Tromos.gr

  Κανείς δεν ήξερε πόσο χρονών ήταν. Κάποιοι έλεγαν ότι την είχαν δει πριν από πενήντα χρόνια. Άλλοι, πριν από εκατό. Και κάποιοι… ορκίζονταν πως η ίδια γυναίκα υπήρχε από τότε που το χωριό ήταν ακόμα χώμα και πέτρα. Η μάγισσα του δάσους. Δεν την έβλεπες ποτέ την ίδια μέρα. Μόνο την πανσέληνο. Και μόνο αν στεκόσουν αρκετά κοντά… για να σε δει εκείνη. Ο Μιχάλης και η παρέα του δεν πίστευαν. Μέχρι που βρήκαν το βιβλίο. Ήταν κρυμμένο μέσα σε έναν παλιό κορμό, σφηνωμένο σαν να το είχε καταπιεί το ίδιο το δέντρο. Οι σελίδες του ήταν υγρές, μα δεν είχαν σαπίσει. Και πάνω τους… σχέδια. Κύκλοι. Σύμβολα. Και οδηγίες. «Δύο κότες… ένας βάτραχος… και αίμα νεκρού.» Η Εύα γέλασε. «Αηδίες…» Αλλά ο Μιχάλης δεν γελούσε. Στην τελευταία σελίδα, υπήρχε ένα μήνυμα. “Μόνο έτσι επιστρέφει η νιότη. Μόνο έτσι σπάει ο χρόνος.” Και από κάτω… Ένα όνομα. Που δεν έπρεπε να διαβαστεί. Η νύχτα της πανσελήνου ήρθε γρήγορα. Και χωρίς να το καταλάβουν… βρέθηκαν στο δάσος. Σαν να τους είχε καλέσει κάτι. Το σπίτι ήταν...

  Η νύχτα δεν ήταν ποτέ σιωπηλή — απλώς οι άνθρωποι δεν ήξεραν πώς να την ακούσουν. Υπήρχαν ήχοι που δεν περνούσαν από τα αυτιά, αλλά γεννιόντουσαν κατευθείαν μέσα στο μυαλό. Ψίθυροι που έμοιαζαν με σκέψεις, αλλά δεν ήταν δικές σου. Κάποιοι τους αγνοούσαν. Κάποιοι τρελαίνονταν. Και κάποιοι… επιλέγονταν. Έξι άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, από διαφορετικές γωνιές του κόσμου, είχαν δει το ίδιο όνειρο. Ένα τεράστιο κενό, σχισμένο σαν πληγή στον ουρανό, και μέσα από αυτό — μάτια. Όχι ένα ή δύο. Αμέτρητα. Να τους κοιτούν, να τους μετρούν. Να περιμένουν. Το επόμενο πρωί, καθένας τους βρήκε ένα αντικείμενο που δεν υπήρχε πριν: ένα κλειδί. Όχι απλό. Ήταν φτιαγμένο από υλικό που δεν μπορούσες να αναγνωρίσεις. Δεν ήταν μέταλλο, δεν ήταν πέτρα. Ήταν σαν παγωμένο σκοτάδι, με χαραγμένα σύμβολα που άλλαζαν μορφή κάθε φορά που τα κοιτούσες. Όταν το άγγιζες, ένιωθες κάτι να ανοίγει — όχι έξω, αλλά μέσα σου. Έτσι ξεκίνησαν. Η ομάδα σχηματίστηκε χωρίς να το επιλέξουν. Τους έφερε κοντά η ίδια φωνή. Ό...

