Tromos.gr

  πρώτη πανσέληνος του καλοκαιριού ανέτειλε αργά πάνω από τα ατελείωτα δάση της Βόρειας Αμερικής. Το φεγγάρι έμοιαζε μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά, λούζοντας τις κορυφές των πεύκων με ένα παγωμένο ασημένιο φως. Ο άνεμος σταμάτησε, τα πουλιά σώπασαν και ακόμη και τα έντομα έπαψαν να ακούγονται, σαν ολόκληρη η φύση να περίμενε κάτι αρχαίο να ξυπνήσει. Για αιώνες κυκλοφορούσαν θρύλοι ότι η πρώτη πανσέληνος του καλοκαιριού ήταν η σημαντικότερη νύχτα για τις αγέλες των λυκανθρώπων. Δεν ήταν μόνο μια εποχή κυνηγιού. Ήταν η περίοδος κατά την οποία οι αγέλες συγκεντρώνονταν, αναγνώριζαν νέα μέλη, υπερασπίζονταν τις περιοχές τους και ανανέωναν τους δεσμούς τους. Οι γηραιότεροι θυμούνταν ιστορίες από την Ευρώπη, όταν οι άνθρωποι πίστευαν ότι κάθε ουρλιαχτό μέσα στη νύχτα προμήνυε καταστροφή. Πριν από πολλούς αιώνες, αρκετές αγέλες εγκατέλειψαν τα αρχαία δάση της Ευρώπης. Σύμφωνα με τον θρύλο της ιστορίας, οι συνεχείς διωγμοί, οι συγκρούσεις και ο φόβος των ανθρώπων τούς ανάγκασαν να αναζητή...

  Ο ήλιος έλαμπε πιο δυνατά από κάθε άλλη ημέρα του χρόνου. Ήταν η μεγαλύτερη ημέρα, η κορύφωση του καλοκαιριού. Τα χωριά ήταν γεμάτα μουσικές, φωτιές και γιορτές. Οι άνθρωποι πίστευαν πως το φως είχε νικήσει οριστικά το σκοτάδι. Όμως οι γηραιότεροι έλεγαν κάτι διαφορετικό. «Μη χαίρεστε μόνο επειδή η ημέρα είναι μεγάλη. Από απόψε οι νύχτες αρχίζουν να μεγαλώνουν ξανά.» Από εκείνη τη στιγμή, κάθε επόμενη ημέρα γινόταν λίγο μικρότερη και κάθε νύχτα λίγο μεγαλύτερη. Σύμφωνα με έναν ξεχασμένο θρύλο, αυτή ήταν η εποχή που οι σκιές αποκτούσαν ξανά δύναμη. Βαθιά μέσα σε ένα αρχαίο δάσος υπήρχε ένας εγκαταλελειμμένος πέτρινος ναός. Οι τοίχοι του ήταν γεμάτοι παράξενα σύμβολα, ενώ στο κέντρο του βρισκόταν ένας κύκλος από μαύρες πέτρες. Εκεί, σύμφωνα με τον θρύλο, εμφανίζονταν κάθε χρόνο δύο μυστηριώδεις μορφές. Η Αζαρέλ. Και η Μορίθα. Κανείς δεν γνώριζε από πού είχαν έρθει. Κανείς δεν ήξερε πόσους αιώνες περιπλανιόνταν μέσα στις σκιές. Οι ιστορίες έλεγαν πως εμφανίζονταν μόνο όταν ο ήλιος ξ...

  Κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή τους. Κανείς δεν ήξερε ποιοι ήταν οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν αθόρυβα τον κόσμο από τις σκιές. Οι περισσότεροι πίστευαν πως τα παράξενα φώτα στον ουρανό ήταν περιστέρια που πετούσαν τη νύχτα ή απλές σκιές μέσα στα σύννεφα. Όμως η αλήθεια ήταν διαφορετική. Δεν ήταν πουλιά. Ήταν drones. Μικρές μαύρες μηχανές με αθόρυβους κινητήρες που περιπολούσαν πάνω από πόλεις, χωριά, βουνά και δάση. Ανήκαν σε μια μυστική οργάνωση γνωστή μόνο με ένα όνομα. ZERO. Η ZERO δεν υπηρετούσε καμία κυβέρνηση. Δεν εργαζόταν για κανέναν στρατό. Ο μοναδικός σκοπός της ήταν να παρακολουθεί το σκοτάδι. Κάθε δρόμος είχε καταγραφεί. Κάθε εγκαταλελειμμένο κτίριο. Κάθε παλιό νεκροταφείο. Κάθε σταυροδρόμι μέσα στα δάση. Όταν έπεφτε η νύχτα και το τελευταίο φως του ήλιου χανόταν πίσω από τα βουνά, οι οθόνες στο υπόγειο αρχηγείο της ZERO άναβαν ταυτόχρονα. Εκατοντάδες χάρτες εμφανίζονταν μπροστά στους αναλυτές. «Τομέας 17 καθαρός.» «Τομέας 42, ύποπτη δραστηριότητα.» «Άνοιγμα ενεργει...

  Πριν από πολλούς αιώνες ζούσε ένας μάγος που ονομαζόταν Στέφαν. Ήταν γνώστης αρχαίων μυστικών και περνούσε τις νύχτες του μέσα σε ξεχασμένα δάση, αναζητώντας γνώσεις που κανένας άλλος δεν τολμούσε να αγγίξει. Όμως η ζωή του τελείωσε ξαφνικά και η ψυχή του χάθηκε μέσα στα σκοτεινά βασίλεια του κάτω κόσμου. Για χρόνια αμέτρητα περιπλανιόταν ανάμεσα σε σκιές και φωτιές. Οι μέρες δεν υπήρχαν εκεί. Μόνο αιώνια νύχτα, καπνός και απόκοσμοι ψίθυροι που αντηχούσαν μέσα σε τεράστιες πέτρινες αίθουσες. Ο Στέφαν θυμόταν ακόμη ποιος ήταν, αλλά κάθε χρόνο που περνούσε, η ανθρώπινη φύση του γινόταν όλο και πιο αδύναμη. Μια νύχτα, καθώς οι μαύρες φλόγες φώτιζαν τους ατελείωτους διαδρόμους, ένας πανίσχυρος δαίμονας τον παρατήρησε. Ονομαζόταν Βάρκαελ, ένας πρίγκιπας των σκιών που κυβερνούσε μια από τις σκοτεινές επαρχίες του κάτω κόσμου. Είχε ακούσει ιστορίες για τον μάγο που δεν λύγισε ποτέ και θέλησε να τον γνωρίσει. Οι δυο τους μίλησαν για πολλές νύχτες. Ο Βάρκαελ ανακάλυψε ότι ο Στέφαν διατηρο...

  Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου είχε φτάσει. Ο ήλιος στεκόταν ψηλά στον ουρανό και τα χωριά γιόρταζαν το καλοκαίρι. Οι άνθρωποι γέμιζαν τις πλατείες, οι παραλίες ήταν γεμάτες ζωή και τα παιδιά έπαιζαν μέχρι αργά το βράδυ. Όμως οι γέροντες των παλιών χωριών γνώριζαν ένα μυστικό που περνούσε από γενιά σε γενιά. Έλεγαν πως όταν έρθει η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, αρχίζει αργά η επιστροφή του σκοταδιού. Από εκείνη τη μέρα και μετά οι μέρες μικραίνουν λίγο λίγο. Στην αρχή κανείς δεν το καταλαβαίνει. Όμως κάθε νύχτα γίνεται λίγο πιο μεγάλη από την προηγούμενη. Και μέσα στις σκιές ξυπνούν πράγματα που περίμεναν υπομονετικά όλο τον χρόνο. Σύμφωνα με έναν παλιό θρύλο, εκείνη τη νύχτα ξυπνούσαν δύο δαιμόνισσες. Η πρώτη ονομαζόταν Νεράλια. Η δεύτερη ονομαζόταν Βελμόρα. Λεγόταν πως κατοικούσαν κάτω από έναν λόφο καλυμμένο με μαύρα πεύκα. Κανείς δεν πλησίαζε το μέρος μετά τη δύση του ηλίου. Οι παλιοί κυνηγοί έλεγαν ότι μπορούσαν να ακούσουν ψιθύρους να έρχονται μέσα από το δάσος όταν φυσούσε ο ά...

