Οι Εκλεκτοί του Ουράνιου Σιδήρου

 

Στην άκρη του κόσμου, εκεί όπου ο ουρανός μοιάζει να σκίζεται από αόρατες ρωγμές και το φως παλεύει να παραμείνει ζωντανό, σχηματίστηκε μια μυστική ομάδα αγγέλων· όχι οι αγνοί αγγελιοφόροι της ειρήνης, αλλά πολεμιστές, σφυρηλατημένοι μέσα σε αιώνες πολέμου και θυσίας. Ονομάζονταν Οι Εκλεκτοί του Ουράνιου Σιδήρου, μια δύναμη που είχε δημιουργηθεί μόνο για έναν σκοπό: να κατέβουν στον κόσμο των ανθρώπων και να εξαλείψουν τα δαιμονικά ρήγματα που απειλούσαν να καταπιούν τα πάντα.

Ηγέτης τους ήταν ο Αζραήλ ο Σιωπηλός, ένας άγγελος με μάτια σαν παγωμένα άστρα και φτερά που έμοιαζαν καμένα στις άκρες, σαν να είχε περάσει μέσα από φωτιά που κανείς άλλος δεν θα άντεχε. Δεν μιλούσε συχνά· η παρουσία του όμως έκανε ακόμα και τους πιο ισχυρούς να υποκλίνονται. Δίπλα του στεκόταν η Σεραφίνα η Φλεγόμενη, μια πολεμίστρια που κρατούσε λόγχη από καθαρό φως, ικανή να διαπεράσει ακόμα και την πιο αρχαία δαιμονική σάρκα. Ο τρίτος ήταν ο Μιχαήλ ο Αλύγιστος, φύλακας της ισορροπίας, με πανοπλία που αντανακλούσε τις ψυχές των νεκρών και ξίφος που έψελνε όταν πλησίαζε το κακό.

Απέναντί τους, στις σκιές των ρηγμάτων, υψώθηκαν οι δυνάμεις των δαιμόνων. Ο πιο τρομερός από όλους ήταν ο Μαλαχάρ ο Καταβροχθιστής, ένα πλάσμα χωρίς σταθερή μορφή, που άλλαζε σχήμα ανάλογα με τον φόβο εκείνου που τον κοίταζε. Το σώμα του έσταζε σκοτάδι, και κάθε του κίνηση άφηνε πίσω του κραυγές από χαμένες ψυχές. Μαζί του ήταν η Λίρα η Αιματομάγισσα, μια δαιμόνισσα με λευκά μάτια, που μπορούσε να ελέγχει το αίμα των ζωντανών σαν να ήταν νήματα, και ο Γκορθάλ ο Θραύστης, ένας τεράστιος δαίμονας με οστά σαν πέτρα και φωνή που έσπαγε τη γη.

Η σύγκρουση ξεκίνησε τη νύχτα που το φεγγάρι βάφτηκε κόκκινο. Ο αέρας μύριζε σίδηρο και καμένο ξύλο, ενώ οι πρώτες κραυγές αντήχησαν μέσα στο σκοτάδι. Οι άγγελοι κατέβηκαν σαν αστραπές, τα φτερά τους σκίζοντας τον ουρανό, και για μια στιγμή ο κόσμος φώτισε σαν να είχε ξημερώσει. Ο Αζραήλ στάθηκε μπροστά από το ρήγμα, σηκώνοντας το χέρι του, και το φως γύρω του έγινε τόσο πυκνό που έμοιαζε με όπλο.

Ο Μαλαχάρ γέλασε, ένας ήχος που δεν έμοιαζε ανθρώπινος, και το σκοτάδι απλώθηκε σαν κύμα. Οι δύο δυνάμεις συγκρούστηκαν.

Η Σεραφίνα όρμησε πρώτη, η λόγχη της διαπερνώντας τον αέρα και αφήνοντας πίσω της γραμμές φωτιάς. Αντιμετώπισε τη Λίρα, και ο ουρανός γέμισε με εκρήξεις φωτός και αίματος. Η Λίρα προσπάθησε να παγιδεύσει την καρδιά της, αλλά η Σεραφίνα έσπασε τα αόρατα δεσμά με μια κραυγή που έμοιαζε με ύμνο πολέμου. Το έδαφος κάτω τους έλιωνε, και κάθε τους χτύπημα έμοιαζε να αλλάζει την ίδια τη φύση του κόσμου.

Ο Μιχαήλ συγκρούστηκε με τον Γκορθάλ. Το ξίφος του αντήχησε πάνω στο πέτρινο σώμα του δαίμονα, δημιουργώντας σπίθες που έπεφταν σαν βροχή. Ο Γκορθάλ χτύπησε τη γη, και ρωγμές άνοιξαν κάτω από τα πόδια τους, καταπίνοντας ό,τι υπήρχε γύρω. Ο Μιχαήλ όμως δεν λύγισε· κάθε του κίνηση ήταν ακριβής, κάθε χτύπημα υπολογισμένο, μέχρι που το φως του άρχισε να διαπερνά τις άμυνες του τέρατος.

Στο κέντρο της μάχης, ο Αζραήλ και ο Μαλαχάρ στάθηκαν αντικριστά. Δεν υπήρχε θόρυβος εκεί, μόνο μια βαριά σιωπή, σαν να κρατούσε ο κόσμος την αναπνοή του. Ο Μαλαχάρ άλλαζε μορφές συνεχώς—πότε άνθρωπος, πότε σκιά, πότε κάτι που δεν μπορούσε να περιγραφεί. Ο Αζραήλ δεν κουνήθηκε. Όταν τελικά επιτέθηκε, το έκανε με μια κίνηση τόσο γρήγορη που έμοιαζε να σταματά ο χρόνος.

Το φως συγκρούστηκε με το σκοτάδι.

Η έκρηξη που ακολούθησε έσβησε τον ουρανό για μια στιγμή. Οι φλόγες, οι κραυγές, τα σπασμένα φτερά και τα θρυμματισμένα οστά δημιούργησαν μια εικόνα καταστροφής που κανείς θνητός δεν θα μπορούσε να αντέξει να δει. Και όμως, μέσα σε αυτό το χάος, κάτι άλλαζε.

Οι άγγελοι δεν πολεμούσαν μόνο για να νικήσουν. Πολεμούσαν για να κλείσουν το ρήγμα, να αποτρέψουν το τέλος.

Όταν η μάχη έφτασε στο αποκορύφωμά της, ο Αζραήλ ύψωσε το φως του, και για πρώτη φορά, το σκοτάδι του Μαλαχάρ άρχισε να υποχωρεί. Ένα ουρλιαχτό γέμισε τον αέρα, καθώς το ρήγμα άρχισε να κλείνει, σαν πληγή που επουλωνόταν βίαια.

Αλλά η νίκη είχε κόστος.

Καθώς το φως έσβηνε και η σιωπή επέστρεφε, λίγοι μόνο από τους Εκλεκτούς στέκονταν ακόμα. Τα φτερά τους ήταν καμένα, οι μορφές τους τραυματισμένες, και ο κόσμος γύρω τους είχε αλλάξει για πάντα.

Και βαθιά μέσα στις σκιές που απέμειναν, κάτι ακόμα κινούνταν.

Γιατί οι πόλεμοι των αγγέλων και των δαιμόνων δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά… μόνο περιμένουν την επόμενη νύχτα για να ξαναρχίσουν.