Tromos.gr

Η νύχτα που αποφάσισε να πουλήσει την ψυχή της δεν είχε φεγγάρι, μόνο έναν βαρύ ουρανό που μύριζε υγρασία και στάχτη, σαν κάτι παλιό να καιγόταν αργά πίσω από τον κόσμο των ζωντανών, και εκείνη στεκόταν μόνη μέσα στο δωμάτιό της, με τα κεριά να τρεμοπαίζουν και να σχηματίζουν σκιές που δεν ακολουθούσαν πάντα το σώμα της αλλά κινούνταν με δική τους θέληση, σαν να την παρακολουθούσαν πριν ακόμα ολοκληρωθεί το τελετουργικό. Το βιβλίο ήταν ανοιχτό μπροστά της, ένα παλιό, φθαρμένο γριμόριο με σύμβολα που δεν ανήκαν σε καμία γλώσσα που γνώριζε, κι όμως τα καταλάβαινε, σαν να της τα ψιθύριζε κάποιος μέσα στο κεφάλι της, καθοδηγώντας την χωρίς να τον βλέπει. Έκοψε το δάχτυλό της χωρίς δισταγμό και άφησε το αίμα να στάξει πάνω στο σύμβολο, και τότε η σιωπή έσπασε. Στην αρχή ήταν ένας ήχος χαμηλός, σαν ανάσα πίσω από το αυτί της, έπειτα έγινε φωνή, και η φωνή έγινε πολλές φωνές, ψιθυριστές, θυμωμένες, γεμάτες υποσχέσεις και απειλές μαζί, και εκείνη δεν τρόμαξε όπως θα έκανε κάποτε, γιατί αυτό ακ...

  Η μέρα της Ανάστασης δεν ξημερώνει απλώς, γεννιέται μέσα από έναν κόσμο που κρατά την αναπνοή του, σαν να φοβάται να κάνει τον παραμικρό ήχο πριν ακουστεί το πρώτο φως, και ο αέρας κουβαλά μια παράξενη ανάμειξη από μυρωδιές, λιβάνι που καίγεται αργά σε ξεχασμένες εκκλησίες, υγρό χώμα από τάφους που άνοιξαν μέσα στη νύχτα, και μια πικρή οσμή στάχτης που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο, γιατί είναι η ανάσα της κόλασης που υποχωρεί. Οι δρόμοι είναι ήσυχοι, αλλά όχι άδειοι, γιατί κάτι κινείται ανάμεσα στους ανθρώπους, κάτι που όλη τη νύχτα περπατούσε ελεύθερο, ψιθυρίζοντας μέσα στα αυτιά τους, σπρώχνοντάς τους προς τον φόβο, προς την αμφιβολία, προς εκείνη τη σκέψη που σπάει την πίστη, και αυτά τα πλάσματα τώρα αρχίζουν να χάνουν τη δύναμή τους. Οι δαίμονες το νιώθουν πρώτοι, πριν ακόμα ο ουρανός αλλάξει χρώμα, πριν ακόμα ακουστεί η πρώτη καμπάνα, γιατί μέσα τους κάτι ραγίζει, σαν να σπάει ένας δεσμός που τους κρατούσε δεμένους με τον κόσμο των ζωντανών, και τα μάτια τους, που όλη τη ν...

