Η Σπηλιά των Αθάνατων

 

Το μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ βρισκόταν απομονωμένο στους πρόποδες του Μαύρου Βουνού, εκεί όπου το χιόνι έμενε στις κορυφές ακόμη και την άνοιξη και τα δάση ήταν τόσο πυκνά ώστε το φως του ήλιου σπάνια άγγιζε το έδαφος. Για αιώνες οι μοναχοί ζούσαν ήσυχα, καλλιεργώντας τη γη και προσφέροντας καταφύγιο στους ταξιδιώτες. Όλα άλλαξαν όταν άρχισαν να εξαφανίζονται ζώα από τους στάβλους και να βρίσκονται νεκρά κοντά στο ποτάμι, χωρίς ίχνη από δόντια λύκου ή αρκούδας. Λίγες ημέρες αργότερα εξαφανίστηκε ένας νεαρός μοναχός που είχε βγει να μαζέψει ξύλα. Το σώμα του βρέθηκε την επόμενη αυγή στην άκρη του δάσους, χλωμό και παγωμένο, παρόλο που η νύχτα δεν ήταν κρύα.
Ο ηγούμενος Μακάριος έστειλε αμέσως γράμμα στο Φρούριο της Ασημένιας Σφραγίδας. Η αναφορά έφτασε στα χέρια του Μεγάλου Διοικητή Άλντρικ Βαλμόν τρεις ημέρες αργότερα. Οι λόγιοι του Τάγματος εξέτασαν παλιούς χάρτες και ανακάλυψαν ότι πίσω από το μοναστήρι υπήρχε ένα δίκτυο σπηλαίων, γνωστό ως Οι Στοές του Παγωμένου Αίματος. Σύμφωνα με ένα ξεχασμένο χρονικό, εκεί είχε καταφύγει πριν από εκατόν είκοσι χρόνια μια ομάδα βρικολάκων, όταν οι κάτοικοι των βόρειων χωριών τους είχαν κυνηγήσει. Κανείς δεν γνώριζε αν είχαν πεθάνει ή αν περίμεναν ακόμη μέσα στο σκοτάδι.
Ο Άλντρικ επέλεξε τέσσερις Κυνηγούς για την αποστολή. Αρχηγός ήταν ο Έρικ Ντρέβαν, ένας σκληρός και έμπειρος πολεμιστής. Μαζί του ταξίδευαν η Αριάδνη, ειδική στις κρυφές εισόδους, η Μυρτώ, ανιχνεύτρια που μπορούσε να ακολουθήσει ίχνη πάνω σε πέτρα, και ο Ρόαν, χαρτογράφος και γνώστης των υπόγειων στοών. Η εντολή ήταν ξεκάθαρη. Θα εντόπιζαν το κρησφύγετο, θα εξακρίβωναν πόσοι βρικόλακες βρίσκονταν μέσα και θα εξουδετέρωναν την απειλή πριν φτάσει στα γύρω χωριά.
Οι Κυνηγοί έφτασαν στο μοναστήρι λίγο πριν από το ηλιοβασίλεμα. Ο ηγούμενος τούς περίμενε στην πύλη. Τους οδήγησε στο δωμάτιο όπου φυλάσσονταν τα αρχεία του μοναστηριού και τους έδειξε έναν παλιό χάρτη. Μια στενή διαδρομή περνούσε πίσω από το νεκροταφείο και κατέληγε σε μια χαράδρα. Εκεί υπήρχε η είσοδος της μεγαλύτερης σπηλιάς. Ο Μακάριος τους προειδοποίησε ότι κάθε νύχτα ακούγονταν φωνές κάτω από τη γη και πως κάποιοι μοναχοί είχαν δει σκιές να κινούνται ανάμεσα στα δέντρα.
Η ομάδα ξεκίνησε πριν ανατείλει η σελήνη. Ακολούθησαν το μονοπάτι μέσα από το νεκροταφείο και μπήκαν στο δάσος. Η Μυρτώ βρήκε βαθιά ίχνη στη λάσπη, σαν να είχαν περάσει πολλοί άνθρωποι ξυπόλυτοι. Η Αριάδνη ανακάλυψε κομμάτια μαύρου υφάσματος πάνω στα αγκάθια. Ο Ρόαν σημείωνε κάθε στροφή, ενώ ο Έρικ κρατούσε το χέρι του πάνω στη λαβή του ξίφους του. Όσο πλησίαζαν στη χαράδρα, ο αέρας γινόταν βαρύτερος και η μυρωδιά υγρασίας ανακατευόταν με κάτι μεταλλικό.
