Η Θεά του Φεγγαριού και η Μεγάλη Μητέρα του Δάσους

 

Πολύ πριν οι βασιλιάδες υψώσουν τα κάστρα τους και πριν οι άνθρωποι χαράξουν σύνορα πάνω στη γη, υπήρχε ένα ατελείωτο δάσος που απλωνόταν από βουνά μέχρι λίμνες. Στην καρδιά του κατοικούσαν δύο αρχαίες θεές, τόσο παλιές όσο και ο ίδιος ο κόσμος.

Η πρώτη ήταν η Θεά του Φεγγαριού. Κάθε νύχτα ύψωνε τον ασημένιο δίσκο στον ουρανό και το φως της φώτιζε τα μονοπάτια των ταξιδιωτών, τις λίμνες και τα αρχαία άλση. Οι λύκοι τραγουδούσαν στο όνομά της, οι κουκουβάγιες πετούσαν σιωπηλά κάτω από το βλέμμα της και κάθε πανσέληνος θεωρούνταν η πιο ιερή νύχτα του χρόνου.

Δίπλα της στεκόταν η Μεγάλη Μητέρα του Δάσους, η αρχαιότερη από όλες τις θεότητες της περιοχής. Εκείνη φύλαγε τα πανάρχαια δέντρα, έκανε τα ποτάμια να κυλούν καθαρά και χάριζε ζωή στα ζώα και στα φυτά. Από τα χέρια της γεννιούνταν νέα δάση, σπάνια βότανα και λουλούδια που άνθιζαν μόνο μία φορά κάθε εκατό χρόνια.

Οι άνθρωποι που κατοικούσαν κοντά στο δάσος τις τιμούσαν με τραγούδια, χορούς και προσφορές από καρπούς, ψωμί, μέλι και αρωματικά βότανα. Πίστευαν ότι όσο οι δύο θεές παρέμεναν ενωμένες, το δάσος θα συνέχιζε να προστατεύει όσους το σέβονταν.

Κάθε πανσέληνο, οι ιέρειες συγκεντρώνονταν μέσα σε έναν αρχαίο πέτρινο κύκλο. Άναβαν λευκές και ασημένιες φωτιές, στόλιζαν τον χώρο με κλαδιά βελανιδιάς και αγριολούλουδα και έψαλλαν ύμνους στις δύο θεές. Ο αέρας γέμιζε με το άρωμα των βοτάνων και το φως του φεγγαριού έκανε τους αρχαίους λίθους να μοιάζουν ζωντανοί.

Οι θρύλοι έλεγαν πως τότε η Θεά του Φεγγαριού κατέβαινε αθόρυβα μέσα στις αχτίδες του φεγγαριού, ενώ η Μεγάλη Μητέρα αναδυόταν από τις ρίζες των πανάρχαιων δέντρων. Όταν οι δύο θεές συναντιούνταν, όλο το δάσος γέμιζε ζωή. Τα ζώα έβγαιναν χωρίς φόβο, τα ποτάμια κυλούσαν πιο καθαρά και νέα θεραπευτικά βότανα φύτρωναν σε μέρη όπου πριν υπήρχε μόνο πέτρα.

Λέγεται πως οι δύο θεές χάρισαν στους ανθρώπους τη γνώση της φύσης: πώς να βρίσκουν φαρμακευτικά φυτά, πώς να σέβονται τα δάση και πώς να ζουν χωρίς να καταστρέφουν τη γη που τους έτρεφε. Για εκείνες, η πραγματική δύναμη δεν βρισκόταν στην κυριαρχία, αλλά στην ισορροπία ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.

Ακόμη και σήμερα, σύμφωνα με τον θρύλο, όταν το φεγγάρι γίνεται ολόκληρο και το δάσος βυθίζεται στη σιωπή, κάποιοι λένε πως μπορεί να δει κανείς δύο φωτεινές μορφές να περπατούν ανάμεσα στα πανάρχαια δέντρα. Η μία αφήνει πίσω της ασημένιο φως και η άλλη σκορπίζει πράσινη ζωή όπου πατά.

Και όσοι σέβονται το δάσος, ψιθυρίζουν ότι οι δύο αρχαίες θεές δεν έφυγαν ποτέ. Απλώς περιμένουν τη νύχτα της πανσελήνου για να θυμίσουν πως η φύση παραμένει το αρχαιότερο και πιο ιερό βασίλειο του κόσμου.