Ο Μοναχικός Κυνηγός

 

Δεν υπήρχε σέχτα πια.

Δεν υπήρχε ομάδα.

Μόνο αυτός.

Ο τελευταίος.

Κανείς δεν ήξερε το όνομά του. Κάποτε ήταν άνθρωπος με ζωή, με φωνή, με ψυχή που δεν κουβαλούσε σκιές. Αλλά αυτά είχαν χαθεί τη νύχτα που οι δαίμονες πήραν τα πάντα.

Τώρα… ήταν κάτι άλλο.

Περπατούσε μόνος μέσα στα ερείπια της πόλης. Τα κτίρια μισοκατεστραμμένα, οι δρόμοι γεμάτοι σιωπή. Δεν υπήρχαν φωνές, δεν υπήρχαν άνθρωποι — μόνο ψίθυροι.

Οι δαίμονες δεν κρύβονταν πια.

Κυριαρχούσαν.

Κρατούσε ένα παλιό μαχαίρι, χαραγμένο με σύμβολα που έκαιγαν όταν πλησίαζε το κακό. Στο άλλο του χέρι, ένα μικρό φιαλίδιο αγιασμού — το τελευταίο που είχε απομείνει.

Δεν υπήρχαν δεύτερες ευκαιρίες.

Η πόρτα μπροστά του άνοιξε μόνη της.

Σκοτάδι.

Μέσα… κάτι τον περίμενε.

«Γύρισες πάλι…» ακούστηκε μια φωνή, βαθιά, γεμάτη ειρωνεία. «Πόσες φορές θα πεθάνεις για να καταλάβεις;»

Ο κυνηγός δεν απάντησε.

Μπήκε.

Τα μάτια του είχαν συνηθίσει το σκοτάδι. Τους είδε. Δύο. Όχι δυνατοί όπως πριν… αλλά αρκετοί για να τον σκοτώσουν.

Ή έτσι νόμιζαν.

Ο πρώτος όρμησε.

Λάθος.

Η λεπίδα του κυνηγού έσκισε τον αέρα και βρήκε τον λαιμό του πλάσματος. Μαύρο αίμα πετάχτηκε σαν καπνός. Ο δαίμονας ούρλιαξε, αλλά δεν έπεσε.

Κανείς δεν πέφτει εύκολα.

Ο δεύτερος τον χτύπησε από πίσω. Το σώμα του κυνηγού έσπασε πάνω στον τοίχο. Άκουσε τα κόκαλά του να διαμαρτύρονται.

Αλλά σηκώθηκε.

Πάντα σηκωνόταν.

«Δεν είσαι άνθρωπος πια…» ψιθύρισε ο δαίμονας.

Ίσως είχε δίκιο.

Ο κυνηγός έσπασε το φιαλίδιο. Ο αγιασμός έπεσε στα χέρια του, άρχισε να καίει — όχι μόνο το κακό, αλλά και τον ίδιο.

Πόνος.

Αλλά ο πόνος ήταν το μόνο που τον κρατούσε ζωντανό.

Όρμησε.

Αυτή τη φορά δεν υπήρχε τεχνική. Δεν υπήρχε σχέδιο. Μόνο οργή.

Και πίστη.

Η μάχη ήταν βρώμικη, κοντινή, γεμάτη αίμα και ουρλιαχτά. Όταν τελείωσε, το δωμάτιο είχε σιωπήσει.

Οι δαίμονες είχαν φύγει.

Ο κυνηγός έπεσε στα γόνατα. Το σώμα του έτρεμε. Τα χέρια του καμένα.

Αλλά ζούσε.

Σηκώθηκε αργά και κοίταξε έξω από το παράθυρο.

Η πόλη ήταν ακόμα σκοτεινή.

Ακόμα χαμένη.

Αλλά όχι τελειωμένη.

«Ένας-ένας…» ψιθύρισε.

Και χάθηκε πάλι μέσα στη νύχτα.

Γιατί όσο υπήρχε σκοτάδι…

θα υπήρχε και αυτός.