  Κανείς δεν θυμόταν πότε πρωτοεμφανίστηκε. Μόνο ότι… ήταν πάντα εκεί. Στο πιο βαθύ σημείο του δάσους, εκεί όπου το φως δεν έφτανε ποτέ, υπήρχε ένα σπίτι που δεν ανήκε στον χρόνο. Άλλοτε φαινόταν κατεστραμμένο, άλλοτε καινούργιο. Άλλοτε δεν υπήρχε καθόλου. Και όμως… όσοι περνούσαν από εκεί, ένιωθαν πως κάτι τους παρακολουθούσε. Κάτι που ανέπνεε μαζί τους. Η Ελένη ήταν η πρώτη που τόλμησε να μιλήσει. «Την είδα…» είπε μια μέρα, τρέμοντας. Οι μεγάλοι την αγνόησαν. Αλλά τα παιδιά… όχι. Ο Γιάννης, ο Στέφανος και η μικρή Λυδία την πίστεψαν. Και όταν ήρθε η επόμενη πανσέληνος, αποφάσισαν να πάνε μαζί στο δάσος. Δεν ήξεραν ότι αυτό που θα έβρισκαν… δεν ήταν απλά μια μάγισσα. Ήταν κάτι που δεν πέθανε ποτέ. Το φεγγάρι είχε ανέβει ψηλά όταν μπήκαν στο δάσος. Το φως του δεν έπεφτε σωστά. Ήταν σαν να λύγιζε ανάμεσα στα δέντρα. Σαν να μην ήθελε να φτάσει κάτω. Και τότε… Άκουσαν το τραγούδι. Δεν είχε λόγια. Μόνο έναν ήχο. Βαθύ. Αργό. Σαν ανάσα. Τους οδηγούσε. Και αυτοί… το ακολούθησαν. Μέχρι που ...

  Κανείς στο χωριό δεν μιλούσε ανοιχτά γι’ αυτό. Μόνο ψίθυροι, μόνο βλέμματα που έφευγαν γρήγορα προς το δάσος… εκεί όπου τα δέντρα ήταν πιο πυκνά, πιο μαύρα, σαν να ρουφούσαν το φως. Εκεί όπου, όπως έλεγαν οι παλιοί, «κάτι ζει». Τέσσερα παιδιά —ο Νίκος, η Μαρία, ο Πέτρος και η Άννα— δεν πίστευαν στις ιστορίες. Μέχρι τη νύχτα της πανσελήνου. Είχαν παρατηρήσει κάτι περίεργο. Κάθε φορά που το φεγγάρι γέμιζε, τα άστρα πάνω από το δάσος φαίνονταν… σπασμένα. Σαν να είχαν ραγίσει. Και εκείνη τη νύχτα, αποφάσισαν να μπουν μέσα. Ο αέρας άλλαξε αμέσως. Δεν ήταν απλά κρύος—ήταν νεκρός. Τα φύλλα δεν θρόιζαν. Τα ζώα δεν ακούγονταν. Μόνο ένα μακρινό, υγρό «κροάξιμο» από βατράχους που δεν έμοιαζε φυσικό. Ήταν ρυθμικό. Σαν κάλεσμα. Προχώρησαν πιο βαθιά. Και τότε το είδαν. Ένα παλιό σπίτι, μισογκρεμισμένο, χωμένο μέσα στα δέντρα. Φαινόταν άδειο. Μα από το παράθυρο… ένα φως. Όχι κανονικό φως. Σαν κερί που δεν τρεμόπαιζε. Σαν να καιγόταν χωρίς αέρα. Η Μαρία έκανε τον σταυρό της. «Να φύγουμε…» ψιθύρι...

  Στην άκρη του κόσμου, εκεί όπου ο ουρανός μοιάζει να σκίζεται από αόρατες ρωγμές και το φως παλεύει να παραμείνει ζωντανό, σχηματίστηκε μια μυστική ομάδα αγγέλων· όχι οι αγνοί αγγελιοφόροι της ειρήνης, αλλά πολεμιστές, σφυρηλατημένοι μέσα σε αιώνες πολέμου και θυσίας. Ονομάζονταν Οι Εκλεκτοί του Ουράνιου Σιδήρου , μια δύναμη που είχε δημιουργηθεί μόνο για έναν σκοπό: να κατέβουν στον κόσμο των ανθρώπων και να εξαλείψουν τα δαιμονικά ρήγματα που απειλούσαν να καταπιούν τα πάντα. Ηγέτης τους ήταν ο Αζραήλ ο Σιωπηλός , ένας άγγελος με μάτια σαν παγωμένα άστρα και φτερά που έμοιαζαν καμένα στις άκρες, σαν να είχε περάσει μέσα από φωτιά που κανείς άλλος δεν θα άντεχε. Δεν μιλούσε συχνά· η παρουσία του όμως έκανε ακόμα και τους πιο ισχυρούς να υποκλίνονται. Δίπλα του στεκόταν η Σεραφίνα η Φλεγόμενη , μια πολεμίστρια που κρατούσε λόγχη από καθαρό φως, ικανή να διαπεράσει ακόμα και την πιο αρχαία δαιμονική σάρκα. Ο τρίτος ήταν ο Μιχαήλ ο Αλύγιστος , φύλακας της ισορροπίας, με πανοπλία πο...

