Το Κρυμμένο Γριμόριο της Σοφίτας 0

 

Πριν από τετρακόσια χρόνια, σε ένα απομονωμένο πέτρινο σπίτι, ζούσε μια γυναίκα που οι κάτοικοι της περιοχής αποκαλούσαν μάγισσα. Κανείς δεν γνώριζε το πραγματικό της όνομα. Για δεκαετίες μελετούσε αρχαία χειρόγραφα, κατέγραφε μυστικές γνώσεις, σύμβολα και τελετουργίες στο προσωπικό της γριμόριο. Πριν χαθεί για πάντα από την ιστορία, έκρυψε το βιβλίο μέσα σε ένα μυστικό ξύλινο κουτί στη σοφίτα του σπιτιού. Το κουτί έκλεινε με έναν περίεργο μηχανισμό που άνοιγε μόνο αν κάποιος τραβούσε ένα ξεχασμένο σκοινί, κρυμμένο πίσω από τα παλιά δοκάρια.

Οι αιώνες πέρασαν. Το σπίτι εγκαταλείφθηκε, γέμισε σκόνη και ιστούς αράχνης, ενώ οι ιστορίες για τη μάγισσα μετατράπηκαν σε θρύλους που ελάχιστοι πίστευαν.

Τετρακόσια χρόνια αργότερα, μια μητέρα κληρονόμησε το παλιό σπίτι από έναν μακρινό συγγενή. Το κτίριο ήταν φθαρμένο, όμως αποφάσισε να το ανακαινίσει και να το μετατρέψει στο νέο σπίτι της οικογένειας. Μαζί της βρισκόταν η δεκαεννιάχρονη κόρη της, η Λίζα.

Η Λίζα ήταν περίεργη και δεν φοβόταν τα παλιά σπίτια. Ενώ η μητέρα της έβαφε τους τοίχους του κάτω ορόφου, εκείνη ανέβηκε στη σκονισμένη σοφίτα. Το ξύλινο πάτωμα έτριζε σε κάθε της βήμα. Ανάμεσα σε σπασμένα έπιπλα, παλιές κορνίζες και σκουριασμένα εργαλεία, παρατήρησε ένα λεπτό σκοινί να κρέμεται από μια δοκό.

Η περιέργεια νίκησε.

Το τράβηξε απαλά.

Ακούστηκε ένας βαθύς μεταλλικός ήχος.

Ένα τμήμα του ξύλινου πατώματος μετακινήθηκε αργά, αποκαλύπτοντας ένα μικρό κρυφό κουτί. Η Λίζα γονάτισε, το άνοιξε και βρήκε μέσα ένα μεγάλο βιβλίο δεμένο με σκούρο δέρμα. Το εξώφυλλό του ήταν φθαρμένο από τον χρόνο και στο κέντρο του υπήρχε ένα παράξενο ανάγλυφο σύμβολο που έμοιαζε να λάμπει για μια στιγμή όταν το άγγιξε.

Δίπλα στο βιβλίο υπήρχε ένα παλιό φυλαχτό από ασήμι, περασμένο σε μαύρο κορδόνι. Επάνω του ήταν χαραγμένο το ίδιο σύμβολο.

«Ίσως είναι απλώς κάποιο οικογενειακό κειμήλιο», σκέφτηκε.

Χωρίς δεύτερη σκέψη φόρεσε το φυλαχτό στον λαιμό της.

Μια ανεπαίσθητη ζεστασιά απλώθηκε στο στήθος της, σαν να ζωντάνεψε το μέταλλο για λίγα δευτερόλεπτα. Η Λίζα κοίταξε γύρω της, αλλά η σοφίτα ήταν ήσυχη.

Άνοιξε το γριμόριο.

Οι πρώτες σελίδες ήταν γεμάτες περίτεχνα σχέδια, άγνωστα αλφάβητα και σημειώσεις μιας άλλης εποχής. Όσο τις ξεφύλλιζε, είχε την παράξενη αίσθηση ότι τα γράμματα γίνονταν όλο και πιο ευανάγνωστα, σαν το ίδιο το βιβλίο να προσαρμοζόταν στον αναγνώστη του.

Δεν γνώριζε ότι στις φλέβες της κυλούσε το αίμα της γυναίκας που είχε γράψει το βιβλίο.

Δεν γνώριζε ότι το φυλαχτό είχε δημιουργηθεί για να αναγνωρίζει μόνο τους πραγματικούς απογόνους της.

Και δεν γνώριζε πως από τη στιγμή που φόρεσε το φυλαχτό και άνοιξε το γριμόριο, ένας αρχαίος μηχανισμός είχε ενεργοποιηθεί.

Εκείνο το βράδυ, καθώς κοιμόταν στο παλιό σπίτι, είδε ένα παράξενο όνειρο. Μια άγνωστη γυναίκα στεκόταν μέσα σε ένα δάσος τυλιγμένο στην ομίχλη. Δεν μίλησε. Απλώς σήκωσε το χέρι της και έδειξε προς τη σοφίτα.

Η Λίζα ξύπνησε απότομα.

Το φυλαχτό ήταν ζεστό πάνω στο στήθος της.

Και από τη σοφίτα ακούστηκε ένας αργός, ανεξήγητος θόρυβος, σαν κάποιος να γύριζε μόνος του τις σελίδες του ξεχασμένου γριμορίου.