🕯️ Το Γριμόριο της Σιωπηλής Οικίας

 

Η νύχτα ήταν βαριά και ακίνητη.

Ο άνεμος σφύριζε ανάμεσα στα σπασμένα παράθυρα ενός παλιού σπιτιού στην άκρη του χωριού.

Κανείς δεν ζούσε εκεί εδώ και δεκαετίες.

Ή τουλάχιστον έτσι έλεγαν.

Ο Άρης, ένας άντρας που είχε μάθει να ζει από μικροκλοπές και σκοτεινές δουλειές, είχε ακούσει ότι το σπίτι έκρυβε παλιά αντικείμενα μεγάλης αξίας.
Ασήμια. Παλιούς πίνακες. Ίσως και χρήματα.

Έσπασε την πόρτα και μπήκε μέσα.

Το σπίτι μύριζε υγρασία και σάπιο ξύλο.
Το πάτωμα έτριζε κάτω από κάθε του βήμα.

Στους τοίχους υπήρχαν περίεργα σύμβολα χαραγμένα με κάτι που έμοιαζε… με ξεραμένο αίμα.

Ο Άρης γέλασε νευρικά.

«Κάποιοι τρελοί αποκρυφιστές θα έμεναν εδώ», σκέφτηκε.

Καθώς έψαχνε τα δωμάτια, βρήκε μια παλιά βιβλιοθήκη γεμάτη σκόνη.
Τα περισσότερα βιβλία είχαν σαπίσει.

Αλλά ένα ξεχώριζε.

Ήταν δεμένο με μαύρο δέρμα.
Στο εξώφυλλο υπήρχε ένα σύμβολο που έμοιαζε με αστέρι μέσα σε κύκλο.

Το βιβλίο ήταν βαρύ.

Όταν το άνοιξε, ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.

Οι σελίδες ήταν γεμάτες με περίεργα γράμματα, διαγράμματα και τελετουργικούς κύκλους.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε μια προειδοποίηση:

“Grimorium Tenebris – Βιβλίο Επίκλησης Δαιμόνων.”

Ο Άρης δεν πίστευε σε τέτοια πράγματα.

Αλλά όσο διάβαζε, η καρδιά του άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα.

Το βιβλίο έλεγε ότι αν τα αστέρια ευθυγραμμιστούν σωστά και η επίκληση γίνει την κατάλληλη ώρα της νύχτας, μπορούσε να εμφανιστεί ένας δαίμονας.

Ένας δαίμονας που θα χάριζε δύναμη.
Πλούτη.
Εξουσία.

Με ένα μόνο αντάλλαγμα.

Την ψυχή.

Ο Άρης χαμογέλασε σκοτεινά.

«Ψυχή; Ποιος την χρειάζεται;»

Έψαξε το ρολόι του.

Η ώρα πλησίαζε τα μεσάνυχτα.

Σύμφωνα με το βιβλίο, εκείνη τη στιγμή τα άστρα θα ήταν τέλεια ευθυγραμμισμένα.

Στο πάτωμα σχεδίασε τον κύκλο με κιμωλία.
Άναψε τα κεριά.
Και άρχισε να διαβάζει τα λόγια της επίκλησης.

Η φωνή του αντηχούσε μέσα στο άδειο σπίτι.

Τα κεριά άρχισαν να τρεμοπαίζουν.

Ο αέρας έγινε παγωμένος.

Και τότε…

Ακούστηκε ένας ψίθυρος πίσω του.

«Με κάλεσες…»

Ο Άρης γύρισε απότομα.

Μια σκιά στεκόταν μέσα στον κύκλο.

Δεν είχε καθαρό πρόσωπο.

Μόνο δύο κόκκινα μάτια που έλαμπαν στο σκοτάδι.

Ο Άρης ένιωσε φόβο, αλλά η απληστία ήταν πιο δυνατή.

«Θέλω δύναμη… και πλούτη», είπε.

Η σκιά γέλασε.

Ένα γέλιο που έκανε το αίμα του να παγώσει.

«Φυσικά… μπορώ να σου τα δώσω.»

Η μορφή πλησίασε.

«Αλλά ξέρεις το τίμημα.»

Ο Άρης δίστασε για μια στιγμή.

Μετά έγνεψε.

«Παίρνω τη συμφωνία.»

Το δωμάτιο σκοτείνιασε.

Ο δαίμονας άπλωσε το χέρι του.

«Τότε υπέγραψε…»

Μια φλόγα εμφανίστηκε και σχημάτισε ένα συμβόλαιο από καπνό.

Ο Άρης άγγιξε το χαρτί.

Και τότε κατάλαβε το λάθος του.

Τα σύμβολα στο συμβόλαιο δεν έλεγαν ότι πουλούσε την ψυχή του.

Έλεγαν ότι την παρέδιδε αμέσως.

Ο δαίμονας χαμογέλασε.

«Οι άνθρωποι πάντα διαβάζουν μόνο ό,τι θέλουν…»

Ο Άρης άρχισε να ουρλιάζει καθώς μια σκοτεινή δύναμη τραβούσε κάτι από μέσα του.

Το σώμα του έπεσε στο πάτωμα.

Άδειο.

Η σκιά έκλεισε το βιβλίο.

Και ψιθύρισε μέσα στο σκοτεινό σπίτι:

«Άλλος ένας.»

Το γριμόριο επέστρεψε μόνο του στη βιβλιοθήκη.

Περιμένοντας…

τον επόμενο που θα το ανοίξει.