Tromos.gr

Σε μια πόλη όπου τα φώτα δεν έσβηναν ποτέ και το χρήμα ήταν ο μόνος θεός, υπήρχε μια σκιά που παραμόνευε ανάμεσα στους ανθρώπους. Το όνομά του ήταν Ζουκ. Κανείς δεν ήξερε από πού ήρθε, αλλά όσοι τον συνάντησαν δεν έμειναν ποτέ ίδιοι. Ο Ζουκ δεν έμοιαζε με τους δαίμονες των παλιών ιστοριών. Δεν είχε κέρατα ούτε φλόγες στα μάτια. Εμφανιζόταν σαν ένας καλοντυμένος άντρας, με ήρεμη φωνή και βλέμμα που διαπερνούσε την ψυχή. Ήξερε τι ήθελε ο καθένας πριν καν το πει. Η προσφορά του ήταν απλή: «Δώσε μου την ψυχή σου… και θα σου δώσω γνώση και δύναμη πέρα από κάθε φαντασία.» Και οι άνθρωποι δέχονταν. Επιχειρηματίες που ήθελαν πλούτη. Νέοι που διψούσαν για δύναμη. Μάγοι που αναζητούσαν απαγορευμένη γνώση. Όλοι έπεφταν στην ίδια παγίδα. Στην αρχή, όλα έμοιαζαν τέλεια. Τα χρήματα έρχονταν εύκολα. Η εξουσία μεγάλωνε. Τα μυστικά της μαγείας ξεδιπλώνονταν μπροστά τους. Αλλά η τιμή… ήταν αόρατη. Οι μέρες τους άρχισαν να μικραίνουν. Τα πρόσωπά τους γερνούσαν πιο γρήγορα. Τα μάτια τους άδειαζαν από ζωή....

Η βροχή χτυπούσε τα σπασμένα παράθυρα του παλιού σπιτιού σαν δάχτυλα που ζητούσαν να μπουν μέσα. Ο Γιάννης και ο Πέτρος είχαν περάσει εβδομάδες προετοιμασίας. Το βιβλίο που κρατούσαν δεν ήταν απλά ένα παλιό αντικείμενο. Ήταν οδηγός. Μαύρο εξώφυλλο. Σελίδες που μύριζαν υγρασία και κάτι… πιο βαθύ. Κάτι ζωντανό. Στο κέντρο του δωματίου στεκόταν η Άννα. Ξυπόλητη. Ακίνητη. Τα μάτια της κλειστά. «Είσαι έτοιμη;» ρώτησε ο Γιάννης. Η Άννα δεν απάντησε αμέσως. Μόνο πήρε μια βαθιά ανάσα. «Κάν’ το.» Ο Πέτρος άνοιξε το βιβλίο. Τα σύμβολα μέσα έμοιαζαν να κινούνται όταν δεν τα κοιτούσες κατευθείαν. Γύρω από την Άννα, είχαν χαράξει κύκλο με σφραγίδες. Καθεμία διαφορετική. Καθεμία… δεσμευτική. «Ξεκινάμε», είπε. Οι λέξεις άρχισαν να βγαίνουν από το στόμα τους συγχρονισμένα. Δεν τις καταλάβαιναν πλήρως, αλλά τις ένιωθαν. Ο αέρας πάγωσε. Τα φώτα τρεμόπαιξαν. Η Άννα άρχισε να τρέμει. Στην αρχή ελαφρά… μετά βίαια. Τα δάχτυλά της λύγισαν αφύσικα. Η πλάτη της καμπουριάσε. Και τότε… Άνοιξε τα μάτια της. Μαύρα...

