Tromos.gr

  Το μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ βρισκόταν απομονωμένο στους πρόποδες του Μαύρου Βουνού, εκεί όπου το χιόνι έμενε στις κορυφές ακόμη και την άνοιξη και τα δάση ήταν τόσο πυκνά ώστε το φως του ήλιου σπάνια άγγιζε το έδαφος. Για αιώνες οι μοναχοί ζούσαν ήσυχα, καλλιεργώντας τη γη και προσφέροντας καταφύγιο στους ταξιδιώτες. Όλα άλλαξαν όταν άρχισαν να εξαφανίζονται ζώα από τους στάβλους και να βρίσκονται νεκρά κοντά στο ποτάμι, χωρίς ίχνη από δόντια λύκου ή αρκούδας. Λίγες ημέρες αργότερα εξαφανίστηκε ένας νεαρός μοναχός που είχε βγει να μαζέψει ξύλα. Το σώμα του βρέθηκε την επόμενη αυγή στην άκρη του δάσους, χλωμό και παγωμένο, παρόλο που η νύχτα δεν ήταν κρύα. Ο ηγούμενος Μακάριος έστειλε αμέσως γράμμα στο Φρούριο της Ασημένιας Σφραγίδας. Η αναφορά έφτασε στα χέρια του Μεγάλου Διοικητή Άλντρικ Βαλμόν τρεις ημέρες αργότερα. Οι λόγιοι του Τάγματος εξέτασαν παλιούς χάρτες και ανακάλυψαν ότι πίσω από το μοναστήρι υπήρχε ένα δίκτυο σπηλαίων, γνωστό ως Οι Στοές του Παγωμένου Αίματος. Σύμφ...

  Η καταιγίδα είχε σκεπάσει τα δυτικά βουνά του Άρντεν όταν ένας τραυματισμένος αγγελιαφόρος έφτασε στις πύλες του Φρουρίου της Ασημένιας Σφραγίδας. Το άλογό του κατέρρευσε στην αυλή και ο ίδιος μόλις κατάφερε να παραδώσει ένα βρεγμένο γράμμα στους φρουρούς. Η επιστολή είχε σταλεί από την Εκκλησία του Αγίου Μάρκου, μια μικρή ενορία κοντά στο εγκαταλειμμένο Μοναστήρι των Επτά Κεριών. Ο τοπικός ιερέας ανέφερε ότι κάθε νύχτα ακούγονταν ψαλμωδίες μέσα από το ερειπωμένο μοναστήρι, παρόλο που το κτίσμα ήταν άδειο εδώ και εξήντα χρόνια. Τρεις κάτοικοι είχαν εξαφανιστεί, ενώ όσοι πλησίαζαν την περιοχή επέστρεφαν μπερδεμένοι, χωρίς να θυμούνται τι είχαν δει. Ο Μέγας Διοικητής Άλντρικ Βαλμόν συγκάλεσε αμέσως το Συμβούλιο. Οι λόγιοι άνοιξαν τα παλιά χρονικά και βρήκαν μια ξεχασμένη αναφορά. Το μοναστήρι είχε κλείσει όταν ο τελευταίος ηγούμενός του, ο πατέρας Σεβαστιανός, κατηγορήθηκε ότι πραγματοποιούσε μυστικές τελετές στα υπόγεια. Πριν συλληφθεί, εξαφανίστηκε μαζί με επτά μοναχούς. Λίγες ημ...

