Tromos.gr

  Η μυστική οργάνωση ZERO είχε αποκτήσει μια παλιά χειρόγραφη αναφορά, γραμμένη πριν από διακόσια χρόνια από έναν ιερέα που είχε εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει ίχνη. Στις τελευταίες σελίδες του κειμένου υπήρχε μια προειδοποίηση: κάτω από μια σύγχρονη πόλη ήταν θαμμένο ένα βιβλίο μαύρης μαγείας τόσο ισχυρό, ώστε μπορούσε να μετατρέψει ολόκληρη την περιοχή σε πύλη για σκοτεινές οντότητες. Κανείς δεν γνώριζε την ακριβή θέση του βιβλίου. Το μοναδικό στοιχείο ήταν ένα σύμβολο που έμοιαζε με μαύρο μάτι μέσα σε έναν κύκλο. Η ZERO δημιούργησε αμέσως μια ειδική ομάδα παρακολούθησης με την κωδική ονομασία ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ . Επικεφαλής της ήταν ο Λέον Βάρκας , ένας έμπειρος κυνηγός υπερφυσικών φαινομένων που είχε επιβιώσει από τρεις ανοιχτές πύλες. Μαζί του εργαζόταν η Μίρα Κέιν , αναλύτρια ενεργειακών ανωμαλιών, ο Ντάριους Φελ , ειδικός στα αρχαία κείμενα και στις καταραμένες γλώσσες, η Έλενα Ρος , χειρίστρια των περιστερόμορφων drones, και ο Κάι Μόρεν , πράκτορας πεδίου που μπορούσε να εντοπ...

  Η εξαφάνιση της δεκαεξάχρονης Έμιλι Κάρτερ αναφέρθηκε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Η μητέρα της είπε στην αστυνομία ότι η κόρη της είχε φύγει από το απογευματινό μάθημα μουσικής, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι. Το κινητό της βρέθηκε σπασμένο σε έναν έρημο δρόμο, δίπλα σε ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο. Πάνω στη θήκη του κάποιος είχε χαράξει έναν κύκλο με δεκατρείς μικρές γραμμές γύρω του. Η τοπική αστυνομία θεώρησε αρχικά ότι επρόκειτο για μια συνηθισμένη απαγωγή. Όταν όμως οι κάμερες ασφαλείας αποκάλυψαν μια ομάδα από κουκουλοφόρους εφήβους, η υπόθεση πέρασε αμέσως στο FBI. Οι δράστες ήταν δεκατρία αγόρια και κορίτσια ηλικίας από δεκαπέντε μέχρι δεκαοκτώ ετών. Αποκαλούσαν την ομάδα τους «Τα Παιδιά της Στάχτης» και επικοινωνούσαν μέσα από κρυπτογραφημένες συνομιλίες. Στα μηνύματά τους μιλούσαν για μια επικείμενη νύχτα κρίσης, για μια εκλεκτή και για μια θυσία που θα τους απελευθέρωνε από τις οικογένειές τους. Η πράκτορας Έλενα Ρος ανέλαβε την έρευνα. Είχε υπηρετήσει δεκαπέντε χρ...

  Η σατανική λέσχη του Μαύρου Κύκλου είχε ιδρυθεί πριν από εξήντα χρόνια, σε ένα απομονωμένο χωριό πνιγμένο στα έλατα και στην ομίχλη. Τα πρώτα της μέλη ήταν τότε παιδιά δεκαέξι και δεκαεπτά ετών, γόνοι πλούσιων οικογενειών που αναζητούσαν συγκινήσεις μέσα σε εγκαταλειμμένα ξωκλήσια και υπόγεια γεμάτα παλιά βιβλία. Άρχισαν σαν παιχνίδι, ζωγραφίζοντας σύμβολα με κάρβουνο και διαβάζοντας λόγια που κανείς τους δεν καταλάβαινε. Πολύ σύντομα, όμως, ανακάλυψαν ότι κάποια από τα λόγια εκείνα είχαν δύναμη. Ανάμεσά τους βρισκόταν η Ελβίρα, μια αδύνατη κοπέλα με μακριά μαύρα μαλλιά και μάτια που έμοιαζαν πάντοτε να κοιτούν πίσω από τους ανθρώπους. Η Ελβίρα ήταν η πρώτη που άκουσε τις φωνές κάτω από το πάτωμα του παλιού αρχοντικού όπου συγκεντρωνόταν η λέσχη. Ήταν επίσης εκείνη που βρήκε το δερματόδετο βιβλίο μέσα σε έναν τοίχο, τυλιγμένο με αλυσίδες και σφραγισμένο με κόκκινο κερί. Για χρόνια, η ομάδα τελούσε μυστικές τελετές κάθε πανσέληνο. Τα μέλη πίστευαν πως οι επικλήσεις τούς χάριζαν τύ...