  Ήταν η μέρα του Επιταφίου, και ο κόσμος δεν έμοιαζε απλώς ήσυχος αλλά άδειος από κάτι που δεν μπορούσε να ονομαστεί εύκολα, σαν να είχε αποσυρθεί η ίδια η παρουσία του Θεού από τον αέρα, αφήνοντας πίσω μια ψυχρή, λεπτή αγωνία που απλωνόταν σε δρόμους, σπίτια και ψυχές, και οι άνθρωποι περπατούσαν με σκυμμένα κεφάλια κρατώντας κεριά που έτρεμαν όχι μόνο από τον άνεμο αλλά από κάτι βαθύτερο, μια αόρατη πίεση που τους παρακολουθούσε χωρίς να φαίνεται. Ο Χριστός είχε πεθάνει, και αυτή η στιγμή δεν ήταν μόνο πένθος αλλά ένα άνοιγμα, ένα ρήγμα στον κόσμο, σαν να είχε χαθεί η ισορροπία που κρατούσε το σκοτάδι δεμένο μακριά από την επιφάνεια των ζωντανών. Και τότε άρχισαν να κινούνται. Όχι με θόρυβο, όχι με κραυγές, αλλά με μια ύπουλη, σχεδόν ανεπαίσθητη παρουσία, οι δαίμονες πέρασαν ανάμεσα από τις σκιές και βγήκαν στον κόσμο, όχι σαν εισβολείς αλλά σαν κάτι που περίμενε αυτή ακριβώς τη στιγμή για να αναπνεύσει ξανά ελεύθερα. Δεν φοβούνταν, γιατί δεν υπήρχε τίποτα να τους συγκρατεί, τίπ...

  κανείς δεν ήξερε πόσες ζωές είχε ζήσει, ούτε πόσες φορές είχε πεθάνει, μόνο ότι η παρουσία της στο δάσος δεν ήταν κάτι καινούργιο αλλά κάτι που υπήρχε πριν ακόμα τα χωριά πάρουν τα ονόματά τους, και κάθε φορά που κάποιος την έβλεπε, ένιωθε πως δεν στεκόταν μπροστά σε έναν άνθρωπο αλλά μπροστά σε κάτι που είχε μάθει να φορά ανθρώπινο σώμα για να κινείται ανάμεσά τους χωρίς να ανήκει τη νύχτα περπατούσε στα νεκροταφεία σαν να ήταν το φυσικό της σπίτι, το χώμα άνοιγε κάτω από τα δάχτυλά της χωρίς αντίσταση, και με υπομονή έβγαζε οστά και κρανία, τα καθάριζε με τελετουργική ακρίβεια και τα κρατούσε σαν ιερά αντικείμενα, γιατί για εκείνη οι νεκροί δεν ήταν παρελθόν αλλά φωνές που δεν είχαν σταματήσει ποτέ να μιλούν, και κάθε κόκαλο ήταν μια πύλη που περίμενε να ανοιχτεί στο σπίτι της, βαθιά μέσα στο δάσος, οι τοίχοι δεν φαίνονταν σχεδόν καθόλου, καλυμμένοι από σύμβολα, αίμα και σκιές που κινούνταν ανεξάρτητα από το φως, και παντού υπήρχαν κρανία τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που να σχη...

κανείς στο πρώτο χωριό δεν θυμόταν πότε εμφανίστηκε, μόνο ότι ήρθε ένα βράδυ χωρίς άνεμο, τότε που τα σκυλιά δεν γάβγιζαν και τα δέντρα έμεναν ακίνητα σαν να κρατούσαν την αναπνοή τους, και στεκόταν στην άκρη του δρόμου με μια κουκούλα που έκρυβε το πρόσωπό της εκτός από το ένα της μάτι, ένα μάτι σκοτεινό και βαθύ, που δεν έμοιαζε να ανήκει στον κόσμο των ζωντανών αλλά να κοιτάζει ταυτόχρονα και κάτι πίσω από αυτόν, κάτι που δεν έπρεπε να φαίνεται το άλλο της μάτι είχε χαθεί χρόνια πριν, όχι σε μάχη ούτε σε αρρώστια αλλά σε συμφωνία, γιατί το είχε δώσει στον σατανά για να πάρει πίσω κάτι πιο ισχυρό, ένα βλέμμα που δεν σταματούσε στο δέρμα και στα οστά αλλά περνούσε μέσα από αυτά και έβλεπε τις σκιές που ακολουθούν κάθε άνθρωπο, τους νεκρούς που δεν έφυγαν ποτέ, τις φωνές που έμειναν παγιδευμένες ανάμεσα σε ανάσες και σιωπές έτσι ήξερε τα πάντα χωρίς να έχει γνωρίσει κανέναν, έμπαινε στα σπίτια και καθόταν απέναντι από ανθρώπους που την κοιτούσαν με φόβο και ανάγκη και τους μιλούσε για ...

