Tromos.gr

  Η νύχτα είχε καλύψει ολόκληρη την περιοχή του Black Hollow όταν το πρώτο πτώμα βρέθηκε κρεμασμένο ανάποδα πάνω σε έναν παλιό σταυρό νεκροταφείου. Το στήθος του ήταν ανοιγμένο και γύρω από το σώμα υπήρχαν χαραγμένα σύμβολα νεκρομαντείας με αποξηραμένο αίμα. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Τους τελευταίους μήνες, ομάδες σατανιστών και νεκρομαντών άνοιγαν τάφους σε εγκαταλελειμμένα κοιμητήρια προσπαθώντας να ξυπνήσουν νεκρούς προφήτες και να διαβάσουν τα οστά τους. Οι τελετές άφηναν πίσω τους ακρωτηριασμένα σώματα, εξαφανισμένους ανθρώπους και χωριά βυθισμένα στον τρόμο. Όμως εκείνο που οι περισσότεροι δεν γνώριζαν… ήταν πως υπήρχαν άλλοι που τους κυνηγούσαν. Μια μυστική ομάδα γνωστή ως: ⚔️ Οι Κυνηγοί Της Στάχτης Πέντε άντρες και μία γυναίκα. Παλιοί στρατιώτες. Ιερείς. Εκτελεστές. Άνθρωποι που είχαν χάσει οικογένειες από τελετές νεκρομαντείας. Ο αρχηγός τους λεγόταν Kael Draven. Το πρόσωπό του ήταν γεμάτο ουλές και στο λαιμό του φορούσε ασημένιες σφραγίδες που, σύμφωνα με τον θρύλο, προστάτε...

  Το παλιό μοναστήρι του Saint Vornek στεκόταν νεκρό εδώ και εκατό χρόνια πάνω από τους λόφους του Black Hollow. Τα παράθυρα ήταν σπασμένα, οι τοίχοι γεμάτοι μαύρα σημάδια από φωτιά και το νεκροταφείο πίσω του είχε εγκαταλειφθεί τόσο καιρό που οι τάφοι είχαν σχεδόν χαθεί μέσα στις ρίζες των δέντρων. Εκείνο το βράδυ έξι άτομα ανέβηκαν το μονοπάτι μέσα στην ομίχλη. Κρατούσαν σακίδια, φανάρια και παλιά βιβλία δεμένα με δέρμα. Στο κέντρο της ομάδας περπατούσε ο Adrian, ένας άντρας που είχε αφιερώσει τη ζωή του στη νεκρομαντεία και στις απαγορευμένες τελετές. Στο χέρι του κρατούσε έναν χάρτη με ένα μόνο σημείο κυκλωμένο με κόκκινο μελάνι. Έναν τάφο χωρίς όνομα. Σύμφωνα με τον θρύλο, εκεί ήταν θαμμένος ένας άνθρωπος που μπορούσε να βλέπει το μέλλον λίγο πριν πεθάνει. Πριν τον σκοτώσουν, είχε γράψει προφητείες πάνω στα ίδια του τα κόκαλα για να μη χαθούν ποτέ. Οι έξι σατανιστές πέρασαν την καγκελόπορτα του νεκροταφείου. Ο αέρας μύριζε βρεγμένο χώμα και σάπια λουλούδια. Από μακριά ακουγότα...