  Το γράμμα έφτασε στο Φρούριο της Ασημένιας Σφραγίδας λίγο πριν από την ανατολή. Ήταν τυλιγμένο σε υγρό δέρμα, δεμένο με μαύρο νήμα και σφραγισμένο με το έμβλημα ενός απομακρυσμένου μοναστηριού στα βάθη του Δάσους του Βορρά. Ο αγγελιαφόρος που το μετέφερε είχε ταξιδέψει τρεις ημέρες χωρίς ύπνο. Τα ρούχα του ήταν σκισμένα, τα χέρια του γεμάτα γρατζουνιές και το βλέμμα του τόσο τρομαγμένο, ώστε οι φρουροί δεν χρειάστηκε να τον ρωτήσουν τι είχε συμβεί. Ο Μέγας Διοικητής Άλντρικ Βαλμόν έσπασε τη σφραγίδα και διάβασε την επιστολή μπροστά στο Συμβούλιο. Ο ηγούμενος Ιερώνυμος ανέφερε ότι δύο μοναχοί είχαν αλλάξει ξαφνικά συμπεριφορά. Ο αδελφός Ματθαίος, ένας ήσυχος άνδρας που περνούσε τις περισσότερες ώρες του στη βιβλιοθήκη, άρχισε να μιλά με φωνές που δεν έμοιαζαν ανθρώπινες. Ο αδελφός Νικόλαος, υπεύθυνος για τους στάβλους, αρνιόταν να φάει, κοιμόταν όρθιος και κάθε νύχτα χάραζε παράξενα σύμβολα στους τοίχους του κελιού του. Οι μοναχοί πίστευαν ότι οι δύο άνδρες είχαν δαιμονιστεί, όμως...

  Στα παλιά χωριά έλεγαν πως ο νεκρός δεν έπαυε να ανήκει στην οικογένειά του όταν έκλεινε το φέρετρο. Παρέμενε δεμένος μαζί της με μια αόρατη κλωστή, η οποία περνούσε μέσα από το χώμα, τύλιγε τα οστά του και έφτανε μέχρι τις καρδιές των ζωντανών συγγενών του. Οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν πως αυτή η κλωστή ήταν η μνήμη. Οι νεκρομάντες, όμως, γνώριζαν κάτι διαφορετικό. Πίστευαν πως πάνω στα οστά χαραζόταν σιωπηλά το μέλλον ολόκληρης της οικογένειας. Δεν πλησίαζαν τον τάφο τις πρώτες ημέρες μετά την κηδεία. Ούτε τον πρώτο χρόνο, όταν το πένθος παρέμενε δυνατό και οι συγγενείς επισκέπτονταν συχνά το κοιμητήριο. Περίμεναν υπομονετικά τρία ή τέσσερα χρόνια. Περίμεναν μέχρι το όνομα του νεκρού να ακούγεται λιγότερο μέσα στο σπίτι, μέχρι τα λουλούδια στον τάφο να μαραίνονται χωρίς να αντικαθίστανται και μέχρι οι ζωντανοί να αρχίσουν να πιστεύουν πως ο άνθρωπός τους είχε πλέον αναπαυθεί. Τότε άρχιζε το πραγματικό τους έργο. Οι Αναγνώστες των Οστών, όπως αποκαλούσαν τους εαυτούς τους, ...

  Για χρόνια η μυστική οργάνωση ZERO πίστευε ότι γνώριζε όλους τους εχθρούς που κινούνταν μέσα στο σκοτάδι. Κυνηγούσε δαίμονες, φυλάκιζε οντότητες, έκλεινε πύλες και συγκέντρωνε καταραμένα αντικείμενα στο υπόγειο Θησαυροφυλάκιο των Σφραγίδων. Όμως υπήρχε μία οργάνωση που δεν εμφανιζόταν σε κανέναν φάκελο, σε κανένα τελετουργικό βιβλίο και σε καμία από τις καταγραφές των πρακτόρων. Το όνομά της ήταν SEFL . Η SEFL δεν αποτελούνταν μόνο από ανθρώπους. Στις τάξεις της υπήρχαν σκοτεινοί μάγοι, σατανιστές, δαιμονισμένοι κατάσκοποι και πλάσματα που μπορούσαν να φορούν ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν τους ένωνε μια κοινή πίστη, αλλά ένας κοινός στόχος: να καταστρέψουν τη ZERO και να ελευθερώσουν όλα όσα εκείνη κρατούσε φυλακισμένα. Αρχηγός της SEFL ήταν ο Άντριαν Βος , ένας πρώην ερευνητής αποκρυφιστικών φαινομένων, ο οποίος είχε εξαφανιστεί πριν από δεκαπέντε χρόνια κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης τελετής. Όταν εμφανίστηκε ξανά, δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος. Το δεξί του μάτι είχε γίνει εντελώς...

  Το μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ βρισκόταν απομονωμένο στους πρόποδες του Μαύρου Βουνού, εκεί όπου το χιόνι έμενε στις κορυφές ακόμη και την άνοιξη και τα δάση ήταν τόσο πυκνά ώστε το φως του ήλιου σπάνια άγγιζε το έδαφος. Για αιώνες οι μοναχοί ζούσαν ήσυχα, καλλιεργώντας τη γη και προσφέροντας καταφύγιο στους ταξιδιώτες. Όλα άλλαξαν όταν άρχισαν να εξαφανίζονται ζώα από τους στάβλους και να βρίσκονται νεκρά κοντά στο ποτάμι, χωρίς ίχνη από δόντια λύκου ή αρκούδας. Λίγες ημέρες αργότερα εξαφανίστηκε ένας νεαρός μοναχός που είχε βγει να μαζέψει ξύλα. Το σώμα του βρέθηκε την επόμενη αυγή στην άκρη του δάσους, χλωμό και παγωμένο, παρόλο που η νύχτα δεν ήταν κρύα. Ο ηγούμενος Μακάριος έστειλε αμέσως γράμμα στο Φρούριο της Ασημένιας Σφραγίδας. Η αναφορά έφτασε στα χέρια του Μεγάλου Διοικητή Άλντρικ Βαλμόν τρεις ημέρες αργότερα. Οι λόγιοι του Τάγματος εξέτασαν παλιούς χάρτες και ανακάλυψαν ότι πίσω από το μοναστήρι υπήρχε ένα δίκτυο σπηλαίων, γνωστό ως Οι Στοές του Παγωμένου Αίματος. Σύμφ...