Tromos.gr

Το μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στις κούνιες, σε μια παιδική χαρά που έμοιαζε ξεχασμένη από τον κόσμο. Ο αέρας ήταν βαρύς, σχεδόν ακίνητος, και κάθε τριγμός από τις σκουριασμένες αλυσίδες ακουγόταν πιο δυνατός απ’ όσο έπρεπε. Τα μάτια της κοιτούσαν μπροστά, χωρίς πραγματικά να βλέπουν. Σκεφτόταν τους καβγάδες στο σπίτι, τις φωνές που δεν σταματούσαν ποτέ, το βλέμμα της μητέρας της που είχε γεμίσει φόβο και θυμό μαζί. Τότε εμφανίστηκε η Λίζα. Κάθισε αθόρυβα στην διπλανή κούνια, σαν να ήταν εκεί από πάντα. Χαμογέλασε, αλλά το χαμόγελό της δεν είχε ζεστασιά. Ήταν τέλειο, υπερβολικά τέλειο. «Θες να παίξουμε;» ρώτησε απαλά. Το κορίτσι δίστασε, αλλά τελικά κούνησε το κεφάλι. Η μοναξιά της ήταν πιο δυνατή από το ένστικτο που της έλεγε να φύγει. Οι μέρες πέρασαν και η Λίζα επέστρεφε πάντα. Έγινε φίλη της. Η μόνη που την άκουγε. Η μόνη που δεν φώναζε. Μέχρι που μια μέρα, η Λίζα σταμάτησε να κουνιέται. «Μπορώ να σου κάνω ένα δώρο,» είπε. Το κορίτσι γύρισε προς το μέρος της. «Ό,τι θέλεις. Αλλά ...

  Η νύχτα απλωνόταν βαριά πάνω από τους δρόμους, με μια υγρή ψύχρα που κολλούσε στο δέρμα και έκανε την ανάσα να βγαίνει πιο αργή, πιο προσεκτική, σαν να ένιωθε και το ίδιο το σώμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, και μέσα σε αυτό το σκοτάδι κινούνταν ξανά οι δύο δαίμονες, σιωπηλοί κυνηγοί ψυχών, με σκοπό να αποδείξουν ποιος από τους δύο άξιζε περισσότερο να συλλέγει για την κόλαση. Ο Σιλόμο, ο πιο ισχυρός, περπατούσε χωρίς να αφήνει ίχνη, ενώ ο δεύτερος δαίμονας τον παρακολουθούσε από απόσταση, περιμένοντας τη στιγμή που θα μπορούσε να τον ξεπεράσει. Οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι, μόνο λίγα φώτα από μακρινά παράθυρα και ο ήχος ενός σκύλου που γάβγιζε κάπου στο βάθος έσπαγαν τη σιωπή, και τότε εμφανίστηκε ο στόχος, ένας νεαρός άντρας, μόνος, χαμένος στις σκέψεις του, χωρίς να γνωρίζει ότι ήδη είχε επιλεγεί. Το όνομά του ήταν Νίκος, και περπατούσε γρήγορα, σαν να ήθελε να φτάσει κάπου πριν τον προλάβει κάτι που δεν μπορούσε να δει. Ξαφνικά, ο δρόμος μπροστά του άδειασε τελείως, ο αέρας πάγ...