Η είσοδος της σπηλιάς ήταν κρυμμένη πίσω από έναν παγωμένο καταρράκτη. Οι Κυνηγοί πέρασαν από ένα στενό άνοιγμα και βρέθηκαν σε μια μεγάλη υπόγεια αίθουσα. Στους τοίχους υπήρχαν σβησμένοι πυρσοί, παλιά σύμβολα και σκουριασμένες αλυσίδες. Στο έδαφος υπήρχαν ανθρώπινα αντικείμενα, παπούτσια, ζώνες, μικρά φυλαχτά και σπασμένα όπλα. Όλα έδειχναν ότι οι σπηλιές χρησιμοποιούνταν για χρόνια.
Ο Έρικ έκανε νόημα να συνεχίσουν χωρίς θόρυβο. Η ομάδα προχώρησε μέσα από στενούς διαδρόμους μέχρι που άκουσε ψιθύρους. Πίσω από έναν βράχο υπήρχε μια τεράστια αίθουσα φωτισμένη με κόκκινα κεριά. Στο κέντρο βρίσκονταν πέτρινα τραπέζια, μεγάλα ξύλινα κιβώτια και παλιά φέρετρα. Περισσότεροι από δέκα βρικόλακες βρίσκονταν εκεί. Άλλοι φορούσαν πολεμικές πανοπλίες, ενώ άλλοι έμοιαζαν με αριστοκράτες από περασμένους αιώνες. Αρχηγός τους ήταν μια ψηλή γυναίκα με λευκά μαλλιά και μαύρο φόρεμα. Την αποκαλούσαν Λαίδη Σεραφίνα.
Η Σεραφίνα είχε καταλάβει ότι οι Κυνηγοί πλησίαζαν. Είχε τοποθετήσει φύλακες στις μικρές στοές και περίμενε την επίθεση. Οι Κυνηγοί αποφάσισαν να μην μπουν από την κεντρική αίθουσα. Ο Ρόαν εντόπισε έναν δεύτερο διάδρομο που οδηγούσε πάνω από το κρησφύγετο. Η Αριάδνη ανακάλυψε έναν παλιό μηχανισμό που μπορούσε να κλείσει δύο από τις εξόδους. Η Μυρτώ βρήκε ένα υπόγειο ρυάκι που περνούσε πίσω από τα φέρετρα και οδηγούσε σε μια φυσική ρωγμή. Ο Έρικ χώρισε την ομάδα. Η Αριάδνη και ο Ρόαν θα έκλειναν τα περάσματα, ενώ εκείνος και η Μυρτώ θα τραβούσαν τους βρικόλακες μακριά από τα φέρετρα.
Η επίθεση άρχισε όταν η Μυρτώ έριξε ένα μεταλλικό δοχείο με φωτεινό λάδι στο κέντρο της αίθουσας. Η έντονη λάμψη τύφλωσε προσωρινά τους βρικόλακες. Ο Έρικ όρμησε μπροστά και αντιμετώπισε τον πρώτο φύλακα. Η σύγκρουση των σπαθιών αντήχησε στις στοές. Οι βρικόλακες κινήθηκαν με αφύσικη ταχύτητα, όμως οι Κυνηγοί είχαν προετοιμαστεί. Η Αριάδνη έκλεισε τη δυτική έξοδο με μια βαριά πέτρινη πύλη, ενώ ο Ρόαν έριξε ξύλινες δοκούς στον βόρειο διάδρομο.
Η Λαίδη Σεραφίνα σηκώθηκε από τον θρόνο της και άπλωσε τα χέρια της. Οι σκιές πάνω στους τοίχους ζωντάνεψαν και όρμησαν προς τους Κυνηγούς. Η Μυρτώ άναψε το φανάρι της Ιερής Σφραγίδας και το λευκό φως διέλυσε τις σκιές. Ο Έρικ έφτασε μέχρι τη Σεραφίνα, αλλά εκείνη τον χτύπησε και τον έριξε πάνω σε ένα πέτρινο τραπέζι. Η δύναμή της ήταν μεγαλύτερη από κάθε βρικόλακα που είχε αντιμετωπίσει μέχρι τότε.