Κανείς δεν είχε επιστρέψει ποτέ για να την πολεμήσει… μέχρι εκείνη τη νύχτα.Ο Άρης και ο Δημήτρης δεν ήταν σαν τους άλλους.Δεν φοβόντουσαν τις ιστορίες,δεν έκαναν τον σταυρό τους όταν περνούσαν από το δάσος,δεν έκλειναν τα μάτια όταν άκουγαν τους ψιθύρους.Είχαν αποφασίσει να την κάψουν.Να τελειώσουν αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε.Πήραν μαζί τους φωτιά,λάδι,μαχαίρια και πίστη ότι το κακό μπορεί να πεθάνει.Αλλά το κακό… δεν πεθαίνει.Περιμένει.Το δάσος τους άφησε να μπουν.Αυτό ήταν το πρώτο λάθος.Δεν άκουσαν πουλιά,δεν ένιωσαν άνεμο,μόνο μια βαριά σιωπή που κολλούσε πάνω στο δέρμα τους σαν υγρασία.Όταν έφτασαν στο σπίτι,η πόρτα ήταν ήδη ανοιχτή.«Μας περιμένει…» ψιθύρισε ο Δημήτρης.Μπήκαν.Η μυρωδιά τους χτύπησε αμέσως.Σάπιο κρέας,καμένο λίπος και αίμα.Στο πάτωμα υπήρχε ο κύκλος.Σύμβολα χαραγμένα βαθιά,γεμάτα ξεραμένο αίμα και κομμένα κομμάτια ζώων.Κότες χωρίς κεφάλια,βάτραχοι ανοιγμένοι στη μέση,κόκαλα που δεν είχαν καθαριστεί σωστά.Σαν να είχαν φαγωθεί από κάτι… και μετά να είχαν επιστ...

Στην καρδιά ενός πυκνού, ασφυκτικά σκοτεινού δάσους, εκεί όπου το φως έσπαγε πάνω στα φύλλα σαν να φοβόταν να εισχωρήσει βαθύτερα, ζούσε ένας μάγος που οι λίγοι που τον γνώριζαν τον αποκαλούσαν Αζράελ. Κανείς δεν ήξερε την αληθινή του ηλικία· το πρόσωπό του ήταν χαραγμένο από ρυτίδες που δεν ανήκαν μόνο στον χρόνο, αλλά και σε κάτι αρχαιότερο, πιο σκοτεινό. Η καλύβα του ήταν φτιαγμένη από στραβωμένα ξύλα και κόκαλα ζώων. Γύρω της περιφέρονταν σκιές, και τα ζώα που κρατούσε δεν ήταν ποτέ ήρεμα—σαν να ένιωθαν τι επρόκειτο να τους συμβεί. Μια κότα νεκρή κρεμόταν από ένα σκοινί, τα φτερά της λερωμένα με ξεραμένο αίμα. Ένας βάτραχος, δεμένος πάνω σε έναν πέτρινο βωμό, έτρεμε, σαν να καταλάβαινε τη μοίρα του. Ο Αζράελ άνοιξε το παλιό του βιβλίο—ένα γριμόριο με κιτρινισμένες σελίδες και σύμβολα που δεν ανήκαν σε καμία γνωστή γλώσσα. Αυτά τα σύμβολα δεν διδάσκονταν. Δεν μεταδίδονταν. Ήταν γνώση που επέλεγε τους λίγους και τους καταδίκαζε. Με αργές, τελετουργικές κινήσεις, πήρε το μαχαίρι του. ...