  Η νύχτα είχε πέσει βαριά πάνω στην πόλη, σαν ένα πέπλο που έπνιγε τους ήχους και έκανε τους ανθρώπους να περπατούν πιο γρήγορα χωρίς να ξέρουν γιατί, και μέσα σε αυτό το σκοτάδι υπήρχαν δύο παρουσίες που δεν ανήκαν στον κόσμο των ζωντανών αλλά κινούνταν ανάμεσά τους με σκοπό έναν και μόνο, να βρουν νέες ψυχές για την κόλαση. Ο ένας λεγόταν Σιλόμο, ένας πανίσχυρος δαίμονας με μάτια που έλαμπαν σαν καμένο κάρβουνο και μορφή που άλλαζε ανάλογα με τον φόβο αυτού που τον κοιτούσε, και ο άλλος ήταν πιο σιωπηλός, πιο ύπουλος, ένας συλλέκτης ψυχών που πίστευε ότι μπορούσε να ξεπεράσει τον Σιλόμο και να αποδείξει ότι είναι ανώτερος. Ο άνεμος φυσούσε ψυχρός, κουβαλώντας μαζί του μια βαριά μυρωδιά υγρασίας και σήψης, και τα φώτα του δρόμου τρεμόπαιζαν σαν να φοβούνταν κι αυτά αυτό που πλησίαζε, ενώ οι δύο δαίμονες κινούνταν μέσα στις σκιές, παρατηρώντας τους ανθρώπους σαν θηράματα που δεν γνώριζαν ότι ήδη είχαν επιλεγεί. «Απόψε θα δούμε ποιος αξίζει περισσότερο», ψιθύρισε ο Σιλόμο, η φωνή τ...

Δεν τα αγόρασε με χρυσό, ούτε με αίμα μόνο· τα αγόρασε με ψυχές, μία-μία, δεμένες σε συμφωνίες που δεν γράφτηκαν ποτέ σε χαρτί αλλά χαράχτηκαν βαθιά μέσα στον αόρατο κόσμο, εκεί όπου οι άγγελοι κάποτε ψιθύριζαν αλήθειες και τώρα οι σκιές τις παραμορφώνουν σε κάτι πιο σκοτεινό, πιο επικίνδυνο, πιο ζωντανό. Τα παλιά μαγικά βιβλία ήρθαν στα χέρια του όχι σαν αντικείμενα αλλά σαν παρουσίες, σαν να είχαν δική τους βούληση, και όταν τα άνοιξε για πρώτη φορά ένιωσε τη θερμοκρασία του χώρου να πέφτει, μια ψύχρα που δεν ανήκε στον αέρα αλλά στην ίδια τη γνώση που περιείχαν. Μέσα τους δεν υπήρχαν μόνο λέξεις αλλά σύμβολα που κινούνταν όταν δεν τα κοιτούσε άμεσα, σχήματα που άλλαζαν μορφή, γράμματα που δεν μπορούσαν να προφερθούν εύκολα γιατί κάθε ήχος τους τραβούσε κάτι από την άλλη πλευρά, κάτι που άκουγε και απαντούσε. Τα μυστικά που κάποτε ανήκαν στο Φως δεν χάθηκαν, απλώς κρύφτηκαν, και εκείνος τα βρήκε, όχι γιατί ήταν άξιος αλλά γιατί ήταν πρόθυμος να πληρώσει το τίμημα που κανείς άλλος δεν...

Μέσα στο Μαύρο Κελί της Αιώνιας Σιωπής, εκεί όπου ούτε η φωτιά της Κόλασης δεν τολμά να εισχωρήσει, οι Αιματοδέσμιες της Σκιάς δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν· απλώς έμαθαν να επιβιώνουν με έναν τρόπο που ξεπερνά τη λογική των ζωντανών και των νεκρών. Το σκοτάδι δεν ήταν πια απλώς απουσία φωτός, αλλά μια οντότητα που τις αγκάλιαζε, που άκουγε κάθε τους σκέψη και ανταποκρινόταν με ψιθύρους που δεν είχαν φωνή, μόνο πρόθεση. Η Μαλεθρία η Ασάλευτη, αν και δεμένη με αλυσίδες φτιαγμένες από καθαρή κατάρα, δεν είχε σταματήσει να σκέφτεται. Κάθε στιγμή αιχμαλωσίας ήταν για εκείνη μάθημα. Παρατηρούσε τον ίδιο τον ιστό της μαύρης μαγείας που τις κρατούσε φυλακισμένες, ένιωθε τις ρωγμές του, τις ατέλειες που ούτε οι Άρχοντες δεν είχαν αντιληφθεί. Οι υπόλοιπες δαιμονισσες, κάποτε πολεμίστριες, τώρα είχαν γίνει σκιές που πάλευαν να κρατήσουν τη συνείδησή τους, όμως η Μαλεθρία τις συγκρατούσε, τις ένωνε μέσα από μια σιωπηλή επικοινωνία που περνούσε πέρα από τον πόνο. Δεν υπήρχε χρόνος, κι όμως κάτι άλλα...

