λουλούδια. Από μακριά ακουγόταν μόνο ο αέρας που περνούσε μέσα από τους σταυρούς.

Η Selene άνοιξε το μεγάλο βιβλίο που κουβαλούσε.

Οι σελίδες ήταν γεμάτες σύμβολα, τελετουργικούς κύκλους και περίεργες σημειώσεις γραμμένες με ξεθωριασμένο κόκκινο μελάνι.

«Αν τα γραπτά είναι αληθινά…» είπε χαμηλόφωνα,
«τότε τα οστά του κρατούν ακόμα μνήμη.»

Άρχισαν να σκάβουν.

Το χώμα ήταν πιο μαλακό απ’ όσο περίμεναν. Σαν κάποιος να είχε ανοίξει πρόσφατα τον τάφο. Μετά από λίγη ώρα βρήκαν ένα πέτρινο φέρετρο καλυμμένο με περίεργες χαράξεις.

Ούτε σταυρούς.
Ούτε όνομα.

Μόνο σύμβολα.

Ο Victor πέρασε το χέρι του πάνω στις χαράξεις και ένιωσε παγωμένο πόνο να διαπερνά τα δάχτυλά του. Τράβηξε αμέσως το χέρι πίσω.

«Κάτι δεν είναι σωστό εδώ…»

Ο Adrian όμως δεν σταμάτησε.

Με λοστό έσπασε το καπάκι.

Μια βαριά μυρωδιά θανάτου βγήκε από μέσα μαζί με έναν αέρα τόσο κρύο που τα κεριά γύρω τους άρχισαν να τρεμοσβήνουν.

Μέσα υπήρχε ένας σκελετός σχεδόν άθικτος.

Τα κόκαλά του ήταν γεμάτα χαραγμένες γραμμές και μικροσκοπικά γράμματα. Οι έξι τους έβγαλαν προσεκτικά τα οστά και τα τοποθέτησαν πάνω σε μαύρο ύφασμα γύρω από έναν κύκλο με σύμβολα.

Η Selene άρχισε να διαβάζει τις γραμμές πάνω στο κρανίο.

Στην αρχή δεν καταλάβαινε τίποτα.

Μετά όμως τα γράμματα άρχισαν να αλλάζουν μορφή μπροστά στα μάτια της.

Σαν να κινούνταν.

Σαν να ζούσαν.

Η φωνή της έτρεμε.

«Λέει πως… είδε την πόρτα μετά τον θάνατο…»

Ο Adrian γονάτισε δίπλα της και άνοιξε το βιβλίο στη τελευταία σελίδα. Εκεί υπήρχε μια τελετή που υποσχόταν πως ο νεκρός μπορούσε να μιλήσει για λίγα λεπτά αν τα οστά του “θυμόντουσαν” ακόμα τη ζωή.

Οι έξι στάθηκαν γύρω από τον κύκλο.

Άρχισαν να ψιθυρίζουν την επίκληση.

Ο αέρας βάρυνε.

Τα δέντρα γύρω από το νεκροταφείο άρχισαν να τρίζουν χωρίς άνεμο.

Και τότε…

Τα κόκαλα μετακινήθηκαν μόνα τους.

Το κρανίο γύρισε αργά προς το μέρος τους.

Μια βαθιά, ξερή ανάσα ακούστηκε από μέσα του.

Η Mirela οπισθοχώρησε τρομαγμένη.

Τα μάτια του κρανίου γέμισαν σκοτάδι.

Και μια σπασμένη φωνή βγήκε μέσα από τα σάπια δόντια:

«Δεν έπρεπε να με διαβάσετε…»

Ξαφνικά όλα τα κεριά έσβησαν μαζί.

Το νεκροταφείο βυθίστηκε στο απόλυτο σκοτάδι.

Και μέσα στη νύχτα, οι έξι άκουσαν βήματα να ανεβαίνουν αργά από τους άλλους τάφους γύρω τους.