  Η βροχή έπεφτε αργά πάνω στα σπασμένα μάρμαρα του παλιού νεκροταφείου έξω από το εγκαταλελειμμένο χωριό του Vargan. Τα κυπαρίσσια λύγιζαν από τον άνεμο και οι σκουριασμένες πύλες έτριζαν σαν να διαμαρτύρονταν που κάποιος τολμούσε να περάσει ξανά μέσα από εκείνες τις ξεχασμένες πύλες. Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα όταν οι έξι μορφές εμφανίστηκαν μέσα στην ομίχλη κρατώντας φανάρια, σακούλες με παλιά εργαλεία και τυλιγμένα βιβλία δεμένα με μαύρα δέρματα. Κανείς τους δεν μιλούσε δυνατά. Μόνο ψίθυροι. Ο Marcus, ο αρχηγός της σύναξης, στάθηκε μπροστά σε έναν παλιό τάφο που είχε σχεδόν χαθεί κάτω από βρύα και χώμα. Πάνω στην πέτρα υπήρχε ακόμη χαραγμένο ένα όνομα που ο χρόνος είχε σχεδόν σβήσει: Sikenitus Vhalor. Ένας νεκρομάντης που, σύμφωνα με τις απαγορευμένες ιστορίες, είχε προσπαθήσει να δει το ίδιο του το μέλλον μέσα από τελετές θανάτου. Οι θρύλοι έλεγαν πως λίγο πριν πεθάνει είχε γράψει σε κρυφές σελίδες τι είδε μετά τον θάνατο… και πως όποιος διάβαζε τα λόγια του άλλαζε για πάντα....

  Το φεγγάρι είχε χαθεί πίσω από μαύρα σύννεφα όταν οι δεκατρείς μάγισσες άρχισαν να φτάνουν μία–μία στο εγκαταλελειμμένο πέτρινο σπίτι βαθιά μέσα στο δάσος. Το σπίτι στεκόταν εκεί για αιώνες, ξεχασμένο από ανθρώπους και θεούς, με παράθυρα σφραγισμένα από σάπια ξύλα και σύμβολα χαραγμένα πάνω στις πέτρες του. Η μυρωδιά υγρής γης, καμένου κεριού και αποξηραμένων βοτάνων είχε ποτίσει κάθε γωνιά του τόπου. Κάθε μάγισσα είχε διαφορετική αποστολή. Άλλες ταξίδευαν σε βουνά και νεκροταφεία για να συλλέξουν σπάνια βότανα που άνθιζαν μόνο κάτω από νεκρό φως φεγγαριού. Άλλες παρακολουθούσαν αρχαίες τελετές και κατέγραφαν ξεχασμένες λέξεις δύναμης μέσα σε δερμάτινα βιβλία δεμένα με μαύρες κλωστές. Υπήρχαν και εκείνες που μελετούσαν τους ουρανούς, αναζητώντας σημάδια από άλλες διαστάσεις και κόσμους που υπήρχαν πίσω από την πραγματικότητα των ανθρώπων. Μία φορά κάθε μήνα, όταν η νύχτα βυθιζόταν στην απόλυτη σιωπή, οι μάγισσες συγκεντρώνονταν στο παλιό σπίτι για τη μεγάλη σύναξη. Εκεί αντάλλασσ...

  Η παλιά γραμμή του τρένου έξω από την πόλη Ράβενχολμ είχε κλείσει εδώ και σαράντα χρόνια. Μετά το μεγάλο δυστύχημα του 1986, κανένα βαγόνι δεν πέρασε ξανά από εκεί. Τουλάχιστον… έτσι πίστευαν όλοι. Γιατί κάθε χρόνο, τη νύχτα της 13ης Νοεμβρίου, ακριβώς στις 03:13 π.μ., κάποιοι έλεγαν πως άκουγαν ακόμα το τρένο να περνά μέσα από την ομίχλη. Χωρίς φώτα. Χωρίς επιβάτες. Μόνο με ουρλιαχτά. Η Λένα είχε ακούσει τον θρύλο από μικρή. Ήταν δημοσιογράφος και λάτρευε να ξεσκεπάζει ιστορίες που όλοι φοβόντουσαν να αγγίξουν. Έτσι αποφάσισε να πάει εκεί μαζί με τρεις φίλους της: τον Μάρκο, που τραβούσε βίντεο για το κανάλι τους, τη Σοφία, που πίστευε σε μεταφυσικά φαινόμενα, και τον Πέτρο, που δεν φοβόταν τίποτα. Ή τουλάχιστον έτσι έλεγε. Έφτασαν στις εγκαταλελειμμένες ράγες λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Η ομίχλη σκέπαζε τα πάντα. Οι σκουριασμένες γραμμές χάνονταν μέσα στο δάσος και γύρω υπήρχαν σπασμένες πινακίδες, ξεχασμένες βαλίτσες και κομμάτια από παλιά βαγόνια που είχαν μείνει εκεί να σαπίζουν...