  Στο χωριό δεν έλεγαν το όνομά της. Όχι γιατί το είχαν ξεχάσει. Αλλά γιατί φοβόντουσαν πως… αν το προφέρουν, εκείνη θα τους ακούσει. Την αποκαλούσαν μόνο έτσι: Η Ιέρεια. Κάθε πανσέληνο, το φως του φεγγαριού δεν έπεφτε κανονικά στο δάσος. Αντί να φωτίζει… βυθιζόταν μέσα του. Σαν να το ρουφούσε κάτι. Και τότε, οι άνθρωποι έκλειναν τα παράθυρα, έσβηναν τα φώτα και δεν έβγαιναν έξω. Γιατί ήξεραν. Εκείνη τη νύχτα… η Ιέρεια τελούσε το έργο της. Ο Θοδωρής δεν πίστευε. Μεγάλωσε ακούγοντας ιστορίες για μαύρη μαγεία, για σύμβολα χαραγμένα στο χώμα και για ζώα που θυσιάζονταν στο σκοτάδι. Όμως πάντα γελούσε. Μέχρι που είδε το φως. Όχι από το χωριό. Από το δάσος. Σαν φλόγα που δεν έπρεπε να υπάρχει. Και χωρίς να το καταλάβει… Προχώρησε. Όσο πιο βαθιά έμπαινε, τόσο πιο βαριά γινόταν η ανάσα του. Ο αέρας μύριζε σίδερο. Και κάτι ακόμα. Σάπιο. Όταν έφτασε στο ξέφωτο… πάγωσε. Ο κύκλος ήταν εκεί. Τεράστιος. Χαραγμένος στο έδαφος με σύμβολα που δεν έμοιαζαν ανθρώπινα. Μερικά έμοιαζαν να κινούνται. Ν...

  Κανείς δεν ήξερε πόσο χρονών ήταν. Κάποιοι έλεγαν ότι την είχαν δει πριν από πενήντα χρόνια. Άλλοι, πριν από εκατό. Και κάποιοι… ορκίζονταν πως η ίδια γυναίκα υπήρχε από τότε που το χωριό ήταν ακόμα χώμα και πέτρα. Η μάγισσα του δάσους. Δεν την έβλεπες ποτέ την ίδια μέρα. Μόνο την πανσέληνο. Και μόνο αν στεκόσουν αρκετά κοντά… για να σε δει εκείνη. Ο Μιχάλης και η παρέα του δεν πίστευαν. Μέχρι που βρήκαν το βιβλίο. Ήταν κρυμμένο μέσα σε έναν παλιό κορμό, σφηνωμένο σαν να το είχε καταπιεί το ίδιο το δέντρο. Οι σελίδες του ήταν υγρές, μα δεν είχαν σαπίσει. Και πάνω τους… σχέδια. Κύκλοι. Σύμβολα. Και οδηγίες. «Δύο κότες… ένας βάτραχος… και αίμα νεκρού.» Η Εύα γέλασε. «Αηδίες…» Αλλά ο Μιχάλης δεν γελούσε. Στην τελευταία σελίδα, υπήρχε ένα μήνυμα. “Μόνο έτσι επιστρέφει η νιότη. Μόνο έτσι σπάει ο χρόνος.” Και από κάτω… Ένα όνομα. Που δεν έπρεπε να διαβαστεί. Η νύχτα της πανσελήνου ήρθε γρήγορα. Και χωρίς να το καταλάβουν… βρέθηκαν στο δάσος. Σαν να τους είχε καλέσει κάτι. Το σπίτι ήταν...