  Ο Μάρκος είχε μάθει να ζει με την πείνα όπως άλλοι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν με έναν παλιό πόνο. Κοιμόταν σε ένα εγκαταλειμμένο δωμάτιο κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό, σκεπαζόταν με δύο ξεφτισμένες κουβέρτες και κάθε πρωί έψαχνε στους κάδους των καταστημάτων για κάτι που να μπορεί ακόμη να φαγωθεί. Κάποτε είχε δουλειά, σπίτι και οικογένεια, όμως μέσα σε λίγα χρόνια τα είχε χάσει όλα. Παρ’ όλα αυτά, κρατούσε πάντοτε έναν μικρό ξύλινο σταυρό κρεμασμένο στον λαιμό του και κάθε βράδυ προσευχόταν, ακόμη κι όταν πίστευε ότι κανείς δεν τον άκουγε. Εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ περπατούσε μέσα στη βροχή, με τα παπούτσια του γεμάτα νερό και το στομάχι του άδειο από την προηγούμενη ημέρα. Τα φώτα της πόλης έμοιαζαν θολά πίσω από τις σταγόνες, ενώ οι άνθρωποι περνούσαν δίπλα του χωρίς να τον κοιτάζουν. Όταν έφτασε σε ένα στενό δρομάκι πίσω από μια παλιά εκκλησία, άκουσε βήματα να τον ακολουθούν. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία. Τα βήματα, όμως, σταματούσαν κάθε φορά που σταματούσε κι εκείνος. ...

  Ο τρίτος δυνατός κρότος έκανε ολόκληρη την υπόγεια κρύπτη να σειστεί. Πέτρες έπεσαν από την οροφή. Η λευκή λάμψη του μεγάλου κρυστάλλου άρχισε να τρεμοπαίζει, ενώ τα χιλιάδες βιβλία στις βιβλιοθήκες έμοιαζαν να πάλλονται σαν να είχαν αποκτήσει ζωή. Η Λίζα γύρισε προς τη μεγάλη σιδερένια πόρτα. «Μπαίνουν μέσα;» Η Άρια έμεινε ήρεμη. «Όχι ακόμη. Οι σφραγίδες αντέχουν, αλλά δεν θα κρατήσουν για πολύ.» Ο θόρυβος δυνάμωσε. Κάτι χτυπούσε την εξωτερική πύλη με απίστευτη δύναμη. Η Άρια πλησίασε τον λευκό κρύσταλλο και ακούμπησε το χέρι της επάνω του. Ο κρύσταλλος άστραψε. Οι χαραγμένοι κύκλοι στο πέτρινο πάτωμα φωτίστηκαν ο ένας μετά τον άλλο. Ένας βαθύς μεταλλικός ήχος αντήχησε σε ολόκληρη την κρύπτη. Από το κέντρο του δωματίου άρχισε να αναδύεται μια τεράστια πέτρινη μορφή. Η Λίζα έκανε δύο βήματα πίσω. Το άγαλμα ξεπερνούσε τα τρία μέτρα ύψος. Ήταν ντυμένο με αρχαία πανοπλία από μαύρη πέτρα και κρατούσε ένα τεράστιο σπαθί, γεμάτο φωτεινά σύμβολα. Τα μάτια του ήταν κλειστά. Η Άρια μίλησε...

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως οι λυκάνθρωποι ανήκουν στους παλιούς θρύλους, στις ιστορίες που έλεγαν οι γιαγιάδες δίπλα στη φωτιά για να φοβίσουν τα παιδιά. Η αλήθεια, όμως, είναι πολύ πιο σκοτεινή. Οι λυκάνθρωποι δεν εξαφανίστηκαν ποτέ. Ζουν ανάμεσά μας, κρυμμένοι πίσω από ανθρώπινα πρόσωπα, εργάζονται στις πόλεις, ταξιδεύουν στους ίδιους δρόμους με τους θνητούς και περιμένουν υπομονετικά τη νύχτα που το φεγγάρι θα ανέβει ψηλά στον ουρανό. Στα πυκνά δάση του Βορρά, εκεί όπου ο χειμώνας διαρκεί περισσότερο από κάθε άλλη εποχή και τα βουνά χάνονται μέσα στην ομίχλη, η πανσέληνος εξακολουθεί να προκαλεί φόβο. Όταν το φως της πέφτει πάνω στα χιονισμένα μονοπάτια, ακούγονται από μακριά παράξενοι θόρυβοι. Κλαδιά σπάνε χωρίς να φυσάει άνεμος, βαριά βήματα κινούνται πίσω από τα δέντρα και ουρλιαχτά υψώνονται από τις χαράδρες, τόσο δυνατά ώστε κάνουν τα σκυλιά των χωριών να κρύβονται κάτω από τα τραπέζια. Οι παλαιότεροι κάτοικοι θυμούνται ακόμη τις νύχτες κατά τις οποίες άναβαν μεγάλε...