  Ήταν ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι. Ο αέρας δεν φυσούσε, τα δέντρα δεν κινούνταν, και η σιωπή στο παλιό εγκαταλελειμμένο σπίτι ήταν τόσο βαριά που έμοιαζε να πιέζει το στήθος. Πέντε παιδιά είχαν μαζευτεί εκεί. Ο Άρης, η Μαρία, ο Νίκος, η Ελένη και η Σοφία. Στην αρχή ήταν απλά ένα παιχνίδι… μια πρόκληση. Κάτι που είχαν βρει σε ένα παλιό βιβλίο, κρυμμένο σε ένα σκονισμένο συρτάρι. Ένα βιβλίο με μαύρο εξώφυλλο και σύμβολα που κανείς τους δεν καταλάβαινε πλήρως. «Αν το κάνουμε σωστά… θα εμφανιστεί», είπε ο Άρης με χαμόγελο που έκρυβε περισσότερο φόβο παρά θάρρος. Κάθισαν σε κύκλο. Στο πάτωμα είχαν ζωγραφίσει ένα σύμβολο με κιμωλία. Στο κέντρο, ένα κερί. Η φλόγα του τρεμόπαιζε χωρίς λόγο. Η Μαρία άρχισε να διαβάζει τα λόγια. Στην αρχή χαμηλόφωνα… μετά πιο δυνατά. Οι λέξεις δεν έμοιαζαν ανθρώπινες. Ο αέρας άλλαξε. Το κερί έσβησε απότομα. Και τότε… κάτι απάντησε. Ένας ήχος βαθύς, σαν ανάσα που ερχόταν από μέσα στους τοίχους. Η Σοφία άρχισε να τρέμει. «Παιδιά… σταματήστε… κάτι δεν πάει καλά…» ...

Η νύχτα είχε απλωθεί σαν πέπλο πάνω από τη γη της Κατοχής, μια γη που δεν ανήκε πια στους ανθρώπους αλλά σε σκιές που κινούνταν αθόρυβα, σε οντότητες που τρέφονταν με φόβο, αμφιβολία και ψυχές που λύγιζαν. Οι δαίμονες δεν εμφανίζονταν πια μόνο στα όνειρα ή στις ιστορίες—είχαν περάσει στον κόσμο των ζωντανών, και κυνηγούσαν. Όμως δεν ήταν μόνοι. Υπήρχε μια ομάδα. Μια αδελφότητα σιωπηλή, σκληραγωγημένη μέσα από πίστη και αίμα. Χριστιανοί που δεν λύγισαν. Δεν έτρεξαν. Δεν παραδόθηκαν. Έμαθαν να κυνηγούν. Τους έλεγαν «Οι Φύλακες του Φωτός». Δεν πολεμούσαν μόνο με προσευχές. Είχαν εξελιχθεί. Είχαν μάθει. Και είχαν δημιουργήσει κάτι που οι δαίμονες φοβούνταν. Τα σκυλιά. Δεν ήταν απλά ζώα. Ήταν δεμένα με ξόρκια αρχαία, γραμμένα σε ξεχασμένες γλώσσες, ευλογημένα με αίμα και φωτιά. Από μικρά τα εκπαίδευαν να αναγνωρίζουν το αόρατο, να μυρίζουν το κακό, να ξεχωρίζουν τη σαπίλα της ψυχής από τη ζωή. Όταν ένα τέτοιο σκυλί γρύλιζε, σήμαινε πως κάπου κοντά υπήρχε δαίμονας. Και όταν όρμαγε… δεν σταμα...

  Δεν είναι όλοι οι θάνατοι ίδιοι. Υπάρχουν εκείνοι που έρχονται αθόρυβα, σαν μια σκιά που σβήνει το φως, και υπάρχουν κι άλλοι… εκείνοι που προειδοποιούν. Εκείνοι που σε κάνουν να καταλάβεις πως ό,τι έκανες στη ζωή σου, τώρα θα επιστρέψει για να σε βρει. Ο Λόζα δεν είναι απλώς ένας δαίμονας. Δεν κυνηγά ψυχές, δεν κάνει συμφωνίες, δεν ψιθυρίζει υποσχέσεις. Ο Λόζα έρχεται μόνο μία φορά. Και έρχεται όταν όλα έχουν ήδη τελειώσει. Λένε πως αν έχεις πουλήσει την ψυχή σου — είτε στον Διάβολο είτε σε κάποιον από τους άγνωστους δαίμονες που παραμονεύουν στις σκιές — τότε, λίγο πριν τον θάνατό σου, ο χρόνος θα παγώσει. Ο κόσμος γύρω σου θα σιγήσει. Οι ήχοι θα χαθούν, και η ανάσα σου θα βαραίνει σαν να μην ανήκει πια σε σένα. Και τότε… θα τον δεις. Στέκεται κάπου κοντά σου, χωρίς να κινείται. Δεν έχει μορφή που να μπορείς να περιγράψεις εύκολα — κάθε μάτι τον βλέπει διαφορετικά. Σε άλλους εμφανίζεται σαν άνθρωπος με άδεια μάτια, σε άλλους σαν σκιά που στάζει σκοτάδι, και σε μερικούς… σαν κάτ...