  Η νύχτα δεν ήταν ποτέ σιωπηλή — απλώς οι άνθρωποι δεν ήξεραν πώς να την ακούσουν. Υπήρχαν ήχοι που δεν περνούσαν από τα αυτιά, αλλά γεννιόντουσαν κατευθείαν μέσα στο μυαλό. Ψίθυροι που έμοιαζαν με σκέψεις, αλλά δεν ήταν δικές σου. Κάποιοι τους αγνοούσαν. Κάποιοι τρελαίνονταν. Και κάποιοι… επιλέγονταν. Έξι άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, από διαφορετικές γωνιές του κόσμου, είχαν δει το ίδιο όνειρο. Ένα τεράστιο κενό, σχισμένο σαν πληγή στον ουρανό, και μέσα από αυτό — μάτια. Όχι ένα ή δύο. Αμέτρητα. Να τους κοιτούν, να τους μετρούν. Να περιμένουν. Το επόμενο πρωί, καθένας τους βρήκε ένα αντικείμενο που δεν υπήρχε πριν: ένα κλειδί. Όχι απλό. Ήταν φτιαγμένο από υλικό που δεν μπορούσες να αναγνωρίσεις. Δεν ήταν μέταλλο, δεν ήταν πέτρα. Ήταν σαν παγωμένο σκοτάδι, με χαραγμένα σύμβολα που άλλαζαν μορφή κάθε φορά που τα κοιτούσες. Όταν το άγγιζες, ένιωθες κάτι να ανοίγει — όχι έξω, αλλά μέσα σου. Έτσι ξεκίνησαν. Η ομάδα σχηματίστηκε χωρίς να το επιλέξουν. Τους έφερε κοντά η ίδια φωνή. Ό...

  Κανείς δεν θυμόταν πότε πρωτοεμφανίστηκε. Μόνο ότι… ήταν πάντα εκεί. Στο πιο βαθύ σημείο του δάσους, εκεί όπου το φως δεν έφτανε ποτέ, υπήρχε ένα σπίτι που δεν ανήκε στον χρόνο. Άλλοτε φαινόταν κατεστραμμένο, άλλοτε καινούργιο. Άλλοτε δεν υπήρχε καθόλου. Και όμως… όσοι περνούσαν από εκεί, ένιωθαν πως κάτι τους παρακολουθούσε. Κάτι που ανέπνεε μαζί τους. Η Ελένη ήταν η πρώτη που τόλμησε να μιλήσει. «Την είδα…» είπε μια μέρα, τρέμοντας. Οι μεγάλοι την αγνόησαν. Αλλά τα παιδιά… όχι. Ο Γιάννης, ο Στέφανος και η μικρή Λυδία την πίστεψαν. Και όταν ήρθε η επόμενη πανσέληνος, αποφάσισαν να πάνε μαζί στο δάσος. Δεν ήξεραν ότι αυτό που θα έβρισκαν… δεν ήταν απλά μια μάγισσα. Ήταν κάτι που δεν πέθανε ποτέ. Το φεγγάρι είχε ανέβει ψηλά όταν μπήκαν στο δάσος. Το φως του δεν έπεφτε σωστά. Ήταν σαν να λύγιζε ανάμεσα στα δέντρα. Σαν να μην ήθελε να φτάσει κάτω. Και τότε… Άκουσαν το τραγούδι. Δεν είχε λόγια. Μόνο έναν ήχο. Βαθύ. Αργό. Σαν ανάσα. Τους οδηγούσε. Και αυτοί… το ακολούθησαν. Μέχρι που ...

  Κανείς στο χωριό δεν μιλούσε ανοιχτά γι’ αυτό. Μόνο ψίθυροι, μόνο βλέμματα που έφευγαν γρήγορα προς το δάσος… εκεί όπου τα δέντρα ήταν πιο πυκνά, πιο μαύρα, σαν να ρουφούσαν το φως. Εκεί όπου, όπως έλεγαν οι παλιοί, «κάτι ζει». Τέσσερα παιδιά —ο Νίκος, η Μαρία, ο Πέτρος και η Άννα— δεν πίστευαν στις ιστορίες. Μέχρι τη νύχτα της πανσελήνου. Είχαν παρατηρήσει κάτι περίεργο. Κάθε φορά που το φεγγάρι γέμιζε, τα άστρα πάνω από το δάσος φαίνονταν… σπασμένα. Σαν να είχαν ραγίσει. Και εκείνη τη νύχτα, αποφάσισαν να μπουν μέσα. Ο αέρας άλλαξε αμέσως. Δεν ήταν απλά κρύος—ήταν νεκρός. Τα φύλλα δεν θρόιζαν. Τα ζώα δεν ακούγονταν. Μόνο ένα μακρινό, υγρό «κροάξιμο» από βατράχους που δεν έμοιαζε φυσικό. Ήταν ρυθμικό. Σαν κάλεσμα. Προχώρησαν πιο βαθιά. Και τότε το είδαν. Ένα παλιό σπίτι, μισογκρεμισμένο, χωμένο μέσα στα δέντρα. Φαινόταν άδειο. Μα από το παράθυρο… ένα φως. Όχι κανονικό φως. Σαν κερί που δεν τρεμόπαιζε. Σαν να καιγόταν χωρίς αέρα. Η Μαρία έκανε τον σταυρό της. «Να φύγουμε…» ψιθύρι...