  Στα βαθύτερα στρώματα της Κόλασης, εκεί όπου το φως δεν είχε φτάσει ποτέ και οι ποταμοί της φωτιάς κυλούσαν ανάμεσα σε μαύρα βουνά από πέτρα και στάχτη, υψωνόταν το Όρος του Σκότους. Στην κορυφή του βουνού βρισκόταν το Φρούριο των Αλυσίδων, μια αρχαία κατασκευή από μαύρο σίδερο και σκοτεινή μαγεία. Εκεί κυβερνούσε ο πανίσχυρος δαίμονας Kranst, ο Άρχοντας των Φλογών και κυβερνήτης αμέτρητων λεγεώνων. Κάτω από το φρούριο υπήρχε μια φυλακή που κανένας θνητός δεν είχε δει ποτέ. Οι τοίχοι της ήταν χαραγμένοι με αρχαίες σφραγίδες και οι αλυσίδες που κρατούσαν τους κρατούμενους είχαν σφυρηλατηθεί πριν από χιλιάδες χρόνια. Μέσα σε εκείνη τη φυλακή βρίσκονταν τέσσερις ισχυροί δαίμονες. Είχαν φυλακιστεί επειδή τόλμησαν να εξεγερθούν εναντίον του Kranst και να οργανώσουν δολοφονική επίθεση εναντίον ενός από τους στρατηγούς του. Οι αιώνες περνούσαν, όμως η δίψα τους για εκδίκηση δεν έσβηνε. Μακριά από τη φυλακή, στον κόσμο των ανθρώπων, ζούσε μια μυστηριώδης μάγισσα που ονομαζόταν Morvena. Ε...

  Βαθιά κάτω από τα βουνά, τους ωκεανούς και τις πόλεις του κόσμου, υπήρχε ένας μυστικός υπόγειος κόσμος που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνώριζαν. Οι θρύλοι μιλούσαν για τεράστιες σπηλιές, χαμένες πολιτείες και αρχαίους λαούς που ζούσαν κάτω από την επιφάνεια της Γης εδώ και χιλιάδες χρόνια. Οι περισσότεροι θεωρούσαν αυτές τις ιστορίες μύθους. Όμως κάποιοι πίστευαν ότι κάτι πραγματικά κρυβόταν στα βάθη του πλανήτη. Σύμφωνα με έναν παλιό θρύλο, ένας εξερευνητής ονόματι Άλεξ Μόργκαν ανακάλυψε μια τεράστια υπόγεια σήραγγα κάτω από μια απομακρυσμένη οροσειρά. Η σήραγγα οδηγούσε σε μια γιγάντια κοιλότητα, τόσο μεγάλη που έμοιαζε με ολόκληρο κόσμο. Εκεί υπήρχαν ποτάμια που έλαμπαν με γαλάζιο φως, δάση από γιγάντια μανιτάρια και πόλεις χτισμένες μέσα σε κρυστάλλους. Οι κάτοικοι αυτού του τόπου ονομάζονταν Αουράν. Ήταν άνθρωποι που είχαν εξελιχθεί χωριστά από την ανθρωπότητα της επιφάνειας. Οι πόλεις τους φωτίζονταν από τεράστιους κρυστάλλους που απορροφούσαν ενέργεια από το εσωτερικό της...