Κανείς δεν θυμόταν πότε ακριβώς ξεκίνησε. Ίσως γιατί δεν ξεκίνησε με κάτι μεγάλο. Μια πόρτα που έτριξε χωρίς άνεμο. Ένα παιδί που ξύπνησε ουρλιάζοντας, λέγοντας πως «κάποιος στέκεται έξω». Ένας καθρέφτης που ράγισε χωρίς να τον αγγίξει κανείς. Στο χωριό Άλντεμορ, οι άνθρωποι είχαν μάθει να αγνοούν τα περίεργα. Η ζωή ήταν σκληρή, και το σκοτάδι — απλώς μέρος της. Όμως εκείνη τη νύχτα… κάτι άλλαξε. Ο ουρανός δεν είχε αστέρια. Ήταν σαν να τα είχε σβήσει κάποιος. Η πρώτη που τον είδε ήταν η Ελίνα. Στεκόταν στο παράθυρό της, όταν ένιωσε ότι κάποιος την κοιτούσε. Δεν ήταν φόβος. Ήταν βεβαιότητα. Όταν σήκωσε το βλέμμα της προς τον δρόμο, τον είδε. Μια φιγούρα. Ψηλή. Ακίνητη. Τυλιγμένη σε πανοπλία που έμοιαζε να απορροφά το φως. Τα μάτια του — δύο κόκκινες σπίθες μέσα στο τίποτα. Δεν κινήθηκε. Αλλά το επόμενο πρωί… ήταν πιο κοντά. Κάθε μέρα, πλησίαζε. Χωρίς βήματα. Χωρίς ήχο. Και κάθε νύχτα, κάποιος εξαφανιζόταν. Δεν υπήρχαν ίχνη. Δεν υπήρχε αίμα. Μόνο ένα πράγμα: μια μαύρη στάχτη, σαν να είχε...

  Δεν έρχεται ποτέ με φωνές. Δεν ανοίγουν οι ουρανοί, ούτε σκίζεται η γη για να τον υποδεχτεί. Ο Σκοτεινός Ιππότης εμφανίζεται αθόρυβα — σαν σκιά που υπήρχε πάντα, αλλά μόλις τώρα αποφάσισε να γίνει ορατή. Τα πρώτα σημάδια είναι μικρά. Σχεδόν ανεπαίσθητα. Τα ζώα σιωπούν. Όχι απλά ησυχία — μια αφύσικη σιωπή, σαν να αφαιρέθηκε ο ήχος από τον κόσμο. Τα πουλιά δεν πετούν, τα σκυλιά δεν γαβγίζουν. Κοιτούν προς μια κατεύθυνση… εκεί όπου κάτι πλησιάζει. Ο αέρας βαραίνει. Η θερμοκρασία δεν πέφτει — αλλά αλλάζει. Γίνεται ασήκωτη, σαν να αναπνέεις μέσα από στάχτη. Οι άνθρωποι αρχίζουν να νιώθουν μια ανεξήγητη πίεση στο στήθος, έναν φόβο χωρίς αιτία. Όχι πανικό. Κάτι βαθύτερο. Ένα ένστικτο που ψιθυρίζει: φύγε . Τα όνειρα γίνονται σκοτεινά. Όσοι κοιμούνται, βλέπουν τον ίδιο εφιάλτη. Έναν ιππότη χωρίς πρόσωπο, με πανοπλία που στάζει σκοτάδι. Δεν μιλά. Δεν κινείται γρήγορα. Αλλά πάντα πλησιάζει. Και κάθε νύχτα, έρχεται πιο κοντά. Κάποιοι ξυπνούν με σημάδια. Γραμμές στο δέρμα τους. Σύμβολα που δε...