  Στην άκρη του κόσμου, εκεί όπου ο ουρανός μοιάζει να σκίζεται από αόρατες ρωγμές και το φως παλεύει να παραμείνει ζωντανό, σχηματίστηκε μια μυστική ομάδα αγγέλων· όχι οι αγνοί αγγελιοφόροι της ειρήνης, αλλά πολεμιστές, σφυρηλατημένοι μέσα σε αιώνες πολέμου και θυσίας. Ονομάζονταν Οι Εκλεκτοί του Ουράνιου Σιδήρου , μια δύναμη που είχε δημιουργηθεί μόνο για έναν σκοπό: να κατέβουν στον κόσμο των ανθρώπων και να εξαλείψουν τα δαιμονικά ρήγματα που απειλούσαν να καταπιούν τα πάντα. Ηγέτης τους ήταν ο Αζραήλ ο Σιωπηλός , ένας άγγελος με μάτια σαν παγωμένα άστρα και φτερά που έμοιαζαν καμένα στις άκρες, σαν να είχε περάσει μέσα από φωτιά που κανείς άλλος δεν θα άντεχε. Δεν μιλούσε συχνά· η παρουσία του όμως έκανε ακόμα και τους πιο ισχυρούς να υποκλίνονται. Δίπλα του στεκόταν η Σεραφίνα η Φλεγόμενη , μια πολεμίστρια που κρατούσε λόγχη από καθαρό φως, ικανή να διαπεράσει ακόμα και την πιο αρχαία δαιμονική σάρκα. Ο τρίτος ήταν ο Μιχαήλ ο Αλύγιστος , φύλακας της ισορροπίας, με πανοπλία πο...

Κανείς δεν θυμόταν πότε ακριβώς ξεκίνησε. Ίσως γιατί δεν ξεκίνησε με κάτι μεγάλο. Μια πόρτα που έτριξε χωρίς άνεμο. Ένα παιδί που ξύπνησε ουρλιάζοντας, λέγοντας πως «κάποιος στέκεται έξω». Ένας καθρέφτης που ράγισε χωρίς να τον αγγίξει κανείς. Στο χωριό Άλντεμορ, οι άνθρωποι είχαν μάθει να αγνοούν τα περίεργα. Η ζωή ήταν σκληρή, και το σκοτάδι — απλώς μέρος της. Όμως εκείνη τη νύχτα… κάτι άλλαξε. Ο ουρανός δεν είχε αστέρια. Ήταν σαν να τα είχε σβήσει κάποιος. Η πρώτη που τον είδε ήταν η Ελίνα. Στεκόταν στο παράθυρό της, όταν ένιωσε ότι κάποιος την κοιτούσε. Δεν ήταν φόβος. Ήταν βεβαιότητα. Όταν σήκωσε το βλέμμα της προς τον δρόμο, τον είδε. Μια φιγούρα. Ψηλή. Ακίνητη. Τυλιγμένη σε πανοπλία που έμοιαζε να απορροφά το φως. Τα μάτια του — δύο κόκκινες σπίθες μέσα στο τίποτα. Δεν κινήθηκε. Αλλά το επόμενο πρωί… ήταν πιο κοντά. Κάθε μέρα, πλησίαζε. Χωρίς βήματα. Χωρίς ήχο. Και κάθε νύχτα, κάποιος εξαφανιζόταν. Δεν υπήρχαν ίχνη. Δεν υπήρχε αίμα. Μόνο ένα πράγμα: μια μαύρη στάχτη, σαν να είχε...

