Ο Αγγελιοφόρος της Στάχτης

Η νύχτα εκείνη δεν έμοιαζε με καμία άλλη.

Ο ουρανός πάνω από την πόλη σκοτείνιασε σαν να είχε σβήσει ο ήλιος για πάντα. Τα σύννεφα στριφογύριζαν σαν ζωντανά πλάσματα και ο αέρας μύριζε καμένο σίδερο.

Στις 03:33, κάτι έπεσε από τον ουρανό.

Δεν ήταν αστέρι.

Ήταν πλάσμα.

Το σώμα του ήταν μαύρο σαν στάχτη, τα μάτια του κόκκινα σαν πυρωμένα κάρβουνα. Τα φτερά του άνοιγαν σαν σκισμένα πανιά από σάρκα.

Ονομάζονταν Azravel, ο Αγγελιοφόρος της Καταστροφής.

Η φωνή του ακούστηκε μέσα στα μυαλά των ανθρώπων, όχι στα αυτιά τους.

«Η εποχή τελείωσε.
Ο Αντίχριστος πλησιάζει.
Θα έρθουν πόλεμοι.
Πείνα.
Δίψα.
Και το τέλος του κόσμου που γνωρίζετε.»

Την ίδια στιγμή σε μια παλιά εκκλησία στα βουνά της Κρήτης, ένας ιερέας γονάτισε μπροστά στο παλιό ξύλινο σταυρό.

Το όνομά του ήταν Πατήρ Ιωάννης Μαυρίδης.

Ήξερε.

Οι προφητείες είχαν αρχίσει.

Δεν ήταν μόνος.

Μαζί του βρισκόταν μια μικρή ομάδα ανθρώπων που είχαν δει σημάδια του κακού να πλησιάζει.

Η Ομάδα

1. Μαρία Στεφανίδου – πρώην νοσοκόμα που είχε δει περίεργες αρρώστιες να εμφανίζονται παντού.

2. Νικόλας Ανδρέου – πρώην στρατιώτης που είχε δει στρατούς να ετοιμάζονται για πόλεμο χωρίς λόγο.

3. Ελένη Δραγώνα – ιστορικός που μελετούσε αρχαίες προφητείες.

4. Γρηγόρης Κάλφας – μοναχός που είχε περάσει χρόνια σε μοναστήρια της ερήμου.

Ο πατήρ Ιωάννης άνοιξε ένα παλιό βιβλίο.

Το εξώφυλλο ήταν μαύρο και γεμάτο σύμβολα.

Το βιβλίο των εξορκισμών.

Η φωνή του ήταν σταθερή.

«Αυτό που έρχεται δεν είναι απλά κακό… είναι αποκάλυψη.»

Ο Νικόλας έσφιξε το παλιό του μαχαίρι.

«Και τι μπορούμε να κάνουμε;»

Ο ιερέας απάντησε:

«Να προετοιμαστούμε.»

Την ίδια στιγμή, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, ο δαίμονας Azravel στεκόταν πάνω σε μια καμένη πόλη.

Και χαμογελούσε.

Γιατί ήξερε κάτι που οι άνθρωποι δεν ήξεραν ακόμη.

Ο Αντίχριστος…
είχε ήδη γεννηθεί.

Και η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.

---