Δεν είναι όλοι οι θάνατοι ίδιοι, και δεν είναι όλες οι ψυχές έτοιμες να φύγουν, όμως οι Θεριστές δεν κάνουν λάθη, δεν καθυστερούν, δεν δείχνουν έλεος· εμφανίζονται ακριβώς τη στιγμή που η τελευταία ανάσα κόβεται, όταν ο κόσμος σιωπά για ένα κλάσμα δευτερολέπτου, σαν η ίδια η πραγματικότητα να υποκλίνεται μπροστά στην άφιξή τους. Δεν κρατούν απλώς δρεπάνια· κρατούν το βάρος όλων όσων υπήρξες, κάθε σκέψη, κάθε φόβο, κάθε αμαρτία και κάθε αγάπη που δεν ειπώθηκε ποτέ, και όταν σε κοιτάξουν, δεν βλέπουν το σώμα σου αλλά το αποτύπωμα της ψυχής σου. Λένε πως ο Θεριστής δεν έχει πρόσωπο, πως είναι σκιά, καπνός ή σκοτάδι, αλλά αυτό είναι ψέμα που λένε οι ζωντανοί για να αντέξουν την ιδέα του τέλους. Η αλήθεια είναι πολύ πιο τρομακτική: όταν έρθει για σένα, δεν θα δεις κάτι άγνωστο· θα δεις κάποιον που γνωρίζεις. Μια μορφή οικεία, ένα πρόσωπο που κάποτε αγάπησες ή φοβήθηκες, κάποιον που έχει χαθεί ή κάποιον που ποτέ δεν πρόλαβες να αποχαιρετήσεις. Θα σου μιλήσει με φωνή ήρεμη, σχεδόν ζεστή, σαν ...

Στα βαθύτερα στρώματα της Κόλασης, εκεί όπου η γη δεν είναι παρά στάχτη και τα ποτάμια κυλούν με υγρή φωτιά, υπήρχε ένα τάγμα δαιμονισσών που κανείς δεν τολμούσε να κατονομάσει δυνατά. Ονομάζονταν Αιματοδέσμιες της Σκιάς , ένα κλειστό και απόλυτα πειθαρχημένο σώμα που υπηρετούσε για αιώνες τους ανώτερους άρχοντες, όμως μέσα τους έκαιγε κάτι πιο επικίνδυνο από τη φωτιά της Κόλασης: η φιλοδοξία. Δεν ήταν απλές δαιμονικές υπάρξεις· ήταν ιέρειες πολέμου, μάγισσες που γνώριζαν απαγορευμένα ξόρκια, που μπορούσαν να δέσουν ψυχές, να διαλύσουν σώματα και να αναστήσουν στρατούς από τα απομεινάρια των καταραμένων. Η αρχηγός τους, η Μαλεθρία η Ασάλευτη , είχε περάσει αιώνες μελετώντας τα αρχαία γριμόρια που ήταν γραμμένα πριν ακόμα δημιουργηθούν οι πρώτες πύλες της Κόλασης. Κάτω από την καθοδήγησή της, το τάγμα άρχισε να προετοιμάζει κάτι που κανείς δεν είχε τολμήσει: μια εξέγερση εναντίον των ίδιων των Δαιμονικών Αρχόντων. Σκοπός τους δεν ήταν απλώς η ελευθερία ή η δύναμη· ήθελαν τον απόλυτο έλε...