ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ ΠΟΤΕ

 

Η παλιά γραμμή του τρένου έξω από την πόλη Ράβενχολμ είχε κλείσει εδώ και σαράντα χρόνια. Μετά το μεγάλο δυστύχημα του 1986, κανένα βαγόνι δεν πέρασε ξανά από εκεί. Τουλάχιστον… έτσι πίστευαν όλοι.

Γιατί κάθε χρόνο, τη νύχτα της 13ης Νοεμβρίου, ακριβώς στις 03:13 π.μ., κάποιοι έλεγαν πως άκουγαν ακόμα το τρένο να περνά μέσα από την ομίχλη.

Χωρίς φώτα.

Χωρίς επιβάτες.

Μόνο με ουρλιαχτά.

Η Λένα είχε ακούσει τον θρύλο από μικρή. Ήταν δημοσιογράφος και λάτρευε να ξεσκεπάζει ιστορίες που όλοι φοβόντουσαν να αγγίξουν. Έτσι αποφάσισε να πάει εκεί μαζί με τρεις φίλους της: τον Μάρκο, που τραβούσε βίντεο για το κανάλι τους, τη Σοφία, που πίστευε σε μεταφυσικά φαινόμενα, και τον Πέτρο, που δεν φοβόταν τίποτα.

Ή τουλάχιστον έτσι έλεγε.

Έφτασαν στις εγκαταλελειμμένες ράγες λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Η ομίχλη σκέπαζε τα πάντα.

Οι σκουριασμένες γραμμές χάνονταν μέσα στο δάσος και γύρω υπήρχαν σπασμένες πινακίδες, ξεχασμένες βαλίτσες και κομμάτια από παλιά βαγόνια που είχαν μείνει εκεί να σαπίζουν δεκαετίες.

Η Σοφία βρήκε κάτι περίεργο δίπλα στις ράγες.

Ένα παιδικό εισιτήριο.

Πάνω του έγραφε:

«ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ.»

Η θερμοκρασία έπεσε απότομα.

Και τότε άκουσαν τη σειρήνα.

Μακρινή.

Βαθιά.

Σαν κάτι τεράστιο να πλησίαζε μέσα στην ομίχλη.

Οι ράγες άρχισαν να τρίζουν.

Ο Μάρκος χαμογέλασε νευρικά και σήκωσε την κάμερα.

«Αυτό θα γίνει τέλειο βίντεο.»

Μετά φάνηκαν τα φώτα.

Ένα παλιό μαύρο τρένο βγήκε αργά μέσα από την ομίχλη. Οι λαμαρίνες του ήταν καμένες, τα παράθυρα σπασμένα και πάνω στα βαγόνια υπήρχαν σκοτεινά σημάδια σαν καμένα χέρια.

Το τρένο σταμάτησε μπροστά τους.

Οι πόρτες άνοιξαν μόνες τους.

Κανείς δεν έπρεπε να μπει.

Αλλά μπήκαν.

Το εσωτερικό ήταν παγωμένο. Οι λάμπες τρεμόπαιζαν και οι θέσεις ήταν γεμάτες παλιούς λεκέδες. Στους τοίχους υπήρχαν χαραγμένα ονόματα ανθρώπων και ημερομηνίες θανάτου.

Η Λένα κατάλαβε κάτι φρικτό.

Όλες οι ημερομηνίες ήταν μετά το δυστύχημα.

Σαν το τρένο να συνέχιζε να παίρνει επιβάτες μέχρι σήμερα.

Ξαφνικά οι πόρτες έκλεισαν με δυνατό μεταλλικό ήχο.

Το τρένο ξεκίνησε μόνο του.

Ο Πέτρος προσπάθησε να ανοίξει παράθυρο, αλλά δεν υπήρχε τίποτα έξω πέρα από απόλυτο σκοτάδι.

Ούτε δέντρα.

Ούτε ουρανός.

Μόνο μαύρη άβυσσος.

Η Σοφία άκουσε ψιθύρους στο πίσω βαγόνι.

Όταν γύρισε…

Είδε ανθρώπους.

Καθισμένους ακίνητους.

Με καμένα πρόσωπα.

Με μάτια ολόμαυρα.

Τους κοιτούσαν χωρίς να κινούνται.

Ο Μάρκος έκανε πίσω πανικόβλητος, αλλά τότε η κάμερά του άνοιξε μόνη της. Στην οθόνη εμφανίστηκε ένα βίντεο.

Έδειχνε τους ίδιους.

Νεκρούς.

Μέσα στο τρένο.

Η Λένα ένιωσε το στομάχι της να παγώνει.

Το βίντεο είχε ημερομηνία από την επόμενη μέρα.

Οι λάμπες έσβησαν.

Μέσα στο σκοτάδι ακούστηκαν βήματα.

Αργά.

Βαριά.

Κάτι πλησίαζε από το μπροστινό βαγόνι.

Και όταν οι λάμπες άναψαν ξανά…

Είδαν τον εισπράκτορα.

Ήταν υπερβολικά ψηλός και φορούσε καμένη στολή σιδηροδρόμου. Το πρόσωπό του ήταν λιωμένο σαν κερί και από το στόμα του έβγαινε καπνός.

Στο χέρι του κρατούσε έναν παλιό τρυπητή εισιτηρίων.

Σταμάτησε μπροστά τους.

Και με φωνή που ακουγόταν σαν πολλές φωνές μαζί είπε:

«Τα εισιτήριά σας… για τον τελευταίο σταθμό.»

Ο Πέτρος όρμησε να φύγει, αλλά το πάτωμα του βαγονιού άνοιξε κάτω από τα πόδια του. Μαύρα χέρια ξεπήδησαν από το κενό και τον τράβηξαν ουρλιάζοντας μέσα στο σκοτάδι.

Η Σοφία άρχισε να προσεύχεται.

Η Λένα κοίταξε έξω από το παράθυρο.

Και τότε κατάλαβε ότι το τρένο δεν ταξίδευε πάνω στη γη.

Περνούσε μέσα από έναν ατελείωτο κόσμο γεμάτο σκιές, φωτιές και χιλιάδες μορφές που στέκονταν ακίνητες κοιτώντας το να περνά.

Ο εισπράκτορας χαμογέλασε.

Και πίσω του άνοιξε αργά μια τεράστια πόρτα από σίδερο και αλυσίδες.

Πάνω της υπήρχε γραμμένο μόνο μία λέξη.

«ΚΑΤΑΔΙΚΗ.»