  Δεν έρχεται ποτέ με φωνές. Δεν ανοίγουν οι ουρανοί, ούτε σκίζεται η γη για να τον υποδεχτεί. Ο Σκοτεινός Ιππότης εμφανίζεται αθόρυβα — σαν σκιά που υπήρχε πάντα, αλλά μόλις τώρα αποφάσισε να γίνει ορατή. Τα πρώτα σημάδια είναι μικρά. Σχεδόν ανεπαίσθητα. Τα ζώα σιωπούν. Όχι απλά ησυχία — μια αφύσικη σιωπή, σαν να αφαιρέθηκε ο ήχος από τον κόσμο. Τα πουλιά δεν πετούν, τα σκυλιά δεν γαβγίζουν. Κοιτούν προς μια κατεύθυνση… εκεί όπου κάτι πλησιάζει. Ο αέρας βαραίνει. Η θερμοκρασία δεν πέφτει — αλλά αλλάζει. Γίνεται ασήκωτη, σαν να αναπνέεις μέσα από στάχτη. Οι άνθρωποι αρχίζουν να νιώθουν μια ανεξήγητη πίεση στο στήθος, έναν φόβο χωρίς αιτία. Όχι πανικό. Κάτι βαθύτερο. Ένα ένστικτο που ψιθυρίζει: φύγε . Τα όνειρα γίνονται σκοτεινά. Όσοι κοιμούνται, βλέπουν τον ίδιο εφιάλτη. Έναν ιππότη χωρίς πρόσωπο, με πανοπλία που στάζει σκοτάδι. Δεν μιλά. Δεν κινείται γρήγορα. Αλλά πάντα πλησιάζει. Και κάθε νύχτα, έρχεται πιο κοντά. Κάποιοι ξυπνούν με σημάδια. Γραμμές στο δέρμα τους. Σύμβολα που δε...

Στα πιο βαθιά, αθέατα στρώματα της Κόλασης, εκεί όπου ούτε οι ίδιες οι σκιές δεν τολμούν να σταθούν ακίνητες, υψωνόταν ο θρόνος του Σατανάς — του Άρχοντα του Σκότους. Ο αέρας ήταν βαρύς, πηχτός σαν καπνός που δεν είχε ποτέ γεννηθεί από φωτιά, και οι κραυγές των καταδικασμένων ψυχών αντηχούσαν σαν αιώνια προσευχή προς το τίποτα. Ο Σατανάς σηκώθηκε από τον θρόνο του, τα μάτια του σαν δύο άβυσσοι χωρίς τέλος. Με μια κίνηση του χεριού του, οι φλόγες υποχώρησαν, σαν να υπάκουαν σε έναν αρχέγονο νόμο. Η φωνή του δεν ήταν ήχος — ήταν επιβολή. «Ήρθε η ώρα.» Από τις σκοτεινές ρωγμές της Κόλασης ξεπρόβαλαν οι δαίμονες του. Πλάσματα με σώματα παραμορφωμένα από την ίδια τη δύναμη που τα γέννησε. Άλλοι με φτερά καμένα, άλλοι με μάτια πολλαπλά, που έβλεπαν όχι μόνο το παρόν αλλά και τον φόβο πριν γεννηθεί. Ήταν οι υπηρέτες του. Οι πιστοί του. Εκείνοι που είχαν αποδείξει την υποταγή τους μέσα από αιώνες βασανιστηρίων και πολέμων. «Θα κατέβετε στα Βάθη,» συνέχισε ο Άρχοντας. «Εκεί όπου ούτε οι Πρίγκιπ...