Η Φωνή Πίσω από τις Σκέψεις

Η νύχτα ήταν πάντα η πιο επικίνδυνη ώρα.

Όχι επειδή έκρυβε σκιές στους δρόμους… αλλά επειδή οι σκιές μπορούσαν να κρυφτούν μέσα στο μυαλό σου.

Ο Άρης το κατάλαβε αργά.

Στην αρχή ήταν απλώς σκέψεις που δεν έμοιαζαν δικές του. Μικρές ιδέες που εμφανίζονταν όταν όλα γύρω του ησύχαζαν.

Στις 3:17 κάθε βράδυ.

Ξυπνούσε απότομα.

Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό.
Το σώμα του ακίνητο.

Και τότε άκουγε τη φωνή.

Όχι με τα αυτιά του.

Μέσα στο κεφάλι του.

«Δεν είναι δική σου επιλογή… άσε μας να σε βοηθήσουμε.»

Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν το μυαλό του. Άγχος. Κούραση. Όλοι το παθαίνουν.

Αλλά μετά άρχισαν οι αλλαγές.

Μικρές.

Ξεχνούσε πράγματα που ήξερε χρόνια.
Ένιωθε παρορμήσεις που δεν αναγνώριζε.
Αποφάσεις που δεν θα έπαιρνε ποτέ… ξαφνικά έμοιαζαν σωστές.

Σαν κάποιος να έσπρωχνε το χέρι του όταν έγραφε τη ζωή του.

Ένα βράδυ, καθώς κοιτούσε τον καθρέφτη, είδε κάτι που τον πάγωσε.

Τα μάτια του δεν έμοιαζαν ίδια.

Για ένα κλάσμα δευτερολέπτου… οι κόρες του έγιναν εντελώς μαύρες.

Και τότε η φωνή επέστρεψε.

Πιο καθαρή.

Πιο βαθιά.

«Δεν είμαστε ένας. Είμαστε πολλοί.»

Ένιωσε έναν οξύ πόνο στο κεφάλι, σαν κάτι να σκαρφάλωνε μέσα από τις σκέψεις του.

Οι εικόνες άρχισαν να πλημμυρίζουν το μυαλό του.

Παράξενα σύμβολα.
Σκιώδεις μορφές.
Μάτια που τον κοιτούσαν από ένα μέρος που δεν έμοιαζε με τον κόσμο.

Τότε κατάλαβε την αλήθεια.

Δεν ήταν απλές σκέψεις.

Ήταν εισβολείς.

Οντότητες που δεν είχαν σώμα.
Οντότητες που ζούσαν μέσα στις ιδέες, στους φόβους, στις αμφιβολίες των ανθρώπων.

Δεν χρειάζονταν πόρτα για να μπουν.

Μόνο μια στιγμή αδυναμίας.

Μια στιγμή που το μυαλό σου ήταν ανοιχτό.

Και τότε ψιθύριζαν.

Αργά.

Υπομονετικά.

Μέχρι που δεν μπορούσες πια να ξεχωρίσεις ποια σκέψη ήταν δική σου… και ποια τους ανήκε.

Ο Άρης έπιασε το κεφάλι του.

Οι φωνές πλήθαιναν.

«Εμείς γράφουμε τις επιλογές σου.»

«Εμείς αλλάζουμε αυτό που είσαι.»

«Εμείς σε ξαναγράφουμε.»

Ένιωσε σαν κάτι να κινείται μέσα στο κρανίο του.

Σαν να ξαναχτιζόταν το μυαλό του από μέσα.

Η ανάσα του έγινε βαριά.

Και τότε η τελευταία φωνή ψιθύρισε:

«Μην φοβάσαι…»

«Σε λίγο δεν θα θυμάσαι καν ποιος ήσουν.»

Ο Άρης κοίταξε τον καθρέφτη ξανά.

Αυτή τη φορά τα μάτια του ήταν εντελώς μαύρα.

Και το χαμόγελο που εμφανίστηκε στο πρόσωπό του…

δεν ήταν δικό του.

---