  Είχε περάσει σχεδόν τρεις η ώρα τα ξημερώματα, εκείνη η καταραμένη ώρα που σύμφωνα με παλιούς θρύλους οι σκοτεινές οντότητες αφήνουν τα υπόγεια τούνελ του Σκοτεινού Βασιλείου και περνούν στον κόσμο των ανθρώπων, όταν ακόμα και τα δάση σωπαίνουν λες και η ίδια η φύση φοβάται να αναπνεύσει. Έξι νεαροί περπατούσαν μέσα στη νύχτα προς ένα εγκαταλελειμμένο νεκροταφείο βαθιά μέσα στο βουνό, μέρος που κανείς από τα γύρω χωριά δεν πλησίαζε μετά τη δύση του ήλιου. Δύο κορίτσια και τέσσερα αγόρια κρατούσαν φακούς, κάμερες και σακίδια γεμάτα περίεργα αντικείμενα για ένα παιχνίδι επίκλησης πνευμάτων που είχαν βρει σε παλιό βιβλίο αποκρυφισμού. Ο αέρας μύριζε υγρασία, σάπια φύλλα και καμένο ξύλο, ενώ από μακριά ακούγονταν μόνο κουκουβάγιες και το τρίξιμο των δέντρων που λύγιζαν αργά μέσα στο σκοτάδι. Το νεκροταφείο βρισκόταν πίσω από μια μισογκρεμισμένη εκκλησία χωρίς σταυρό. Οι τάφοι ήταν σπασμένοι, γεμάτοι βρύα και παράξενα σύμβολα χαραγμένα πάνω στις πέτρες, σαν κάτι να είχε προσπαθήσει να...

  Κανείς στο χωριό Βάλντορ δεν πλησίαζε το παλιό μοναστήρι πάνω στο βουνό. Ήταν εγκαταλελειμμένο εδώ και δεκαετίες, όμως κάθε βράδυ φώτα φαίνονταν πίσω από τα σπασμένα βιτρό και παράξενες καμπάνες χτυπούσαν χωρίς άνεμο. Οι ηλικιωμένοι έλεγαν πως κάτω από το μοναστήρι υπήρχε μια κρύπτη που δεν έπρεπε ποτέ να ανοίξει, γιατί μέσα της είχε φυλακιστεί ένας αρχαίος δαίμονας που τρεφόταν με φόβο και ανθρώπινες ψυχές. Η Στέλλα ήταν η πρώτη που πρότεινε να πάνε εκεί. Ήταν φοιτήτρια ιστορίας και είχε εμμονή με αποκρυφιστικά μυστήρια. Μαζί της πήγαν η Ιωάννα, δυναμική και δύσπιστη, η Δάφνη, που πίστευε σε κάθε θρύλο, και ο Άρης, ο μόνος που ήξερε λίγα πράγματα για τελετές και παλιά σύμβολα. Έφτασαν στο μοναστήρι λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Η ομίχλη είχε καλύψει το μονοπάτι και το πέτρινο κτίριο έμοιαζε σαν τεράστιος νεκρός γίγαντας μέσα στο σκοτάδι. Η ξύλινη πόρτα άνοιξε μόνη της όταν την άγγιξε η Στέλλα. Μέσα μύριζε λιβάνι και σήψη. Στους τοίχους υπήρχαν ξεθωριασμένες αγιογραφίες, αλλά κάποιος ε...