  Οι αλυσίδες πάνω στον πέτρινο τάφο έσπασαν με εκκωφαντικό θόρυβο. Τα κομμάτια του μετάλλου χτύπησαν στους τοίχους και έπεσαν ανάμεσα στα λιωμένα κεριά. Η κόκκινη λάμψη του γριμορίου δυνάμωσε, βάφοντας τον υπόγειο θάλαμο σαν να είχε γεμίσει με αίμα. Η Μόρα έκανε ένα βήμα πίσω. Κάτω από το βιβλίο, το καπάκι του τάφου άρχισε να ανασηκώνεται. Πρώτα εμφανίστηκε ένα χέρι σκελετωμένο, τυλιγμένο με μαυρισμένους επιδέσμους. Ύστερα ένα δεύτερο. Τα δάχτυλα έπιασαν τις άκρες της πέτρας και έσπρωξαν με δύναμη που κανένα νεκρό σώμα δεν θα μπορούσε να έχει. Το κάλυμμα γλίστρησε στο πάτωμα και έσπασε στα δύο. Από τον τάφο σηκώθηκε ο Άλμπρεχτ Βάντεν. Η πανοπλία του ήταν σκουριασμένη και ενωμένη με τα οστά του. Στο στήθος υπήρχε ακόμη το έμβλημα των Ιπποτών της Ιερής Εξέτασης, ένας ασημένιος σταυρός διαπερασμένος από ξίφος. Το μισό του πρόσωπο είχε σαπίσει, ενώ το άλλο μισό ήταν καλυμμένο από ξερό, γκρίζο δέρμα. Τα μάτια του όμως δεν ήταν νεκρά. Έκαιγαν με μια μπλε φωτιά. Ο Κρόβεν σήκωσε το όπλο τ...

  Η μυστική οργάνωση ZERO είχε έναν κανόνα που κανένα νέο μέλος δεν ξεχνούσε ποτέ: «Δεν κυνηγάμε θρύλους. Κυνηγάμε απειλές.» Για δεκαετίες οι πράκτορες παρακολουθούσαν ανεξήγητα φαινόμενα σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι περισσότεροι συναγερμοί αποδεικνύονταν φυσικά φαινόμενα ή λανθασμένες μετρήσεις. Όμως, μία νύχτα του Νοεμβρίου, όλα άλλαξαν. Στις 02:17 τα ξημερώματα, οι αισθητήρες της ZERO κατέγραψαν μια ισχυρή ενεργειακή διαταραχή σε ένα εγκαταλελειμμένο πέτρινο μοναστήρι, βαθιά μέσα σε ένα πυκνό δάσος. Η ένδειξη δεν έμοιαζε με τίποτα που είχαν συναντήσει στο παρελθόν. Οι οθόνες γέμισαν με παράξενα γεωμετρικά μοτίβα και το ηλεκτρικό δίκτυο της περιοχής κατέρρευσε για λίγα λεπτά. Η ομάδα επέμβασης ξεκίνησε αμέσως. Δέκα πράκτορες, δύο ειδικοί επιστήμονες και τέσσερα αναγνωριστικά drones έφτασαν λίγο πριν από την ανατολή του φεγγαριού. Το μοναστήρι ήταν έρημο. Οι πέτρινοι τοίχοι είχαν ρωγμές, ενώ στο κέντρο της αυλής υπήρχε ένας μεγάλος κυκλικός σχηματισμός χαραγμένος στο έδαφος. Πάνω στ...