Η παιδική χαρά ήταν σχεδόν άδεια εκείνο το απόγευμα. Ο ήλιος έδυε αργά, βάφοντας τον ουρανό με ένα θαμπό πορτοκαλί που έμοιαζε περισσότερο με προειδοποίηση παρά με ομορφιά. Οι κούνιες κινούνταν ελαφρά, αν και δεν φυσούσε αέρας. Η Άννα καθόταν στη μία από αυτές. Δεν έπαιζε. Δεν γελούσε. Κρατούσε σφιχτά τα σχοινιά και κοιτούσε το έδαφος. Το μυαλό της ήταν γεμάτο από τις φωνές των γονιών της, τις ίδιες φωνές που άκουγε κάθε βράδυ. Σπασμένα πιάτα. Κλειστές πόρτες. Λέξεις που δεν ξεχνιούνται. «Δεν θα σταματήσουν ποτέ…» ψιθύρισε. «Μπορώ να το διορθώσω.» Η φωνή ήρθε από δίπλα της. Η Άννα γύρισε απότομα. Ένα άλλο κορίτσι καθόταν στην διπλανή κούνια. Δεν την είχε δει να έρχεται. «Ποια είσαι;» «Με λένε Μάγια,» απάντησε ήρεμα. «Και μπορώ να σου δώσω αυτό που θέλεις.» Η Άννα συνοφρυώθηκε. «Κανείς δεν μπορεί.» Η Μάγια χαμογέλασε. Ήταν ένα χαμόγελο που δεν ταίριαζε σε παιδί. «Κάνεις λάθος.» Έβγαλε ένα παλιό, κιτρινισμένο χαρτί. Οι άκρες του ήταν φθαρμένες, σαν να είχε περάσει από πολλά χέρια… ή από ...

Το μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στις κούνιες, σε μια παιδική χαρά που έμοιαζε ξεχασμένη από τον κόσμο. Ο αέρας ήταν βαρύς, σχεδόν ακίνητος, και κάθε τριγμός από τις σκουριασμένες αλυσίδες ακουγόταν πιο δυνατός απ’ όσο έπρεπε. Τα μάτια της κοιτούσαν μπροστά, χωρίς πραγματικά να βλέπουν. Σκεφτόταν τους καβγάδες στο σπίτι, τις φωνές που δεν σταματούσαν ποτέ, το βλέμμα της μητέρας της που είχε γεμίσει φόβο και θυμό μαζί. Τότε εμφανίστηκε η Λίζα. Κάθισε αθόρυβα στην διπλανή κούνια, σαν να ήταν εκεί από πάντα. Χαμογέλασε, αλλά το χαμόγελό της δεν είχε ζεστασιά. Ήταν τέλειο, υπερβολικά τέλειο. «Θες να παίξουμε;» ρώτησε απαλά. Το κορίτσι δίστασε, αλλά τελικά κούνησε το κεφάλι. Η μοναξιά της ήταν πιο δυνατή από το ένστικτο που της έλεγε να φύγει. Οι μέρες πέρασαν και η Λίζα επέστρεφε πάντα. Έγινε φίλη της. Η μόνη που την άκουγε. Η μόνη που δεν φώναζε. Μέχρι που μια μέρα, η Λίζα σταμάτησε να κουνιέται. «Μπορώ να σου κάνω ένα δώρο,» είπε. Το κορίτσι γύρισε προς το μέρος της. «Ό,τι θέλεις. Αλλά ...