Η Αριάδνη βρήκε τα φέρετρα στο πίσω μέρος της αίθουσας. Πάνω στα καπάκια υπήρχαν χαραγμένα ονόματα. Μερικά ανήκαν σε ανθρώπους που είχαν εξαφανιστεί πρόσφατα. Κατάλαβε ότι οι βρικόλακες ετοίμαζαν νέα μέλη για την αγέλη τους. Άνοιξε το πρώτο φέρετρο και βρήκε μέσα έναν ζωντανό νεαρό από το κοντινό χωριό. Δίπλα του υπήρχαν άλλοι δύο αιχμάλωτοι. Η Αριάδνη τους ελευθέρωσε και τους οδήγησε προς το υπόγειο ρυάκι.
Στην κεντρική αίθουσα, η μάχη γινόταν όλο και πιο σκληρή. Ο Ρόαν έφτασε κοντά στον Έρικ και μαζί αντιμετώπισαν δύο από τους ισχυρότερους βρικόλακες. Η Μυρτώ χρησιμοποίησε το φως του φαναριού για να τους κρατήσει μακριά. Η Σεραφίνα διέταξε τους τελευταίους ακολούθους της να ανοίξουν τη νότια έξοδο, αλλά ο μηχανισμός είχε ήδη μπλοκαριστεί.
Ο Έρικ σηκώθηκε και πλησίασε ξανά τη Σεραφίνα. Εκείνη χαμογέλασε και του είπε ότι οι βρικόλακες δεν είχαν κρυφτεί στις σπηλιές από φόβο. Περίμεναν να αυξηθεί ο αριθμός τους, ώστε να επιτεθούν στο μοναστήρι και να χρησιμοποιήσουν τις υπόγειες στοές για να φτάσουν στις βόρειες πόλεις χωρίς να τους δει ο ήλιος. Η επίθεση θα ξεκινούσε την επόμενη νύχτα.
Ο Έρικ όρμησε πάνω της. Η Σεραφίνα απέφυγε το πρώτο χτύπημα και προσπάθησε να διαφύγει προς μια στενή στοά. Η Μυρτώ όμως την περίμενε εκεί. Έστρεψε το λευκό φανάρι στο πρόσωπό της και η βρικόλακας ούρλιαξε. Ο Ρόαν έκλεισε το πέρασμα πίσω της, ενώ ο Έρικ την ακινητοποίησε. Η Σεραφίνα προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά η δύναμή της είχε αρχίσει να εγκαταλείπει το σώμα της. Με την πτώση της αρχηγού τους, οι υπόλοιποι βρικόλακες έχασαν την οργάνωσή τους και οι Κυνηγοί κατάφεραν να εξουδετερώσουν την αγέλη.
Όταν η μάχη τελείωσε, οι Κυνηγοί έψαξαν όλες τις στοές. Βρήκαν χάρτες, λίστες με ονόματα κατοίκων, υπόγειες διαδρομές και προμήθειες αρκετές για πολλούς μήνες. Το σχέδιο των βρικολάκων ήταν πολύ μεγαλύτερο από όσο πίστευαν. Είχαν δημιουργήσει περάσματα κάτω από το βουνό και σχεδίαζαν να ενώσουν τις σπηλιές με παλιά ορυχεία που έφταναν κοντά σε τρεις μεγάλες πόλεις.
Οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι και παραδόθηκαν στις οικογένειές τους. Οι μοναχοί βοήθησαν τους Κυνηγούς να κλείσουν τις μικρές εισόδους και να σφραγίσουν τις στοές. Η μεγαλύτερη σπηλιά κατέρρευσε όταν ο Ρόαν ενεργοποίησε τον παλιό μηχανισμό των βράχων, εμποδίζοντας οποιονδήποτε να χρησιμοποιήσει ξανά το κρησφύγετο.
Λίγες ημέρες αργότερα, οι Κυνηγοί επέστρεψαν στο Φρούριο της Ασημένιας Σφραγίδας. Ο Άλντρικ εξέτασε τους χάρτες και κατάλαβε ότι η αγέλη της Σεραφίνας δεν ήταν η μοναδική. Δύο ακόμη σπηλιές ήταν σημειωμένες με το ίδιο μαύρο σύμβολο. Η μία βρισκόταν κοντά στα ανατολικά σύνορα και η άλλη κάτω από μια εγκαταλειμμένη πόλη.
Η αποστολή στο μοναστήρι είχε τελειώσει, αλλά το κυνήγι συνεχιζόταν. Οι Κυνηγοί είχαν σώσει τους κατοίκους και είχαν καταστρέψει το κρησφύγετο, όμως γνώριζαν ότι μέσα στο βασίλειο υπήρχαν ακόμη σκοτεινά μέρη όπου αρχαίες αγέλες περίμεναν την κατάλληλη νύχτα για να βγουν από τις σπηλιές τους.